Bannery górne wyróżnione

Bannery górne

A+ A A-

Megadeth - Megadeth

  • Kategoria: Metal
  • Karol Otkała

Megadeth - Megadeth

Megadeth nie jest zespołem, który trzeba komukolwiek przedstawiać, ale w tym przypadku warto zrobić wyjątek, bo mówimy o płycie mającej szczególny ciężar gatunkowy. Mówimy przecież o jednym z najważniejszych zespołów w historii metalu, formacji współtworzącej wielką czwórkę thrashu - zespół, który przez ponad cztery dekady nie tylko przetrwał wszystkie możliwe mody, kryzysy i personalne turbulencje, ale też nagrał szesnaście studyjnych albumów, na trwałe zapisując się w historii ciężkiego grania. Lider grupy, Dave Mustaine zbudował markę opartą na technicznej precyzji, nerwowej energii, charakterystycznym riffowaniu i takim rodzaju muzycznej zadziorności, którego nie da się pomylić z nikim innym. Nawet kiedy Megadeth bywał nierówny, nawet kiedy odchodził od thrashowej furii w stronę bardziej zwartego, klasycznego heavy metalu, zawsze pozostawał zespołem o wyrazistej tożsamości. Dlatego informacja, że "Megadeth" ma być ostatnim studyjnym albumem grupy, siłą rzeczy ustawia odbiór tej płyty w zupełnie innym świetle. Nie słuchamy po prostu kolejnego rozdziału w długiej dyskografii. Słuchamy finału. Być może nie definitywnego, bo w przypadku takich artystów nigdy niczego nie można wykluczyć, ale jednak albumu zapowiadanego jako pożegnanie. I już sam ten kontekst sprawia, że trudno podejść do tego materiału chłodno.

W końcu nadszedł więc ten dzień. Trzymam w rękach ostatni album Megadeth i mam mieszane uczucia. Z jednej strony dobrze, że wreszcie się ukazał, bo trochę na niego czekaliśmy. Z drugiej jest mi zwyczajnie smutno, tak po ludzku, że to już koniec i że jeśli Dave nie zmieni zdania, niczego nowego od jego zespołu już nie usłyszymy. Wyjątkowe były już "teasery". W przypadku dwóch poprzednich płyt Mustaine przed premierą wypuszczał po trzy utwory zapowiadające całość. Przy nowym albumie słuchacze dostali wersję "na bogato", bo poznaliśmy aż cztery numery, czyli niemal 40% zawartości "Megadeth". W praktyce nawet więcej, bo przecież każdy wiedział, czym jest "Ride The Lightning", czyli zamykający tracklistę jedenasty utwór.

Obszerny zestaw zapowiedzi wyraźnie pokazywał, że pożegnalny album będzie materiałem zróżnicowanym. I tak jest w rzeczywistości. Szkoda tylko, że powrotów do najstarszej twórczości jest tu stosunkowo niewiele, bo reprezentantami szybkiego, klasycznego thrashu pozostają właściwie tylko "Tipping Point" i "Let There Be Shred", a częściowo także "Made To Kill", gdzie tempo zmienia się bardzo dynamicznie i który okazuje się jednym z najlepszych momentów całego wydawnictwa. "Tipping Point" to bardzo dobrze napisany, klasyczny, szybki thrash z chwytliwymi motywami i fajnymi solówkami, który wpada w ucho praktycznie od razu. "I Don't Care" przyniosło z kolei zupełnie inną odsłonę Megadeth - bardziej heavy metalową, prostszą konstrukcyjnie i zdecydowanie mniej agresywną. Ten utwór spotkał się z mieszanymi opiniami fanów, ale jednocześnie dawał czytelny sygnał, że możemy spodziewać się wydawnictwa, które nie będzie trzymało się jednej stylistyki. W przypadku "Let There Be Shred" właściwie można by powtórzyć część opisu z "Tipping Point". Jest szybko, dynamicznie, thrashowo i przebojowo. Z kolei "Puppet Parade" pokazuje jeszcze inną twarz zespołu - numer utrzymany w średnim tempie, kierujący się raczej w okolice "The World Needs A Hero" czy "United Abominations" niż najstarszych, najbardziej bezkompromisowych płyt grupy.

