Jeszcze kilka lat temu sprawa wydawała się przesądzona. Słuchawki przewodowe miały pozostać domeną audiofilów, muzyków i ludzi, którzy z jakiegoś powodu nie chcą pogodzić się z postępem, podczas gdy cała reszta świata miała przejść na Bluetooth i już nigdy nie oglądać się za siebie. Trudno było z tym dyskutować. Kabel zawsze był najbardziej irytującym elementem słuchawek - zahaczał o ubranie, plątał się w kieszeni, potrafił wyciągnąć pchełkę z ucha, a kiedy telefon zaczął pełnić rolę głównego źródła muzyki, dochodził jeszcze problem kompatybilności pilota na kablu z danym systemem operacyjnym. Wystarczyło raz pobiegać z przewodowymi dokanałówkami, aby brak tego ograniczenia zaczął jawić się jako oczywista przyszłość. Kiedy pojawiły się pierwsze naprawdę wygodne TWS-y, nikogo nie trzeba było już przekonywać. Wyjmujemy słuchawki z etui, wkładamy do uszu, muzyka gra, a telefon może zostać tam, gdzie był. Żadnego rozplątywania, żadnego przewodu pod kurtką, żadnej wtyczki. Kabel zaczął przypominać pozostałość z czasów, kiedy telefony miały fizyczne klawiatury, muzykę przenosiło się w formie plików między komputerem a odtwarzaczem, a aparat fotograficzny był osobnym urządzeniem, które zabierało się na wakacje razem z ładowarką i zapasem kart pamięci. Tymczasem w ubiegłym roku stało się coś dziwnego - sprzedaż słuchawek przewodowych zaczęła rosnąć! Co więcej, w tym roku gwałtownie przyspiesza. A przecież mamy audiofilskie kodeki, coraz lepsze akumulatory, multipointy i szereg innych argumentów, które powinny sprawić, że nikt nie zacznie na serio myśleć o powrocie do kabla. Niejeden zdziadziały miłośnik sprzętu hi-fi powie, że to tylko chwilowa moda. Ot, młodzi melomani i hipsterzy postanowili znów czymś się wyróżnić i teraz chcą, aby na szyi dyndał im cienki przewód, którego i tak nie mają do czego podłączyć. Ale nie. Trend jest bardzo wyraźny, a im głębiej wgryziemy się w temat, tym ciekawiej się robi.

Osoby czytające StereoLife trochę dłużej doskonale wiedzą, że jestem "mastodonowym ortodoksem" - wszystkie albumy do "Crack The Skye" włącznie uwielbiam i jestem wobec nich praktycznie bezkrytyczny. Do "The Hunter" i "Once More 'Round The Sun" po premierze wracałem bardzo często, ale z czasem właściwie przestałem po nie sięgać. Jeszcze mniejszy entuzjazm wzbudził we mnie "Emperor Of Sand". Z kolei "Hushed And Grim" do dziś trudno mi wysłuchać od początku do końca w jednym podejściu. I chyba właśnie po premierze tego albumu ostatecznie pogodziłem się z tym, że zespół, który nagrywał miażdżące utwory z "Remission" czy "Leviathana", należy już do przeszłości. W zeszłym roku, w tragicznych okolicznościach, odszedł też Brent Hinds, z którym relacje pozostałych muzyków od dłuższego czasu nie układały się zresztą najlepiej.

Kilkanaście lat temu temat przesyłania i poprawiania dźwięku z komputera wydawał się znacznie prostszy niż dzisiaj. Większość laptopów miała przeciętne wyjścia słuchawkowe, telefony wyposażano jeszcze w gniazda 3,5 mm, a zewnętrzny przetwornik USB był dla wielu melomanów pierwszym i najłatwiejszym sposobem na wejście w świat komputerowego audio. Wystarczyło, że małe pudełko potrafiło ominąć kartę dźwiękową w komputerze, przyjąć sygnał cyfrowy i dostarczyć do wzmacniacza lub słuchawek prawidłowy, neutralny dźwięk, a już miało rację bytu. Z czasem wymagania rosły. Pojawiły się pliki wysokiej rozdzielczości, DSD, wyjścia zbalansowane, coraz poważniejsze stopnie wzmacniające, zasilanie akumulatorowe, transmisja bezprzewodowa i rozmaite rozwiązania pozwalające kształtować brzmienie. Urządzenia, które kiedyś miały być po prostu lepszym wyjściem słuchawkowym do laptopa, przejęły funkcje kilku pełnowymiarowych komponentów i w wielu przypadkach zaczęły oferować parametry, o których ich starsi krewni mogli tylko pomarzyć. Dzisiaj za kilkaset złotych można kupić maleńke urządzenie, które obsługuje PCM i DSD, a do tego potrafi zaskakująco sprawnie poradzić sobie z pełnowymiarowymi słuchawkami. Doprowadziło to też do ciekawej sytuacji, bo skoro niedrogie przetworniki są, przynajmniej na papierze, tak dobre, to coraz trudniej uzasadnić istnienie większego i droższego urządzenia. Sama obsługa kolejnego formatu czy kilkadziesiąt miliwatów więcej już nie wystarcza. Można snuć opowieści o wspaniałym brzmieniu, ale ono także nie może być jedynym argumentem, jakim producent tego typu aparatury stara się kusić klientów. Najlepiej byłoby mieć w rękawie jeszcze kilka asów albo stworzyć DAC-a, który może pracować jako sprzęt biurkowy, w połączeniu z komputerem, albo mobilny, podłączony do telefonu za pomocą kabla lub przez Bluetooth z kodekami aptX Lossless lub LDAC i zasilany z własnego akumulatora. Koncepcja nie jest nowa, ale od czasu do czasu pojawiają się rozwiązania, które mogą wynieść ją na wyższy poziom. Takim dużym krokiem naprzód ma być iFi Audio iDSD GR 2.

