Bannery górne wyróżnione

Bannery górne

A+ A A-

Cynic - Traced In Air

  • Kategoria: Metal
  • Radomir Wasilewski

Cynic - Traced In Air

Aż 15 lat kazali czekać swoim fanom członkowie Cynic na następcę kultowego albumu "Focus". W tym czasie co prawda udzielali się w innych, raczej podziemnych formacjach, które popełniły nawet warte odnotowania pozycje, niemniej wszyscy czekali na drugi album mistrzów technicznego i progresywnego death metalu. Tym bardziej, że taką pozycję Paul Masvidal i Sean Reinert zapowiadali już w połowie lat dziewięćdziesiątych. W końcu słowo stało się ciałem i zespół po reaktywacji w 3/4 oryginalnego składu, niestety bez udziału fenomenalnego gitarzysty Jasona Gobela, w 2008 roku wypuścił na rynek swój drugi album. Krążek ten z jednej strony okazał się nie najgorszym komercyjnie następcą "Focus" a z drugiej pozycją, która wywołała dyskusje i podziały wśród fanów. Bo, jak można się było spodziewać, w muzyce Cynic zaszły zmiany, choć nie tak duże, jak niektórzy się obawiali.

Przede wszystkim, "Traced In Air" zawiera większość składników stylistycznych, które znalazły się na "Focus". Tak, jak wcześniej, dźwięki Cynic to przeplatanka fragmentów ostrych i agresywnych, w których gitary konkretnie dają po uszach, a Sean Reinert ostro miesza za perkusją z klimatycznymi i stonowanymi, w których pierwsze skrzypce grają gitary oraz delikatne podkłady klawiszy i syntezatora gitarowego. W kwestiach wokalnych występuje dialog czystego, tym razem brzmiącego naturalnie i bez użycia vocodera śpiewu Paula Masvidala z dość nieśmiałym i często przypominającym bardziej groźny szept growlingiem nowego gitarzysty zespołu Tymona Kruideniera. Należy przy tym uprzedzić, że dla części osób wokalizy Masvidala, ze względu na częste używanie falsetów i wysokich rejestrów, w sposób zbliżony trochę do maniery Chrisa Martina z Coldplay, mogą być trudne do przebrnięcia, a nawet niestrawne. Ponownie dość wyraźny jest bas Seana Malone'a, a rytmika wchodzi w połamane nabicia o jazzującym charakterze. Trzeba jednak zauważyć, że odwołania do tego gatunku nie są tak oczywiste, jak choćby w instrumentalu "Textures" z albumu "Focus". Ponownie wisienką na torcie są fenomenalne solówki z podziałem na bardziej powyginane, techniczne popisy Paula oraz melodyjne i cieplejsze pomysły Tymona. Klimat dźwięków ma charakter relaksujący i uspokajający, ponownie odwołując się do filozofii Dalekiego Wschodu, zwłaszcza buddyzmu podanego w kosmicznej, astralnej formule. Tym, co odróżnia "Traced In Air" od "Focus" jest wyraźnie mniejsza ilość fragmentów z czysto death metalową agresją. Tutaj pojawia się ona szczątkowo i została zastąpiona typowo progresywnym, zwiewnym wymiataniem, bliskim choćby nowszym dokonaniom Opeth czy twórczości Mastodon. Niestety mniej jest też przebojowości i to stanowi największy minus "dwójki" Cynic, bo choć poszczególne utwory mają swój charakter, to ze świecą można tu szukać hitów kalibru "Veil of Maya", "Uroboric Forms" czy "How Could I". Dlatego też cały album nie wchodzi do głowy tak łatwo i szybko, jak "Focus", a jego pełne ogarnięcie wymaga co najmniej kilku sesji odsłuchowych. Tym bardziej, że utwory z racji oparcia ich na podobnych, kontrastowych schematach mogą też zlewać się ze sobą. W odbiorze pomaga jednak czysta, selektywna i nowoczesna produkcja, która podkreśla i uwypukla wszystkie smaczki i detale tej wielowątkowej, miejscami gęstej dźwiękowo płyty.

