Bannery górne wyróżnione

Bannery górne

A+ A A-

Madonna - Ray of Light

  • Kategoria: Pop
  • Tomasz Karasiński

Madonna - Ray of Light

Jedni artyści przez całą karierę konsekwentnie rozwijają jeden styl, stopniowo udoskonalając swoje brzmienie, inni zaś co kilka lat próbują wymyślić siebie na nowo. Madonna zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii, choć w jej przypadku kolejne metamorfozy bywały równie mocno związane z muzyką, co z wizerunkiem, modą i umiejętnym wyczuwaniem nastrojów publiczności. Nie wszystkie przynosiły równie przekonujące rezultaty. Czasami trudno było oprzeć się wrażeniu, że za efektowną zmianą opakowania nie nadąża sama zawartość. Jednak w 1998 roku wydarzyło się coś szczególnego. Madonna nagrała album, który nie tylko otworzył nowy rozdział w jej karierze, ale też pokazał, że ambitna elektronika i przebojowy pop wcale nie muszą być przeciwieństwami. Co więcej, "Ray of Light" okazał się jedną z tych rzadkich płyt, na których eksperymentowanie z modnymi brzmieniami nie przesłoniło emocji, a wręcz je uwypukliło. Nic dziwnego, że album ten wciąż owe emocje budzi, a dla wielu osób - nawet tych, które nie uważają się za fanów Madonny - jest jednym z tych szczególnych krążków, do których zawsze warto wrócić.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych sytuacja Madonny wcale nie była tak komfortowa, jak mogłoby się wydawać. Kontrowersje związane z albumem "Erotica" i książką "Sex" zdążyły już przycichnąć, wydany w 1994 roku "Bedtime Stories" przyniósł kilka znakomitych przebojów, a rola w filmowej adaptacji musicalu "Evita" przypomniała, że Madonna potrafi być czymś więcej niż tylko prowokatorką i ikoną popkultury. Z drugiej strony artystka zbliżała się do czterdziestki, a przemysł muzyczny coraz chętniej inwestował w nowych, młodszych wykonawców. W jej życiu prywatnym zaszły również istotne zmiany. W 1996 roku urodziła córkę Lourdes, zainteresowała się jogą, filozofią Wschodu i kabałą, zaczęła też inaczej patrzeć na sławę, sukces i własną przeszłość. Wszystko to miało znaleźć odbicie w nowej muzyce. Problem polegał na tym, że początkowo nie bardzo wiedziała, jak powinna ona brzmieć.

Pierwsze próby nagraniowe, do których artystka zaprosiła Babyface'a, amerykańskiego piosenkarza, autora tekstów i producenta, nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Madonna pracowała również z Rickiem Nowelsem i Patrickiem Leonardem, z którym wcześniej stworzyła wiele swoich największych przebojów, ale dopiero spotkanie z Williamem Orbitem nadało całemu przedsięwzięciu właściwy kierunek. Brytyjski producent miał już na koncie sporo doświadczeń z muzyką elektroniczną, ambientem i eksperymentalnym popem, jednak jego nazwisko nie było wówczas szczególnie rozpoznawalne wśród masowej publiczności. I właśnie to okazało się jednym z największych atutów tej współpracy. Orbit nie próbował odtworzyć dotychczasowych sukcesów Madonny ani napisać dla niej kolejnego "Vogue" czy "Like a Prayer". Zamiast tego zaproponował brzmienie oparte na syntezatorach, elektronicznych rytmach, gitarowych fakturach i przestrzennych efektach, które w wielu momentach bardziej przypominało muzykę alternatywną niż produkcje przeznaczone na szczyty list przebojów. Madonna wniosła do tego świata umiejętność tworzenia melodii, które potrafią pozostać w pamięci już po pierwszym kontakcie. W efekcie powstała płyta jednocześnie odważna i przystępna.