Soul Note odświeża praktycznie cały podstawowy segment swojej oferty wzmacniaczy zintegrowanych. Do sprzedaży wchodzą A-0 ver.2, A-1 ver.2 i A-2 ver.2 - następcy konstrukcji, które przez ostatnie lata wyznaczały kolejne szczeble w katalogu japońskiej marki. Zachowano ich nazwy, charakterystyczne wzornictwo i ogólną hierarchię, jednak zmiany nie ograniczyły się do wymiany kilku podzespołów czy delikatnego dostrojenia znanych układów. W każdym przypadku inżynierowie Soul Note wrócili do najważniejszych sekcji wzmacniacza, przebudowując stopnie wyjściowe, układy polaryzacji i zasilanie, a w droższych modelach sięgając po rozwiązania opracowane dla flagowego A-3. Co ciekawe, nie zawsze przełożyło się to na bardziej efektowne liczby w tabeli danych technicznych. Najlepszym przykładem jest A-2 ver.2, którego moc nominalna jest niższa niż u poprzednika, ponieważ konstruktorzy świadomie postawili na większą wydajność prądową i lepsze zachowanie przy trudnym obciążeniu. Trudno o bardziej czytelny przykład podejścia Soul Note, gdzie od lat ważniejsze od specyfikacji wyglądającej dobrze w katalogu jest to, co zdaniem projektantów rzeczywiście przynosi korzyści podczas odsłuchu.

Motörhead formalnie zakończył działalność wraz ze śmiercią Lemmy'ego, ale w przypadku takiego zespołu słowo "koniec" zawsze brzmi trochę umownie. Pozostała ogromna dyskografia, koncertowe archiwa, niewydane nagrania, alternatywne wersje i płyty, do których można wracać nie tylko z sentymentu, lecz także dlatego, że po latach ich historia wciąż potrafi odsłonić coś nowego. "Orgasmatron" nadaje się do tego wyjątkowo dobrze. Wydany w 1986 roku album od dawna należy do ważniejszych pozycji w katalogu Motörhead, ale jednocześnie niemal od dnia premiery ciągnęła się za nim dyskusja dotycząca jego brzmienia. Lemmy i Phil Campbell nie byli do końca zadowoleni z finalnego miksu, podobne opinie przez lata powtarzali fani, dlatego jubileusz 40-lecia stał się okazją do zrobienia czegoś więcej niż zwykłego odświeżenia starego masteru. "Orgasmatron (40th Anniversary Edition)" będzie zawierał zarówno zremasterowaną wersję oryginalnego nagrania, jak i zupełnie nowy miks całego albumu, przygotowany przez wieloletniego współpracownika zespołu, Camerona Webba. Premiera została zaplanowana na 6 listopada 2026 roku.

JBL od dekad zajmuje się szeroko rozumianym sprzętem audio - od profesjonalnych systemów nagłośnieniowych i kolumn głośnikowych po słuchawki oraz urządzenia przenośne. W ostatnich latach producent konsekwentnie rozwija również linię Quantum skierowaną do graczy. Jej wspólnym mianownikiem są rozwiązania związane z pozycjonowaniem dźwięku, komunikacją głosową oraz oprogramowaniem pozwalającym dopasować działanie zestawu do konkretnego zastosowania. Teraz firma rozbudowuje swoją serię sprzętu dla graczy o model Quantum 520 - pełnowymiarowe słuchawki bezprzewodowe, w których producent postawił przede wszystkim na precyzyjne odwzorowanie przestrzeni, niskie opóźnienia i możliwość dopasowania sposobu działania zestawu do konkretnej gry. Nowość została wyposażona w 50-mm przetworniki dynamiczne, system JBL Quantum Spatial Sound, odłączany mikrofon kierunkowy oraz trzy sposoby połączenia - bezprzewodowe 2,4 GHz, Bluetooth 5.4 i USB-C Audio. Quantum 520 obsługują również Hi-Res Audio, współpracują z oprogramowaniem QuantumENGINE i oferują do 37 godzin pracy na jednym ładowaniu.