Podobnie, jak "Focus", jego następczyni nie grzeszy długością, ograniczając się zaledwie do niecałych 35 minut, podzielonych na osiem aktów. "Traced In Air" nie stanowi przy tym zwykłego zbioru piosenek, ale jednolitą całość z wyodrębnionym koncepcyjnie wstępem, rozwinięciem i zakończeniem. Ten pierwszy obejmuje najkrótszą i najbardziej odjechaną kompozycję "Nunc Fluens", która mimo okazjonalnych falsetów Paula i hałaśliwego gitarowego podkładu sprawia bardziej wrażenie intra o narastającym charakterze. Jej następczynią jest najlepsza i najciekawsza piosenka "The Space For This", w której idealnie pokazano największe atuty zespołu czyli niespodziewane kontrasty muzyczne, odprężający klimat i świetne solówki. Dodatkowo jest ona dość chwytliwa i łatwa do ogarnięcia. Szkoda, że cały album nie powstał na bazie takich utworów, bo już kolejne cztery kompozycje, mimo że dość zwięzłe i skondensowane, już takie charakterystyczne nie są. A przy tym oparto je na podobnej budowie i schematach aranżacyjnych czyli połamaniu rytmicznym, przeplatance grania stonowanego z ostrzejszym oraz dialogach między stłumionym growlingiem a czystym, falsetowym śpiewem. Z tego segmentu najlepiej prezentują się kompozycje otwierające i zamykające, a więc dynamiczny i okazjonalnie agresywny w stylu znanym z "Focus" "Evolutionary Sleeper" oraz melodyjny, zawierający przewijający się przez całą kompozycję bardzo charakterystyczny motyw gitarowo-wokalny "Adam's Murmur". Przedostatni w zestawie "King of Those Who Know" mimo, że także trzyma się progresywno-jazzującej formuły, a do tego co jakiś czas wchodzi w klimatyczne rejony, jest jeszcze trudniejszy w odbiorze stanowiąc najbardziej wymagający i pokombinowany fragment albumu. Z kolei w zamykającym całość "Nunc Stans" postawiono głównie na spokój i klimat. Utwór ten można wręcz nazwać cyniczną balladą mimo, że znajdziemy tu także kilka cięższych, a do tego niepokojących momentów.

"Traced in Air" to dźwięki, jakich można było się spodziewać po następcy "Focus". Jest kontynuacją i rozwinięciem wątków z jedynki, nie stanowiąc rewolucji w brzmieniu zespołu i pozycji trudnej do zaakceptowania przez dotychczasowych fanów. Jednocześnie jest to wyraźny krok w bardziej progresywnym i odjechanym kierunku, stanowiąc pierwszą zapowiedź głębszych zmian w muzyce Cynic. Choć nie są to dźwięki na poziomie jakościowym, który oferował "Focus", wstydu Amerykanom nie przynoszą, godnie przywracając ich do aktywnej, muzycznej działalności. Największą wadą tego wydawnictwa jest fakt, że ukazało się dopiero w 2008 roku czyli w momencie, gdy różnego rodzaju progresywne i awangardowe eksperymenty w muzyce metalowej nie były już dla fanów gatunku niczym szokującym. Z tego powodu dobrze wpisało się ono w czas, w którym zostało nagrane, podczas gdy 10 lat wcześniej byłoby rewolucją, przebijającą pod każdym względem jeszcze dość zachowawcze i tradycyjnie deathowe pomysły z "Focus". Dla fanów zespołu, mimo pewnych kontrowersji towarzyszących kwestiom wokalnym, jest to pozycja obowiązkowa. Laikom w pierwszej kolejności poleciłbym "Focus", z którego wchłonięciem będą mieć dużo mniej problemów, a więcej przyjemności.

Artysta: Cynic
Tytuł: Traced In Air
Wytwórnia: Season Of Mist
Rok wydania: 2008
Gatunek: Metal Progresywny
Czas trwania: 34:14

Ocena muzyki
Poziomy6

Komentarze

  • Brak komentarzy

Skomentuj

Komentuj jako gość

0

Zobacz także

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Nick Cave and the Bad Seeds - From Her to Eternity

Nick Cave and the Bad Seeds - From Her to…

Po zakończeniu w 1983 roku działalności przez formację The Birthday Party, Nick Cave wraz z Mickiem Harveyem postanowili założyć kolejny zespół. Do złożenia jego nazwy wykorzystano pseudonim artystyczny szalonego Australijczyka i dodano nazwę jednej z EP-ek poprzedniej kapeli obu panów. Współpracę z nimi zadeklarowało kilku znanych wówczas w alternatywno-rockowych kręgach...