"Ray of Light" wcale nie rozpoczyna się od mocnego uderzenia. Zamiast natychmiast zaprezentować publiczności nowe taneczne oblicze Madonny, album otwiera "Drowned World/Substitute for Love" - utwór spokojny, melancholijny i niemal intymny. Delikatne elektroniczne pulsowanie, miękkie gitarowe dźwięki i rozległe plany syntezatorowe tworzą wrażenie zawieszenia w przestrzeni. Madonna śpiewa o rozczarowaniu sławą, powierzchownych relacjach i poszukiwaniu czegoś, co mogłoby zastąpić dotychczasowe uzależnienie od zainteresowania innych. Nie ma tutaj charakterystycznej dla jej wcześniejszych nagrań zaczepności. Jest natomiast pewna bezbronność, która okazuje się zaskakująco wiarygodna. To bardzo dobry początek, ponieważ od razu ustawia perspektywę całej płyty. Nie będzie to kolejna opowieść o podbijaniu świata, lecz raczej próba zrozumienia, co właściwie można zrobić, kiedy ten świat już się podbiło, a mimo to wciąż odczuwa się niedosyt.

Podobny nastrój utrzymuje "Swim", choć tym razem spokojna powierzchnia muzyki skrywa znacznie więcej napięcia. Powracające gitarowe motywy, cięższy rytm i lekko zamglone brzmienie przywodzą na myśl trip-hop, który w tamtym okresie przeżywał swój rozkwit. Nie sposób uniknąć skojarzeń z dokonaniami Massive Attack czy Portishead, chociaż Madonna nie próbuje naśladować ich mrocznej estetyki. W jej wykonaniu podobne środki prowadzą do czegoś bardziej przystępnego, niemal kojącego. Woda staje się metaforą oczyszczenia, ale nie jest to oczyszczenie łatwe ani bezbolesne. Muzyka płynie powoli, chwilami wręcz hipnotycznie, a jednak pod powierzchnią cały czas coś się dzieje. Właśnie takie utwory najlepiej pokazują, jak skutecznie Orbit potrafił budować atmosferę bez uciekania się do efektownych melodii i potężnych kulminacji.

Po dwóch tak refleksyjnych kompozycjach pojawia się utwór tytułowy i nagle wszystko przyspiesza. "Ray of Light" jest jednym z najbardziej niezwykłych przebojów w karierze Madonny. Jego fundament stanowi fragment folkowej kompozycji "Sepheryn" z repertuaru duetu Curtiss Maldoon, ale z tego punktu wyjścia powstało coś zupełnie innego. Rozpędzony rytm, pulsujący bas, gitarowe riffy, nieustannie zmieniające się syntezatorowe efekty i niemal euforyczny śpiew tworzą mieszankę, która na papierze mogłaby wyglądać na kompletny chaos. A jednak wszystko to w jakiś dziwny sposób do siebie pasuje. Jest w tej muzyce niezwykła energia, ale nie ma typowej dla wielu klubowych produkcji mechaniczności. Być może dlatego, że mimo szybkiego tempa i momentów, w których pojawiają się rozmaite piski i inne nieprzyjemne dla ucha elementy, rytmiczna baza tego utworu jest - podobnie jak cały album - delikatnie zmiękczona. Warto też zwrócić uwagę na sam wokal. Przygotowania do roli w "Evicie" i intensywne lekcje śpiewu niewątpliwie pomogły Madonnie rozwinąć technikę, ale siła tej interpretacji nie polega wyłącznie na lepszej kontroli głosu. Wysokie partie brzmią momentami niemal rozpaczliwie, jakby artystka próbowała przekroczyć własne możliwości. Muszę jednak przyznać, że utwór tytułowy zawsze stanowił dla mnie jeden z największych mankamentów tej płyty i często go przeskakuję. Nie dlatego, że jest obiektywnie zły, ale dlatego, że wytrąca mnie z klimatu budowanego przez całą resztę.