iFi Audio, firma specjalizująca się w niewielkich przetwornikach, wzmacniaczach słuchawkowych i innych urządzeniach pozwalających poprawić jakość dźwięku ze smartfonów oraz komputerów, opracowała dwa nowe malutkie gadżety, które mogą szczególnie przypaść do gustu posiadaczom telefonów niewspierających nowoczesnych kodeków audio. UP Play i UP Play Max to nie przetworniki ani wzmacniacze słuchawkowe, ale miniaturowe nadajniki Bluetooth podłączane do źródła przez USB-C, których zadaniem jest przejęcie transmisji bezprzewodowej i ominięcie ograniczeń kodeków obsługiwanych przez sam telefon, tablet, komputer czy konsolę. Rozwiązanie powinno zainteresować szczególnie użytkowników iPhone'ów, ale może być przydatne również w przypadku urządzeń z Androidem. Podstawowy UP Play obsługuje między innymi LDAC i aptX Adaptive, natomiast droższy UP Play Max dodaje aptX Lossless i ma otrzymać obsługę Auracast.

Chyba każdy fan Beastie Boys zdążył się już pogodzić z tym, że historia zespołu została definitywnie zamknięta. Po śmierci Adama Yaucha w 2012 roku Mike D i Ad-Rock nie próbowali na siłę kontynuować działalności grupy i trudno było mieć do nich o to pretensje. MCA był w Beastie Boys kimś, kogo nie dało się po prostu zastąpić, a dalsze funkcjonowanie pod tą samą nazwą z innym muzykiem od początku wydawało się pomysłem równie sztucznym, co niepotrzebnym. Z czasem przestaliśmy więc liczyć na nowe wydawnictwa, może poza kolejnymi reedycjami albo kompilacją materiału, który nigdy wcześniej nie ujrzał światła dziennego. Informacja o solowym albumie Mike'a D była dla mnie sporym zaskoczeniem. Tym większym, że od zakończenia działalności Beastie Boys minęło już 14 lat, Mike D ma dziś 60 lat, a "Thank You" bynajmniej nie jest próbą reaktywowania zespołu w formule 0,33 x Beastie Boys + goście. I bardzo dobrze.

Kojarzycie tę markę? Choć nie słynie ona z produkcji pięknych gramofonów, potężnych kolumn ani wzmacniaczy lampowych, jestem przekonany, że większość osób - nawet tych o specyficznych zainteresowaniach - odpowie twierdząco. Sam nie pamiętam dokładnie, jaki był pierwszy produkt Baseusa, który trafił w moje ręce, ale niemal na pewno nie były to słuchawki. Mógł to być przewód USB, niewielka ładowarka, powerbank albo coś w stylu samochodowego uchwytu na telefon, bo właśnie z takimi urządzeniami i akcesoriami chińska marka przez lata kojarzyła się najmocniej. I nie było w tym nic złego. Baseus zbudował swoją pozycję na produktach, które mają przede wszystkim działać, być praktyczne, wyglądać przyzwoicie i kosztować mniej niż odpowiedniki z logo największych koncernów. Firma powstała w 2011 roku, a jej nazwa została wyprowadzona z hasła "Base on User". Z czasem oferta rozrosła się z akcesoriów mobilnych i ładowarek o huby, urządzenia samochodowe, sprzęt smart home czy kamery, a ostatnio także kilka ciekawych produktów audio. Problem polega na tym, że droga od dobrej ładowarki do dobrych słuchawek nie jest tak krótka, jak mogłoby się wydawać. W pierwszym przypadku najważniejsze są sprawność, bezpieczeństwo i elektronika zasilająca. W drugim dochodzą akustyka i psychoakustyka, ergonomia, strojenie przetworników, redukcja szumu, mikrofony, kodeki, wzmacniacze, aplikacja i cała masa decyzji, których nie można sprowadzić do pytania, ile to ma watów. Chińczycy twierdzą jednak, że odrobili lekcje i naprawdę dobrze przygotowali się do wejścia w segment sprzętu grającego. Seria Inspire jest dla nich naprawdę ważna - ma być czymś więcej niż oczywistym rozszerzeniem katalogu. Postanowiłem sprawdzić, jak te zapowiedzi mają się do rzeczywistości, biorąc do testu najbardziej obiecujące moim zdaniem słuchawki XH1.

W dniach 23-25 października Warszawa po raz kolejny zamieni się w miejsce, do którego będą zmierzać miłośnicy dobrego dźwięku nie tylko z Polski. Przed nami dwudziesta ósma edycja Audio Video Show - największej tego typu wystawy w naszym kraju i, według organizatorów, drugiej co do wielkości imprezy poświęconej sprzętowi audio-video na świecie. Tegoroczna odsłona ma zgromadzić około 700 marek, blisko 230 wystawców i niemal 200 sal prezentacyjnych rozmieszczonych w trzech dobrze znanych lokalizacjach - na PGE Narodowym oraz w hotelach Radisson Blu Sobieski i Golden Tulip. W praktyce oznacza to trzy dni chodzenia od jednego systemu do drugiego, słuchania, porównywania, oglądania premier i odkrywania urządzeń, które w normalnych warunkach trudno byłoby zobaczyć w jednym miejscu, nie mówiąc już o spokojnym odsłuchu.