Sonus Faber Olympica I G3
- Kategoria: Kolumny i głośniki
- Tomasz Karasiński

A więc przymierzacie się do zakupu zestawów głośnikowych? Na podstawie rozmiaru pomieszczenia, wcześniejszych doświadczeń, sprzętu towarzyszącego i własnych preferencji określiliście nawet, jaka mniej więcej powinna to być konstrukcja? Krótko mówiąc, w sferze podstawowych właściwości i parametrów jakiś obraz tych wymarzonych kolumn został już określony? To świetnie! W takim razie pozostaje tylko odpowiedzieć na pytanie, w jakie brzmienie celujemy. Kiedyś sprawa była prosta. Jeśli szukaliśmy kolumn, które potrafiłyby od pierwszych sekund wgnieść nas w fotel dynamiką, rozdzielczością i potężnym basem, kierowaliśmy swój wzrok na takie marki, jak Bowers & Wilkins, Monitor Audio, Focal, Audio Physic, KEF czy Audiovector. Jeśli natomiast chcieliśmy, aby muzyka płynęła swobodnie, instrumenty miały odpowiednią masę i barwę, a dźwięk jako całość był tak płynny i muzykalny, abyśmy nawet przeciętnie zrealizowanych nagrań mogli słuchać z przyjemnością, interesowaliśmy się zupełnie innymi konstrukcjami. W tej drugiej kategorii przez wiele lat jednym z najważniejszych graczy był Sonus Faber. Włoska manufaktura założona w 1983 roku przez Franco Serblina miała własny pomysł na dźwięk i trzymała się go z godną podziwu konsekwencją. Jej kolumny nie musiały imponować laboratoryjną precyzją, podkreślać każdego detalu ani próbować udowodnić słuchaczowi, że właśnie odkryły w jego ulubionym nagraniu dźwięki, o których istnieniu wcześniej nie miał pojęcia. Miały przede wszystkim pięknie grać. I rzeczywiście grały, choć to, co jedni odbierali jako szlachetną muzykalność, inni nazywali ociepleniem, zmiękczeniem lub spowolnieniem. Nie ma przecież czegoś takiego jak idealny charakter brzmienia, który odpowiadałby wszystkim. Są tylko różne sposoby dochodzenia do określonego celu i melomani, którzy nie zawsze zgadzają się ze sobą co do tego, co właściwie tym celem powinno być.

























Fono