Nie wszystkie utwory na "Ray of Light" są równie efektowne. "Candy Perfume Girl" i "Skin" należą do bardziej eksperymentalnej części albumu, w której tradycyjna konstrukcja piosenki momentami ustępuje miejsca zabawie fakturą, rytmem i atmosferą. Pierwszy z nich jest dziwny, lekko psychodeliczny, miejscami wręcz niepokojący. Delikatny wokal kontrastuje z szorstkimi gitarami i elektronicznymi zakłóceniami, a całość sprawia wrażenie muzyki funkcjonującej gdzieś na granicy snu i rzeczywistości. "Skin" idzie jeszcze dalej w stronę klubowej hipnozy. Poszarpane rytmy, pulsujące syntezatory i powtarzane frazy tworzą atmosferę narastającego napięcia. To interesujące kompozycje, choć jednocześnie pokazują pewną słabość albumu. Orbit tak bardzo lubi rozwijać swoje pomysły, że nie zawsze wie, kiedy należałoby już je zakończyć. Niektóre fragmenty mogłyby być krótsze bez większej szkody dla muzyki. Z drugiej strony trudno wyobrazić sobie tę płytę pozbawioną podobnych eksperymentów. Bez nich byłaby po prostu zbiorem znakomitych przebojów, a nie tak wyrazistym, kompletnym dziełem.

Odrobinę bardziej znajome oblicze Madonny powraca w "Nothing Really Matters", którego taneczna energia i wyrazisty refren przywołują wspomnienia wcześniejszych sukcesów artystki. Różnica polega przede wszystkim na produkcji. Zamiast prostego, dyskotekowego podkładu otrzymujemy wielowarstwową konstrukcję, w której elektroniczne drobiazgi pojawiają się i znikają, a główny rytm nieustannie współpracuje z melodią. W podobny sposób działa "Sky Fits Heaven", choć tutaj atmosfera jest znacznie bardziej przestrzenna, a melodia mniej oczywista. Utwór powoli rozwija się w kierunku mocniejszego, niemal trance'owego pulsu, pozostając jednak czymś więcej niż tylko materiałem na klubowy remiks. To jeden z tych momentów, w których szczególnie dobrze słychać, jak wiele muzyka Madonny zyskała dzięki temu, że producenci nie ograniczyli się do jednego gatunku. Na tej płycie pop, ambient, trip-hop i muzyka taneczna nie są osobnymi składnikami, które można łatwo od siebie oddzielić - tworzą własny, rozpoznawalny język.

Nieco bardziej problematyczny jest "Shanti/Ashtangi", oparty na sanskryckim tekście i wyraźnych inspiracjach muzyką indyjską. Z jednej strony to odważna próba wprowadzenia do mainstreamowego popu elementów, które zwykle funkcjonowały poza jego granicami. Z drugiej trudno całkowicie uwolnić się od wrażenia, że duchowość staje się tutaj również estetycznym dodatkiem, kolejnym elementem artystycznej metamorfozy. Sam utwór ma w sobie coś hipnotyzującego, a sposób połączenia śpiewu z elektronicznym podkładem pozostaje interesujący. Nie jest to jednak kompozycja równie przekonująca emocjonalnie jak najlepsze fragmenty albumu. W pewnym sensie pokazuje też ograniczenia całej koncepcji. Fascynacja obcymi kulturami i tradycjami religijnymi może prowadzić do wartościowych odkryć, ale nie zawsze przekłada się na równie głębokie doświadczenie artystyczne. Jeśli mam być szczery, uważam, że bez "Ray of Light" i "Shanti/Ashtangi" ten album byłby po prostu lepszy.

