Mastodon - Marrow Deep

Osoby czytające StereoLife trochę dłużej doskonale wiedzą, że jestem "mastodonowym ortodoksem" - wszystkie albumy do "Crack The Skye" włącznie uwielbiam i jestem wobec nich praktycznie bezkrytyczny. Do "The Hunter" i "Once More 'Round The Sun" po premierze wracałem bardzo często, ale z czasem właściwie przestałem po nie sięgać. Jeszcze mniejszy entuzjazm wzbudził we mnie "Emperor Of Sand". Z kolei "Hushed And Grim" do dziś trudno mi wysłuchać od początku do końca w jednym podejściu. I chyba właśnie po premierze tego albumu ostatecznie pogodziłem się z tym, że zespół, który nagrywał miażdżące utwory z "Remission" czy "Leviathana", należy już do przeszłości. W zeszłym roku, w tragicznych okolicznościach, odszedł też Brent Hinds, z którym relacje pozostałych muzyków od dłuższego czasu nie układały się zresztą najlepiej.

Po jego śmierci reszta zespołu zdołała się jednak pozbierać, zwerbowała nowego gitarzystę, później także klawiszowca, i zaczęła tworzyć nową muzykę. Jej fragmenty miałem okazję usłyszeć na żywo podczas Mystic Festivalu, gdzie Mastodon zaprezentował się naprawdę bardzo dobrze. W ciągu ostatnich kilkunastu lat widziałem sporo fragmentów różnych występów zespołu i praktycznie za każdym razem jego najsłabszym punktem były wokale. Na Mysticu nie było pod tym względem inaczej - śpiew ponownie odstawał od reszty. Warsztatowo muzycy wypadli jednak świetnie, a nowi "rekruci" bardzo dobrze wkomponowali się w całość. Ostatecznie Mastodon zagrał jeden z lepszych koncertów tego dnia.

Na tę ocenę z pewnością wpłynął fakt, że w końcu miałem okazję zobaczyć ich na żywo i stałem praktycznie pod samą sceną. Ważniejsze jest jednak to, że po tym koncercie naprawdę zacząłem czekać na nowe wydawnictwo. Przy okazji odświeżyłem też dyskografię zespołu i przy "The Hunter", "Once More 'Round The Sun" oraz "Emperor Of Sand" kilkukrotnie wciskałem repeat. Okazało się, że po latach część tego materiału działa na mnie lepiej, niż zapamiętałem. "Hushed And Grim" nadal nie jestem jednak w stanie wysłuchać w całości za jednym podejściem.

Do "Marrow Deep" podchodziłem więc z jednej strony z dużym zainteresowaniem, z drugiej - bez szczególnie wygórowanych oczekiwań. Mimo to nastawiłem budzik na północ, żeby od razu po premierze odsłuchać album w streamingu. I chyba właśnie połączenie wszystkich tych elementów sprawiło, że nową płytę odebrałem tak pozytywnie. Mastodon nie próbuje tutaj na siłę udowadniać, że wraca do czasów "Leviathana" czy "Blood Mountain". Album nie jest też kolejnym krokiem w stronę coraz bardziej przystępnego rocka, którego na ostatnich wydawnictwach było całkiem sporo. Zamiast tego dostajemy zespół, który najwyraźniej przypomniał sobie, że ciężar, połamane riffy, świetna perkusja i spora dawka chaosu stanowiły kiedyś jego największą siłę.

"Marrow Deep" brzmi momentami jak podróż przez niemal całą dotychczasową twórczość Mastodona. Nie jest to jednak bezczelne kopiowanie dawnych pomysłów ani próba odtworzenia którejś z klasycznych płyt. Zespół sięga do własnej przeszłości, wyciąga z niej to, co najlepsze, i próbuje zbudować z tych elementów coś nowego, dokładając rozwiązania, których wcześniej w jego muzyce albo nie było, albo nigdy nie odgrywały tak istotnej roli. Dzięki temu album z jednej strony brzmi znajomo, z drugiej nie sprawia wrażenia odgrzewania starych patentów.