Pozostałe utwory to już zdecydowanie materiał bliższy późniejszym latom działalności zespołu, utrzymany głównie w średnich tempach i wyraźnie bliższy takim albumom jak "Countdown To Extinction" czy "Youthanasia" niż "Rust In Peace" albo "Peace Sells... but Who's Buying?". Czy to zarzut? Dla jednych z pewnością tak, dla innych nie. Mnie osobiście ten kierunek absolutnie nie przeszkadza, choć faktycznie chwilami chciałoby się tu więcej thrashu. Tyle że zamiast niego dostajemy klasyczny heavy metal i trzeba się z tym po prostu pogodzić. Na szczęście jest to o tyle łatwe, że mamy tu do czynienia z naprawdę dobrymi utworami. "Obey The Call" przez pierwsze trzy minuty ciągnie się powoli i niemal sennie, by później gwałtownie przyspieszyć. I właśnie ta końcówka stanowi bardzo wyraźny ukłon w stronę thrashowej klasyki. W ucho wpadają też "Hey God?!" i "I Am War", chociaż najmocniej wyróżnia się tu "The Last Note", które sprawia wrażenie swoistej kropki nad "i" w twórczości zespołu.

Osobną kwestią pozostaje jeszcze "Ride The Lightning". Chyba rozumiem intencję stojącą za umieszczeniem tego numeru na płycie, ale mam wrażenie, że album niewiele by stracił, gdyby tego coveru tutaj nie było. Zwłaszcza że został odegrany praktycznie identycznie jak oryginał. Największą różnicę stanowi nowocześniejsze brzmienie i akurat pod tym względem wypada to całkiem dobrze.

Czy "Megadeth" jest albumem wybitnym? Zdecydowanie nie. Czy to płyta nadająca się do zespołowego top 3? Z pewnością nie, a być może nie łapie się nawet do top 5. Ale w żaden sposób nie odbiera to przyjemności ze słuchania, bo jest to po prostu kolejny dobry materiał od ekipy Mustaine'a. Fani powinni być zadowoleni, a sceptycy raczej po tym krążku zdania nie zmienią. Dla mnie "Megadeth" wypada lepiej od poprzednika i prezentuje poziom zbliżony do "Dystopii". Wpływ na ocenę i samo podejście do tego albumu ma jednak z pewnością również fakt, że mogą to być ostatnie nowe utwory Dave'a, którego muzyka towarzyszy mi już od ćwierć wieku. Chyba że zmieni zdanie. Oby!

Artysta: Megadeth
Tytuł: Megadeth
Wytwórnia: BLKIIBLK
Rok wydania: 2026
Gatunek: Thrash Metal, Speed Metal, Heavy Metal
Czas trwania: 47:26

Ocena muzyki
Poziomy6

Komentarze

  • Brak komentarzy

Skomentuj

Komentuj jako gość

0

Zobacz także

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Madonna - Ray of Light

Madonna - Ray of Light

Jedni artyści przez całą karierę konsekwentnie rozwijają jeden styl, stopniowo udoskonalając swoje brzmienie, inni zaś co kilka lat próbują wymyślić siebie na nowo. Madonna zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii, choć w jej przypadku kolejne metamorfozy bywały równie mocno związane z muzyką, co z wizerunkiem, modą i umiejętnym wyczuwaniem nastrojów...

Jack White - Frozen Charlotte

Jack White - Frozen Charlotte

Jack White należy do wąskiego grona artystów, którzy od lat udowadniają, że rock nie potrzebuje kolejnej rewolucji, żeby nadal potrafił wywołać u słuchacza szybsze bicie serca. Czasami wystarczy kilka chwytliwych riffów, porządna dawka garażowego brudu i pomysł na to, jak w pozornie prostych utworach zmieścić jak najwięcej energii. Prawie dokładnie...

Moonspell - Far From God

Moonspell - Far From God

Do Moonspell podchodziłem w ostatnich kilkunastu miesiącach kilka razy. Efekt przypominał nieco sinusoidę. Jeden album potrafił mnie naprawdę zainteresować, przy kolejnym zaczynałem się zastanawiać, o co właściwie tyle zamieszania, a następny znowu dawał nadzieję, że może tym razem w końcu zaskoczy. Niektóre płyty spodobały mi się już przy pierwszym przesłuchaniu,...

Dinosaur Jr. - There Near

Dinosaur Jr. - There Near

Ponad 40 lat na scenie. Trzynaście albumów studyjnych. Setki koncertów, niezliczone solówki gitarowe i poziom głośności, który potrafi zrobić wrażenie nawet na ludziach przyzwyczajonych do ekstremalnego metalu. Dinosaur Jr. jest jednym z najważniejszych zespołów amerykańskiej alternatywy, a jego wpływ na rozwój indie rocka, noise rocka i całej późniejszej sceny gitarowej...