Wątpliwości znikają natomiast przy "Frozen". To jeden z najpiękniejszych utworów w dorobku Madonny i zarazem znakomity przykład tego, jak wiele można osiągnąć, łącząc tradycyjną balladę z nowoczesną produkcją. Kompozycja napisana wspólnie z Patrickiem Leonardem ma właściwie wszystkie cechy klasycznej, dramatycznej piosenki popowej, ale Orbit umieszcza ją w zupełnie innym otoczeniu. Zamiast standardowego akompaniamentu otrzymujemy chłodną, przestrzenną elektronikę, oszczędny rytm i znakomite partie smyczkowe zaaranżowane przez Craiga Armstronga. Wszystko rozwija się powoli, niemal filmowo. Co najważniejsze, kolejne warstwy nie przytłaczają melodii. Wręcz przeciwnie - sprawiają, że staje się jeszcze bardziej przejmująca. Szczególnie fascynujący jest kontrast między emocjonalnym charakterem tekstu a niemal lodowatym brzmieniem. Madonna śpiewa o człowieku, który nie potrafi otworzyć się na miłość, ale sama interpretacja jest daleka od rozpaczy. To raczej spokojna, gorzka konstatacja, której ciężar ujawnia się stopniowo. Dopiero w refrenie pojawia się wyraźniejsze napięcie, a muzyka nabiera monumentalnego charakteru. I chociaż utwór trwa ponad sześć minut, trudno wskazać fragment, który wydawałby się zbędny. To prawdopodobnie najlepszy dowód na to, że Madonna i Orbit potrafili osiągać coś wielkiego.

Po tak znakomitej kompozycji "The Power of Good-Bye" może początkowo wydawać się bardziej konwencjonalne. To elegancka, melancholijna ballada oparta na czytelnej melodii i starannie budowanym napięciu. Jednak również tutaj elektronika nie jest tylko ozdobnikiem. Delikatne syntezatorowe faktury, gitarowe akcenty i smyczki sprawiają, że piosenka zachowuje charakterystyczny klimat całego albumu. Warto przy tym zauważyć, że Madonna nie próbuje za wszelką cenę brzmieć nowocześnie. Pozwala sobie na sentymentalizm, a nawet odrobinę patosu. Jak dla mnie jedynym zgrzytem w tym utworze jest symfoniczna "solówka", w okolicach trzeciej minuty utworu. Za każdym razem zastanawiam się, jak ten utwór mógłby brzmieć w wersji bardziej elektronicznej, trip-hopowej, a może nawet klubowej. Nieco mniej przekonująco wypada "To Have and Not to Hold", zbudowany wokół łagodnego, kołyszącego rytmu i delikatnie orientalizujących melodii. To utwór przyjemny, nastrojowy, ale na tle najciekawszych fragmentów albumu trochę zbyt zachowawczy. Nie wnosi już wiele nowego, a jego spokojny charakter dodatkowo podkreśla pewną rozwlekłość drugiej połowy płyty.

Najbardziej osobisty fragment "Ray of Light" został jednak pozostawiony na sam koniec. "Little Star" to kołysanka napisana dla córki Madonny, Lourdes. Nie ma tutaj wielkich deklaracji ani skomplikowanej symboliki. Jest prosta, ciepła melodia i uczucie, którego artystka właściwie nie musi tłumaczyć. W kontekście całej płyty utwór ten nabiera szczególnego znaczenia. Po opowieściach o rozczarowaniu sławą, poszukiwaniu duchowego spełnienia i trudnych relacjach pojawia się coś zwyczajnego, niemal banalnego - miłość matki do dziecka. Można oczywiście uznać, że jest to jeden z bardziej sentymentalnych momentów albumu, ale właśnie taka bezpośredniość okazuje się tutaj potrzebna. Madonna, która przez lata budowała swoją pozycję na prowokowaniu i kontrolowaniu publicznego wizerunku, pozwala sobie na chwilę całkowicie pozbawioną ironii.

