Sonos rozwija swoją serię kompaktowych soundbarów, prezentując model Beam Ultra. Nowa konstrukcja zachowuje niewielkie rozmiary, które były jednym z największych atutów wcześniejszych generacji, ale pod względem architektury akustycznej idzie wyraźnie dalej. Producent deklaruje obsługę Dolby Atmos w układzie 7.1.2, szerszą scenę, mocniejszy bas i wyraźniejsze dialogi, a wszystko to w obudowie mierzącej zaledwie 750 mm szerokości. Beam Ultra ma więc nadal pozostawać soundbarem dla osób, które nie chcą zastawiać całej szafki pod telewizorem, ale jednocześnie oczekują znacznie bardziej rozbudowanego efektu przestrzennego niż w typowej niewielkiej belce.

Moda na sprzęt stylizowany na urządzenia sprzed kilku dekad trwa już na tyle długo, że właściwie przestała być modą. Początkowo można było traktować ją jako krótkotrwałą odpowiedź na zmęczenie minimalizmem, ekranami dotykowymi i czarnymi skrzynkami, których obsługa rozpoczyna się od zainstalowania aplikacji, założenia konta i zaakceptowania regulaminu. Szybko okazało się jednak, że nie chodzi wyłącznie o wygląd. Wielu melomanów zaczęło tęsknić nie tyle za konkretnym kolorem forniru czy kształtem pokręteł, ile za sprzętem, który jest intuicyjny, skoncentrowany na swojej głównej funkcji i na tyle prosty w obsłudze, że można dogadać się z nim w ciągu kilku sekund. Włączamy wzmacniacz, wybieramy źródło, ustawiamy głośność i słuchamy. Bez przewijania menu, bez zastanawiania się, czy najnowsza aktualizacja poprawiła obsługę jednego serwisu streamingowego, ale zepsuła coś innego. Wychyłowe wskaźniki, klasyczne przełączniki i duże pokrętła stały się w tym układzie symbolami prostszego, bardziej namacalnego sposobu obcowania z muzyką, a także kojarzą nam się z czasami, kiedy jakość wykonania była - mówiąc bez ogródek - trochę inna. Producenci oczywiście dość szybko zauważyli ten trend, dzięki czemu dziś niemal każda firma z odpowiednio długą historią ma w katalogu urządzenie, które wygląda tak, jakby odnaleziono je w magazynie zamkniętym od 1978 roku, a tak naprawdę jest nowoczesnym wzmacniaczem wyposażonym w przetwornik cyfrowo-analogowy, wejście HDMI i Bluetooth.

Harman Kardon od dawna jest jedną z tych marek audio, które kierowcy znają nawet wtedy, gdy nigdy nie interesowali się klasycznym sprzętem hi-fi. Logo firmy można znaleźć na maskownicach głośników montowanych fabrycznie w samochodach wielu producentów, a jednym z najbardziej rozpoznawalnych przykładów jest BMW, z którym Harman Kardon współpracuje już od ponad 30 lat. Systemy tej marki trafiają również między innymi do samochodów Mini, Volvo, Subaru, Kii, Hyundaia czy wybranych modeli koncernu Stellantis. Do tej pory dla większości użytkowników oznaczało to jednak jedno - albo samochód został zamówiony z odpowiednim pakietem audio, albo pozostawało korzystać z zupełnie innych rozwiązań dostępnych na rynku car audio. Teraz Harman Kardon mocniej wychodzi poza świat fabrycznych instalacji, rozwijając rodzinę komponentów przeznaczonych do modernizacji istniejących systemów. Nowa gama obejmuje dwie serie głośników - Fit i Flow - oraz kompaktowe subwoofery Flow 80 i Feel 700, a więc pozwala rozpocząć zarówno od stosunkowo prostej wymiany fabrycznych przetworników, jak i zbudować znacznie bardziej rozbudowany zestaw. Harman Kardon podaje, że jego współpraca z BMW trwa ponad trzy dekady.