The Ocean - Solaris

The Ocean - Solaris

Berliński The Ocean może być przykładem tego, jak powinna wyglądać udana muzyczna ewolucja. Komuś, kto nie zna tego projektu, może być ciężko uwierzyć, że debiutancki "Fluxion" i chociażby "Holocene" nagrał ten sam zespół. Chociaż w tym przypadku lepiej zabrzmiałoby określenie "grupa muzyków grających pod szyldem The Ocean". Przez ćwierć wieku...

Bannery dolne

Nowe testy

Poprzedni Następny
Age Reborn Cables 70s + 80s + 90s

Age Reborn Cables 70s + 80s + 90s

Moda na sprzęt vintage trwa w najlepsze i nic nie wskazuje na to, aby miała się szybko skończyć. Wystarczy przejrzeć portale aukcyjne, grupy miłośników klasycznego hi-fi albo oferty warsztatów zajmujących...

Sonus Faber Olympica I G3

Sonus Faber Olympica I G3

A więc przymierzacie się do zakupu zestawów głośnikowych? Na podstawie rozmiaru pomieszczenia, wcześniejszych doświadczeń, sprzętu towarzyszącego i własnych preferencji określiliście nawet, jaka mniej więcej powinna to być konstrukcja? Krótko mówiąc,...

Naim Muso Utopia

Naim Muso Utopia

W świecie wysokiej klasy sprzętu audio istnieje pewien niepisany podział obowiązków. Jeśli chcemy naprawdę dobrze słuchać muzyki, kupujemy wzmacniacz, odtwarzacz sieciowy i parę porządnych kolumn. Jeśli zależy nam na efektownym...

Bannery boczne

Komentarze

Luk
Dla mnie super, czekałem na Qubuz.... Długo, ale są już w PL. Zarobki dla artystów większe, aplikacja fajnie chodzi w porównaniu do konkurencji. Baza artystów n...
Artur
No cóż gramofon dla bardzo mało wymagających moim zdaniem bez sensu. Sama waga mówi za siebie. 3 kg może ważyć talerz, a nie caly gramofon. Ktoś kto kupi taki m...
Bolo
Wygląda jak Rega Naia z Temu.
skonsternowany
Franco Serblin, legendarny i nieżyjący już założyciel firmy przewraca się w grobie. Po pierwsze dlatego, że został "wygumkowany" ze wszystkich materiałów firmow...
Jakub
Z tego co Pan napisał, czyżby najlepsze Sonusy robił teraz Xavian?

Płyty

Madonna - Ray of Light

Madonna - Ray of Light

Jedni artyści przez całą karierę konsekwentnie rozwijają jeden styl, stopniowo udoskonalając swoje brzmienie, inni zaś co kilka lat próbują wymyślić...

Tech Corner

Korekcja sygnału audio - grzech, czy przydatne narzędzie?

Korekcja sygnału audio - grzech, czy przydatne narzędzie?

Podczas jednej z ostatnich rodzinnych wizyt prezentowałem zainteresowanemu członkowi rodziny swój zestaw grający. Usłyszałem wtedy dość intrygujące pytania: "A wzmacniacz nie powinien mieć korektora? Ma tylko pokrętło głośności?". Padły one z ust osoby, dla której czymś całkowicie naturalnym jest, że nawet współczesny amplituner kina domowego, z którego zresztą obecnie korzysta,...

Nowości ze świata

  • Some pieces of audio equipment have long since transcended their original purpose to become genuine pop culture icons. The Technics SL-1200 is one of the finest examples. Introduced in 1972 as an advanced turntable for discerning music enthusiasts, it eventually...

  • JBL has introduced a new generation of one of its most distinctive wireless speakers. The Pulse 6 is the latest version of a portable device that does more than just play music - it also doubles as an eye-catching lamp,...

  • Retro-inspired hi-fi equipment is enjoying something of a renaissance. Manufacturers are increasingly revisiting designs from decades past, and few things evoke the golden age of stereo quite like a pair of large standmount speakers with generously sized woofers. French manufacturer...

Prezentacje

Najeźdźca z północy - Hegel

Najeźdźca z północy - Hegel

Wydawałoby się, że w bardzo gęstej branży audio kompletnie nie ma już miejsca dla nowych graczy. Że wszystkie stołki obsadzone są sztywno, bez szans na zmiany. A jednak od czasu do czasu pojawiają się firmy, które potrafią zaintrygować i porwać audiofilów, odbierając klientów starym wyjadaczom. Jednym z producentów, który wkroczył...

Cytaty

ArthurSchopenhauer.png

Strona używa plików cookie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Dowiedz się więcej na temat danych osobowych, zapoznając się z naszą polityką prywatności.