A potem pojawia się "Mer Girl" - kompozycja tak niepokojąca i odmienna od reszty materiału, że trudno uwierzyć, iż znalazła się na jednym albumie z przebojowym "Ray of Light". Muzyka zostaje ograniczona niemal do minimum. Rozmyte, ambientowe tło i delikatne elektroniczne efekty towarzyszą głosowi Madonny, która snuje dziwną, miejscami surrealistyczną opowieść o ucieczce, śmierci i konfrontacji z własną przeszłością. W tekście pojawia się obraz grobu matki, którą artystka straciła jako kilkuletnie dziecko. Nie jest to jednak sentymentalne wspomnienie ani próba łatwego pogodzenia się ze stratą. Raczej zapis lęku, który mimo upływu lat wciąż pozostaje obecny. Zakończenie nie przynosi ukojenia. Madonna nadal ucieka, jakby wszystkie doświadczenia, sukcesy i duchowe poszukiwania nie były w stanie całkowicie uwolnić jej od tego, co wydarzyło się na samym początku życia. Ten finał sprawia, że "Ray of Light" staje się czymś znacznie ciekawszym niż albumem o odnalezieniu wewnętrznego spokoju. Gdyby zakończył się na "Little Star", można by potraktować go jako dość prostą opowieść o przemianie kobiety, która po latach pogoni za sławą odkryła prawdziwe wartości. "Mer Girl" burzy tę wygodną interpretację. Pokazuje, że człowiek może zmienić swoje życie, przewartościować priorytety i odnaleźć nowe źródło szczęścia, a mimo to nadal nosić w sobie dawne rany. Zestawienie narodzin córki ze wspomnieniem śmierci matki jest jednym z najmocniejszych pomysłów na całej płycie.

Z perspektywy czasu warto również docenić samo brzmienie albumu. W końcówce lat dziewięćdziesiątych elektronika zaczynała coraz śmielej przenikać do mainstreamu, a wykonawcy popowi chętnie sięgali po inspiracje muzyką klubową. Madonna nie była więc pionierką całego zjawiska. Jej zasługą było raczej pokazanie, że można wykorzystać podobne środki w sposób naprawdę twórczy, nie sprowadzając ich do modnego rytmu i kilku futurystycznych efektów. Produkcja Orbita ma przy tym niezwykłą cechę - mimo ogromnej liczby elektronicznych elementów nie jest pozbawiona ludzkiego charakteru. Gitary, głos, partie smyczkowe i syntetyczne dźwięki funkcjonują na równych prawach, a chwilami trudno jednoznacznie określić, gdzie kończy się tradycyjne instrumentarium, a zaczyna elektroniczna manipulacja. To jeden z powodów, dla których album nie zestarzał się tak bardzo, jak wiele innych wydawnictw z tego okresu. Nie jest to z pewnością audiofilski sampler, aczkolwiek łapię się na tym, że czasami wykorzystuję ten album do testowania kolumn, wzmacniaczy i słuchawek. Nie chodzi o to, że "Ray of Light" jest wzorem neutralności, dynamiki czy przestrzeni. Absolutnie nie. Ale znam go tak dobrze, że wiem, jak brzmi na dobrym sprzęcie, a jak na kiepskim. Ta płyta ma własną estetykę, silnie zakorzenioną w konkretnej epoce, a jednocześnie znacznie bogatszą od typowych produkcji końca lat dziewięćdziesiątych.

Trzynaście utworów i niemal siedemdziesiąt minut muzyki to sporo, szczególnie że część kompozycji rozwija podobne pomysły. Miejscami można odnieść wrażenie, że większa dyscyplina w selekcji materiału wyszłaby płycie na dobre. Nie wszystkie teksty są równie interesujące, nie każda duchowa deklaracja brzmi przekonująco, a kilka mniej charakterystycznych utworów wyraźnie ustępuje największym przebojom. Być może z dzisiejszej perspektywy niektóre elementy całej koncepcji wydają się również odrobinę naiwne. Fascynacja jogą, medytacją i orientalną symboliką, przedstawiana pod koniec lat dziewięćdziesiątych jako niemal rewolucyjne odkrycie, straciła już część swojej świeżości. Nie zmienia to jednak faktu, że muzycznie Madonna potraktowała tę przemianę z godną podziwu konsekwencją. Największą zaletą "Ray of Light" pozostaje bowiem to, że jest to album naprawdę spójny, mimo ogromnej różnorodności stylistycznej. Nie sprawia wrażenia kolekcji piosenek nagranych z myślą o kilku różnych grupach odbiorców. Ma własny język, atmosferę i wyraźny kierunek. Być może dlatego, że William Orbit odegrał w jego powstaniu równie ważną rolę jak sama Madonna. Wielcy wykonawcy nie muszą samodzielnie grać na wszystkich instrumentach ani wymyślać każdego dźwięku. Muszą natomiast wiedzieć, czego chcą, potrafić dobierać współpracowników i sprawić, że efekt końcowy będzie czymś więcej niż sumą ich indywidualnych umiejętności. Tutaj ta sztuka udała się znakomicie.