Pierwsze słuchawki Sonos Ace były dla producenta wejściem na zupełnie nowy teren. Firma kojarzona przede wszystkim z głośnikami sieciowymi i systemami multiroom postanowiła stworzyć klasyczne bezprzewodowe nauszniki, ale już wtedy próbowała powiązać je z domowym ekosystemem. W Ace Ultra ten kierunek został rozwinięty znacznie mocniej. Nowy model otrzymał zaprojektowany przez Sonosa przetwornik 40 mm, bardziej zaawansowaną aktywną redukcję hałasu, dziesięć mikrofonów, dłuższy czas pracy i nową platformę Headphone Engine 2. Najważniejsza zmiana dotyczy jednak sposobu, w jaki słuchawki współpracują z pozostałymi urządzeniami marki - Ace Ultra mogą łączyć się z systemem Sonos bezpośrednio przez Wi-Fi, a nie tylko funkcjonować obok niego jako klasyczne słuchawki Bluetooth.

FiiO przez lata dość konsekwentnie trzymało się świata przenośnego i osobistego, a ostatnio także stacjonarnego sprzętu audio. Firma zaczynała od niewielkich wzmacniaczy słuchawkowych i przetworników, później mocno zaangażowała się w odtwarzacze przenośne, słuchawki dokanałowe i nauszne, urządzenia biurkowe, streamery czy nawet sprzęt przeznaczony do współpracy z kasetami i płytami CD. Teraz Chińczycy otwierają kolejny rozdział swojej działalności, tym razem kierując uwagę w stronę graczy. FiiO FG3 są pierwszymi pełnowymiarowymi słuchawkami gamingowymi w katalogu marki. Producent twierdzi jednak, że zamiast projektować typowy headset, postanowił wykorzystać doświadczenia zdobyte przy tworzeniu sprzętu hi-fi i dopiero na tej bazie dodać rozwiązania potrzebne podczas gry - mikrofon, przetwarzanie przestrzenne, profile dźwiękowe i szybka obsługa najważniejszych funkcji.

Kompaktowe systemy all-in-one od lat zajmują w katalogu Marantza dość szczególne miejsce. Z jednej strony nie są to urządzenia, którymi firma próbuje rywalizować z najbardziej ambitnymi wzmacniaczami i odtwarzaczami ze swojej oferty, z drugiej - nigdy nie traktowała ich jak prostych miniwież mających po prostu zmieścić się na półce w sypialni. Dobrym przykładem jest Melody X M-CR612, który łączył odtwarzacz CD, tuner, funkcje sieciowe HEOS i cztery kanały wzmocnienia, pozwalające pracować między innymi w układzie bi-ampingowym lub zasilać dwie pary kolumn. Model ten pozostawał w ofercie przez wiele lat, więc jego następca miał przed sobą niełatwe zadanie. Marantz MCR 60n DAB zachowuje ideę niewielkiego urządzenia potrafiącego obsłużyć praktycznie cały system stereo, ale przenosi ją do współczesnych realiów, dodając między innymi HDMI eARC, wejście gramofonowe, znacznie bardziej zaawansowane funkcje sieciowe i możliwość zastosowania korekcji akustyki pomieszczenia Dirac Live.

Markę Argon Audio kojarzymy przede wszystkim z urządzeniami, które mają możliwie skutecznie pogodzić świat klasycznego hi-fi z oczekiwaniami współczesnego użytkownika. W katalogu duńskiej firmy znajdziemy więc aktywne zestawy głośnikowe, urządzenia sieciowe, słuchawki, radia, a także coraz bardziej rozbudowaną gamę gramofonów. Firma raczej nie próbuje przekonywać klientów, że dobry dźwięk musi wiązać się ze skomplikowaną konfiguracją i żmudnym dobieraniem każdego elementu systemu. Wręcz przeciwnie - jej produkty mają być eleganckie, łatwe w obsłudze i gotowe do pracy niemal od razu po wyjęciu z pudełka. W przypadku gramofonów takie podejście może oznaczać pewne kompromisy, jednak najnowszy model pokazuje, że Argon Audio chce jednocześnie wejść na wyższy poziom pod względem konstrukcyjnym. Aurora jest nowym flagowym gramofonem tej firmy, a zarazem pierwszym w jej historii modelem wykorzystującym napęd bezpośredni.

Noble Audio rozszerza ofertę przewodowych monitorów dokanałowych o model Vanguard. Nowość trafia do niższej części katalogu i rozwija pomysł, który wcześniej okazał się bardzo skuteczny w przypadku Knighta. Według producenta to właśnie Knight stał się najlepiej sprzedającym się IEM-em w historii firmy, pokazując, że spora grupa klientów szuka bardziej przystępnej cenowo drogi do sprzętu Noble. Vanguard nie jest jednak jego prostym następcą w nowej obudowie. Zmieniono konfigurację przetworników, zastosowano aluminiowe korpusy i przygotowano zestaw akcesoriów z myślą o współczesnych odtwarzaczach przenośnych, niewielkich DAC-ach i smartfonach.