Swans - Leaving Meaning.

Swans - Leaving Meaning.

Każdy kolejny album Swans to duże wydarzenie w świecie muzycznym oraz powód do przebierania nogami dla fanów twórczości Michaela Giry. W przypadku "Leaving Meaning." cały proces oczekiwania był o tyle intrygujący, że poprzednie wydawnictwo - "The Glowing Man" - miało być zamknięciem monumentalnego cyklu zapoczątkowanego na "The Seer". Mogliśmy zatem...

Mark Lanegan Band - Somebody's Knocking

Mark Lanegan Band - Somebody's Knocking

Ostatnio zastanawiałem się kiedy nastąpi u mnie przesyt twórczością Marka Lanegana. W końcu od powrotu do wydawnictw studyjnych w 2012 roku, artysta wydał łącznie dziesięć albumów - pięć autorskich lub z własnym zespołem, trzy kooperacyjne i po jednym z nagraniami archiwalnymi i remixami. Dużo? I tak, i nie, bo -...

Cynic - Traced In Air

Cynic - Traced In Air

Aż 15 lat kazali czekać swoim fanom członkowie Cynic na następcę kultowego albumu "Focus". W tym czasie co prawda udzielali się w innych, raczej podziemnych formacjach, które popełniły nawet warte odnotowania pozycje, niemniej wszyscy czekali na drugi album mistrzów technicznego i progresywnego death metalu. Tym bardziej, że taką pozycję Paul...

Marillion - Seasons End

Marillion - Seasons End

Piąta płyta Marillion powstała w dość dramatycznych okolicznościach. Zespół zaczął ją nagrywać jeszcze w składzie z Fishem, ale podczas sesji wokalista opuścił formację. Spowodowało to konieczność szybkich poszukiwań nowego lidera, mającego za zadanie zastąpienie jednego z najbardziej charakterystycznych gardeł rocka progresywnego. Po serii przesłuchań, zdecydowano się na niezbyt znanego wówczas...

Nowe testy

Poprzedni Następny
Audiovector R1 Signature

Audiovector R1 Signature

Dania. Siedmiokrotnie mniejszy od Polski kraj, który większość z nas kojarzy z klockami Lego i baśniami Hansa Christiana Andersena. Powszechnie uważa się, że jest to jedno z najlepszych miejsc do...

Harman Kardon Citation Tower

Harman Kardon Citation Tower

Audiofile interesujący się wzmacniaczami lampowymi, srebrnymi kablami i słuchawkami z najwyższej półki czasami zapominają o tym, że cała ta aparatura stanowi zaledwie część, a może nawet margines szeroko rozumianej branży...

Soundgil Cube 2.1

Soundgil Cube 2.1

Od dłuższego czasu zastanawiam się czy producenci sprzętu audio celowo nadają swoim nowym wynalazkom nazwy, które w naszym języku brzmią co najmniej dziwnie. Focal Chora, Chord Huei... Kiedy wprowadzano te...

Bannery boczne

Komentarze

stereolife
@Adamus - O wielu markach nie wspomnieliśmy, a w tekście wytłumaczyliśmy dlaczego. W większości przypadków to zwykły brak czasu lub warunków, by do danego pokoj...
Jarek
Fajna relacja, i zgadzam się z większością opisów. Mam trochę inne odczucia odnośnie muzyki bo prawdę powiedziawszy byłem zaskoczony taką mnogością różnej muzyk...
Piotr
Piękna relacja, jak zwykle fantastyczne zdjęcia. Dziękuję!
Adamus
Szkoda, że nie wspomnieliście o bezkompromisowym według mnie sprzęcie PWL.
Jarek
Jest kilka powodów takich zakłóceń. Najczęściej brum może być brakiem masy gramofon-preamp. U mnie wystarczyło zbliżyć przewody zasilające monobloki do przewodu...

Cytaty

OscarWilde.png

Strona używa plików cookie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Dowiedz się więcej na temat danych osobowych klikając tutaj.