"Ray of Light" jest jednym z najważniejszych albumów w karierze Madonny nie dlatego, że przyniósł jej kolejne przeboje i nagrody, lecz dlatego, że po raz pierwszy od dawna to sama muzyka stała się najważniejszym elementem całego przedsięwzięcia. Wizerunek, teledyski i opowieść o duchowej przemianie oczywiście pomagały budować zainteresowanie, ale nawet bez nich otrzymalibyśmy znakomitą płytę. Ambitną, momentami dziwną, pełną kontrastów, a jednocześnie zadziwiająco komunikatywną. Madonna udowodniła, że można być jedną z największych gwiazd popu na świecie i nadal podejmować artystyczne ryzyko. Co więcej, można zrobić to bez zrywania więzi z szeroką publicznością. Niewiele podobnych eksperymentów kończy się sukcesem na obu tych płaszczyznach. W tym przypadku udało się stworzyć coś, co z jednej strony doskonale oddaje atmosferę końca lat dziewięćdziesiątych, a z drugiej pozostaje aktualne niezależnie od zmieniających się trendów. Ja w każdym razie do "Ray of Light" regularnie wracam, słuchając go od początku do końca z wielką przyjemnością.

Artysta: Madonna
Tytuł: Ray of Light
Wytwórnia: Maverick, Warner Bros. Records
Rok wydania: 1998
Gatunek: Electronika, Dance Pop, Trip Hop, Ambient Pop
Czas trwania: 66:42

Ocena muzyki
Poziomy7

Ocena wydania
Poziomy6

Nagroda
sl-klasyka

Komentarze

  • Brak komentarzy

Skomentuj

Komentuj jako gość

0

Zobacz także

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Madonna - Ray of Light

Madonna - Ray of Light

Jedni artyści przez całą karierę konsekwentnie rozwijają jeden styl, stopniowo udoskonalając swoje brzmienie, inni zaś co kilka lat próbują wymyślić siebie na nowo. Madonna zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii, choć w jej przypadku kolejne metamorfozy bywały równie mocno związane z muzyką, co z wizerunkiem, modą i umiejętnym wyczuwaniem nastrojów...

Jack White - Frozen Charlotte

Jack White - Frozen Charlotte

Jack White należy do wąskiego grona artystów, którzy od lat udowadniają, że rock nie potrzebuje kolejnej rewolucji, żeby nadal potrafił wywołać u słuchacza szybsze bicie serca. Czasami wystarczy kilka chwytliwych riffów, porządna dawka garażowego brudu i pomysł na to, jak w pozornie prostych utworach zmieścić jak najwięcej energii. Prawie dokładnie...

Moonspell - Far From God

Moonspell - Far From God

Do Moonspell podchodziłem w ostatnich kilkunastu miesiącach kilka razy. Efekt przypominał nieco sinusoidę. Jeden album potrafił mnie naprawdę zainteresować, przy kolejnym zaczynałem się zastanawiać, o co właściwie tyle zamieszania, a następny znowu dawał nadzieję, że może tym razem w końcu zaskoczy. Niektóre płyty spodobały mi się już przy pierwszym przesłuchaniu,...

Dinosaur Jr. - There Near

Dinosaur Jr. - There Near

Ponad 40 lat na scenie. Trzynaście albumów studyjnych. Setki koncertów, niezliczone solówki gitarowe i poziom głośności, który potrafi zrobić wrażenie nawet na ludziach przyzwyczajonych do ekstremalnego metalu. Dinosaur Jr. jest jednym z najważniejszych zespołów amerykańskiej alternatywy, a jego wpływ na rozwój indie rocka, noise rocka i całej późniejszej sceny gitarowej...