I właśnie to sprawia, że "Marrow Deep" jest dla mnie najlepszym albumem Mastodona od czasów "Crack The Skye". Nie jest to oczywiście równoznaczne z powrotem do 2004 czy 2006 roku. Nie ma tu drugiego "Blood And Thunder" ani kolejnego "Capillarian Crest". Nie ma też potrzeby wiernego odtwarzania tego, co zespół robił dwadzieścia lat temu. Są za to momenty, w których Mastodon znowu brzmi jak Mastodon - ciężko, nerwowo, chwilami wręcz chaotycznie, ale zawsze bardzo charakterystycznie.

"Barbarians Blood" jest świetnym otwarciem albumu, "Poisonous Weapons" momentami potrafi wręcz przytłoczyć ciężarem, a singlowe "Your Ghost Again" i "Snakes For Dinner" pokazują, że zespół nadal potrafi pisać bardzo dobre, bardziej przystępne utwory, nie pozbawiając ich przy tym masy i charakteru. Bardzo poruszający jest "In The Ruins", natomiast "Golden Spires" przypomina, dlaczego Brann Dailor od lat uchodzi za jednego z najlepszych perkusistów w branży. Na całej płycie dzieje się zresztą naprawdę dużo i właśnie ta nieprzewidywalność jest jednym z elementów, których najbardziej brakowało mi na kilku poprzednich wydawnictwach.

Żeby jednak obraz nie był przesadnie różowy, "Marrow Deep" nie jest albumem idealnym. Jego największym problemem jest pewna niespójność. Są tu momenty, w których materiał wyraźnie traci tempo i zaczyna sprawiać wrażenie, jakby muzycy mieli kilka różnych pomysłów na to, czym właściwie ma być ta płyta, ale nie do końca potrafili zdecydować, który z nich powinien wysunąć się na pierwszy plan. Niektóre fragmenty wręcz proszą się o skrócenie albo usunięcie, inne wątki można by z kolei spokojnie rozbudować. Przy 65 minutach materiału zaczyna być to odczuwalne, szczególnie w drugiej połowie albumu, kiedy Mastodon coraz mocniej skręca w stronę eksperymentów i progresywnego grania. Na szczęście nie jest to problem na tyle poważny, żeby odbierał przyjemność ze słuchania.

Ostatecznie najważniejsze jest dla mnie to, że po wielu latach znowu mam ochotę wracać do nowego Mastodona. Od premiery minął już prawie miesiąc, a album nadal bardzo często gości w moim odtwarzaczu. W przypadku ostatnich wydawnictw zespołu wcale nie było to takie oczywiste. "Marrow Deep" nie jest próbą cofnięcia czasu ani graniem na sentymencie słuchaczy, lecz raczej przypomnieniem sobie, co kiedyś stanowiło o największej sile Mastodona. Jest ciężar i kombinowanie, są świetne riffy i charakterystyczne wokale, choć jednego głosu oczywiście brakuje. Przede wszystkim jednak mamy tu wiele momentów, które zostają w pamięci znacznie dłużej niż większość rzeczy z ostatnich albumów.

"Marrow Deep" to nie "Remission", "Leviathan", "Blood Mountain" ani "Crack The Skye". Mastodon nie musi jednak udawać, że znowu ma dwadzieścia lat, żeby nagrać album, którego naprawdę chce się słuchać. Spośród wszystkiego, co zespół nagrał po "Crack The Skye", właśnie "Marrow Deep" robi na mnie w tym momencie najlepsze wrażenie. Po miesiącu trudno jeszcze stwierdzić, jak album zniesie próbę czasu i czy za kilka lat nadal będę oceniał go równie wysoko. Na razie po prostu dobrze jest znowu usłyszeć Mastodona, którego naprawdę chce mi się słuchać.

Artysta: Mastodon
Tytuł: Marrow Deep
Wytwórnia: Loma Vista
Rok wydania: 2026
Gatunek: Progressive, Stoner, Sludge Metal
Czas trwania: 65:53

Ocena muzyki

Ocena wydania

• « poprz.
• nast. »