Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I

Uwielbiam Converge za ich nieokiełznaną dzikość i żywiołowość. Bardzo szanuję też twórczość Chelsea Wolfe za gotycki mrok i ekscentryczność samej wokalistki. Kiedy zatem w Internecie pojawiły się informacje o kooperacji zespołu z tą artystką, nakręciłem się jak małe dziecko na świąteczne pomarańcze. Bo przecież zarówno Wolfe, jak i Converge są świetni w swoim fachu, zatem połączenie ich talentów powinno być równie dobre, jeśli nie lepsze. Czy tutaj cokolwiek mogłoby pójść nie tak? Okazuje się, że jak najbardziej. I to w taki sposób, że potrafi wyraźnie zepsuć radość z słuchania pierwszej części "Bloodmoon". Najpierw fanom na pożarcie został rzucony utwór tytułowy. Gdyby nie charakterystyczny wrzask Bannona, pojawiający się w kilku momentach, można by było uznać, że to zapowiedź nowego albumu Chelsea Wolfe, a nie jakiejkolwiek kooperacji. W "Bloodmoon" obecność charakterystycznego stylu Converge jest symboliczna, wręcz znikoma. Jeszcze mniejszą jej dawkę otrzymali słuchacze w drugiej zapowiedzi - "Coil". Tutaj jeszcze wyraźniejsze są wpływy Wolfe. Sporą niespodzianką jest z pewnością pojawienie się czystego, męskiego wokalu. Ciężko uwierzyć, że to Jacob Bannon. Okazuje się, że wokalista Converge sprawdza się nie tylko w roli opętańca, ale "na czysto" też dobrze daje sobie radę.

Przyznam, że oba utwory zwyczajnie mnie nie porwały. Można było ich posłuchać, ale bez większych emocji czy szybszego bicia serca. Chyba po prostu po ogłoszeniu o nawiązaniu współpracy zbudowałem sobie w głowie pewną wizję projektu, a "Bloodmoon" oraz "Coil" ewidentnie się z nią rozjechały. Rozjechał się też efekt pracy zespołu z wokalistką, i to w tak spektakularny sposób, że po pierwszym przesłuchaniu byłem zwyczajnie zmęczony i nie miałem ochoty na drugie podejście. Nastąpiło ono po kilku dniach i niewiele zmieniło. Podobnie trzecie i czwarte. Kolejne wymagało kilku dni przerwy oraz totalnej zmiany nastawienia - odcięcia się od twórczości Converge, w mniejszym stopniu Chelsea Wolfe oraz wyczyszczenia listy oczekiwań i zbudowanej w głowie wizji krążka.

Po spełnieniu tych warunków kolejny kontakt z "Bloodmoon: I" był już zdecydowanie przyjemniejszy i pozwolił otworzyć się na tę muzykę. A przepis na nią bardzo trafnie został opisany w jednej z opinii na temat krążka - z twórczości Converge mocno zredukuj mathcore, daj więcej sludge/doom/post, dodaj do tego atmosferę gotyku oraz Chelsea Wolfe jako główny wokal. Trudno się z tym przepisem nie zgodzić. Znalizując 11 utworów, które powstały w efekcie współpracy, bez trudu odkryjemy, że mathcore występuje tutaj w śladowych ilościach, ale ta odsłona Converge spod szyldu sludge/doom/post nie jest nam całkowicie obca, bo stylistykę tę zespół prezentował już wcześniej, tylko w zdecydowanie mniejszych ilościach.

Taka odsłona twórczości ekipy z Salem świetnie współgra z głosem Wolfe, tworząc w wielu momentach gotycką, mistyczną atmosferę pewnego rodzaju zadumy, z której wyrywa nas czasem swoim wrzaskiem Bannon. Wszystkie te elementy są głęboko przemyślane i dopracowane w najmniejszych szczegółach do tego stopnia, że momentami ciężko oderwać się od "Bloodmoon: I". Trudno uwierzyć w to, jak bardzo na początku skrzywdziłem ten krążek swoimi oczekiwaniami. Na szczęście udało mi się przeskoczyć początkowe trudności i teraz bez żadnych przeszkód mogę czerpać radość ze słuchania efektów pracy Converge i Wolfe.

Pierwsza część "Bloodmoon" to 11 utworów trwających prawie godzinę. Ciężko wytypować tu faworytów. Fani mathcorowej odsłony Converge doskonale odnajdą się w najkrótszym na płycie "Lord Of Liars", gdzie napakowano bardzo dużo gitarowych "wygibasów". Niewiele mniej odnajdziemy ich w "Tongues Playing Dead". W wielu miejscach krążka czystym wokalem raczy słuchaczy Bannon. Trzeba przyznać, że robi to z bardzo dobrym skutkiem. Fragmenty "Failure Forever" bardzo szybko wpadają do głowy. Podobnie jest w przypadku "Crimson Stone" i "Flower Moon". Bardzo ciekawym zjawiskiem na krążku jest "Viscera Of Men", będący istną sinusoidą, brzmiącą jak efekt pracy osoby z bardzo zaawansowaną chorobą dwubiegunową. Odnajdziemy tu skrajne emocje, przeplatające się ze sobą praktycznie bez żadnych przejść. Ale utwór ten można uznać za lekki wyskok w zdecydowanie bardziej poukładanej całości.

Owa całość wymagała ode mnie czasu, aby ją docenić. Nie była to miłość od pierwszego przesłuchania, jednak przy głębszym poznaniu okazało się, że "Bloodmoon: I" ma bardzo wiele do zaoferowania i bez większych przeszkód powinni się w nim odnaleźć zarówno fani Converge, jak i Wolfe. Czasem tylko wymagane będzie wyeliminowane uprzedzeń, tak jak to było w moim przypadku. Efekt kooperacji ekipy z Salem oraz artystki z Sacramento można bez wahania uznać za jedno z mocniejszych wydawnictw zaprezentowanych w tym roku.

Artysta: Converge & Chelsea Wolfe
Tytuł: Bloodmoon: I
Wytwórnia: Epitaph Records
Rok wydania: 2021
Gatunek: Metal, Doom, Sludge, Post
Czas trwania: 58:47

Ocena muzyki

Ocena wydania

• « poprz.
• nast. »