Cyfrowe audio przeszło w ostatnich latach niesamowitą drogę. Kiedyś wystarczał komputer, skromna kolekcja plików na dysku i DAC podłączony przez USB, dziś mamy serwery muzyczne, transporty sieciowe, dedykowane systemy operacyjne, aplikacje sterujące, serwisy streamingowe i całą infrastrukturę, którą część audiofilów traktuje równie poważnie jak wzmacniacz czy kolumny. Sam przez długi czas balansowałem na styku obu tych światów. Chętnie sprawdzałem każdą nowość pozwalającą słuchać plików na przyzwoitym poziomie, widząc w nich nie tylko wygodę, ale też szansę na ominięcie ograniczeń formatu CD. Mocno zmodyfikowałem swojego peceta, aby działał cicho i wydajnie, a na moim biurku lądował niemal każdy przetwornik stworzony przez firmę dobrze kojarzoną w branży hi-fi - Meridian Explorer, Primare DAC30, Hegel HD25, Atoll HD100, iFi Audio iDSD Micro czy Marantz HD-DAC1. Wówczas traktowano to jako niegroźne dziwactwo, bo dla zdecydowanej większości audiofilów jedynym poważnym źródłem dźwięku był odtwarzacz płyt kompaktowych, ale z biegiem czasu sytuacja zmieniała się bardzo dynamicznie. Dziś streaming to cała osobna galaktyka - streamery, serwery, dedykowane systemy operacyjne, aplikacje sterujące, serwisy streamingowe, specjalistyczne zasilanie, a nawet kable LAN, których ceny przyprawiają o zawrót głowy. Dla jednych streaming to po prostu wygodniejszy sposób słuchania muzyki, dla innych kolejny obszar, w którym można godzinami szukać drobnych ulepszeń. Jednak jak wyczynowego sprzętu byśmy nie posiadali, potrzebny jest jeszcze jeden kluczowy element - oprogramowanie do odtwarzania muzyki. Można skorzystać z jednej z darmowych aplikacji, ściągnąć tę dostarczoną przez producenta streamera albo przesiadać się z jednej na drugą, w zależności od tego, skąd akurat chcemy czerpać dane. Można jednak to wszystko połączyć i tu do gry wchodzą specjalistyczne aplikacje, takie jak JPLAY.

Przez jednych uznawany za kultowy, przez innych zupełnie nieznany. The Afghan Whigs nigdy nie należał do zespołów, które podbijały listy przebojów i stawały się częścią szeroko rozumianego rockowego mainstreamu, ale przez lata wypracowali sobie bardzo charakterystyczny styl i niezwykle oddane grono słuchaczy. Historia zespołu zaczęła się w połowie lat osiemdziesiątych, od brzmień bliskich raczkującej wówczas scenie grunge, choć zdecydowanie bardziej w okolicach Screaming Trees niż późniejszych gigantów gatunku. Bardzo szybko stało się jednak jasne, że Greg Dulli i spółka nie zamierzają trzymać się jednej stylistycznej szufladki. W kolejnych latach do alternatywnego rocka zaczęły przenikać wpływy soulu, rhythm and bluesa i bardziej klasycznego rockowego grania, a w latach dziewięćdziesiątych. The Afghan Whigs nagrali serię znakomitych albumów, dzięki którym zyskali status jednej z najbardziej osobnych formacji tamtego okresu. Później przyszła długa przerwa. Zespół rozpadł się w 2001 roku, pięć lat później na chwilę wrócił na scenę, a w 2011 roku reaktywował się już na dobre. Co ważne, nie był to powrót polegający wyłącznie na odgrywaniu dawnych przebojów i korzystaniu z nostalgii fanów. The Afghan Whigs zaczęli ponownie nagrywać, a trzy albumy wydane po reaktywacji pokazały, że grupa wciąż ma coś do powiedzenia i potrafi rozwijać swój charakterystyczny język bez udawania, że minione dekady nie istnieją. Teraz do tej późniejszej części dyskografii dołącza "Soft Control".