The Ocean - Solaris

The Ocean - Solaris

Berliński The Ocean może być przykładem tego, jak powinna wyglądać udana muzyczna ewolucja. Komuś, kto nie zna tego projektu, może być ciężko uwierzyć, że debiutancki "Fluxion" i chociażby "Holocene" nagrał ten sam zespół. Chociaż w tym przypadku lepiej zabrzmiałoby określenie "grupa muzyków grających pod szyldem The Ocean". Przez ćwierć wieku...

Bannery dolne

Nowe testy

Poprzedni Następny
Age Reborn Cables 70s + 80s + 90s

Age Reborn Cables 70s + 80s + 90s

Moda na sprzęt vintage trwa w najlepsze i nic nie wskazuje na to, aby miała się szybko skończyć. Wystarczy przejrzeć portale aukcyjne, grupy miłośników klasycznego hi-fi albo oferty warsztatów zajmujących...

Sonus Faber Olympica I G3

Sonus Faber Olympica I G3

A więc przymierzacie się do zakupu zestawów głośnikowych? Na podstawie rozmiaru pomieszczenia, wcześniejszych doświadczeń, sprzętu towarzyszącego i własnych preferencji określiliście nawet, jaka mniej więcej powinna to być konstrukcja? Krótko mówiąc,...

Naim Muso Utopia

Naim Muso Utopia

W świecie wysokiej klasy sprzętu audio istnieje pewien niepisany podział obowiązków. Jeśli chcemy naprawdę dobrze słuchać muzyki, kupujemy wzmacniacz, odtwarzacz sieciowy i parę porządnych kolumn. Jeśli zależy nam na efektownym...

Bannery boczne

Komentarze

Luk
Dla mnie super, czekałem na Qubuz.... Długo, ale są już w PL. Zarobki dla artystów większe, aplikacja fajnie chodzi w porównaniu do konkurencji. Baza artystów n...
Artur
No cóż gramofon dla bardzo mało wymagających moim zdaniem bez sensu. Sama waga mówi za siebie. 3 kg może ważyć talerz, a nie caly gramofon. Ktoś kto kupi taki m...
Bolo
Wygląda jak Rega Naia z Temu.
skonsternowany
Franco Serblin, legendarny i nieżyjący już założyciel firmy przewraca się w grobie. Po pierwsze dlatego, że został "wygumkowany" ze wszystkich materiałów firmow...
Jakub
Z tego co Pan napisał, czyżby najlepsze Sonusy robił teraz Xavian?

Płyty

Madonna - Ray of Light

Madonna - Ray of Light

Jedni artyści przez całą karierę konsekwentnie rozwijają jeden styl, stopniowo udoskonalając swoje brzmienie, inni zaś co kilka lat próbują wymyślić...

Tech Corner

Korekcja sygnału audio - grzech, czy przydatne narzędzie?

Korekcja sygnału audio - grzech, czy przydatne narzędzie?

Podczas jednej z ostatnich rodzinnych wizyt prezentowałem zainteresowanemu członkowi rodziny swój zestaw grający. Usłyszałem wtedy dość intrygujące pytania: "A wzmacniacz nie powinien mieć korektora? Ma tylko pokrętło głośności?". Padły one z ust osoby, dla której czymś całkowicie naturalnym jest, że nawet współczesny amplituner kina domowego, z którego zresztą obecnie korzysta,...

Nowości ze świata

  • Some pieces of audio equipment have long since transcended their original purpose to become genuine pop culture icons. The Technics SL-1200 is one of the finest examples. Introduced in 1972 as an advanced turntable for discerning music enthusiasts, it eventually...

  • JBL has introduced a new generation of one of its most distinctive wireless speakers. The Pulse 6 is the latest version of a portable device that does more than just play music - it also doubles as an eye-catching lamp,...

  • Retro-inspired hi-fi equipment is enjoying something of a renaissance. Manufacturers are increasingly revisiting designs from decades past, and few things evoke the golden age of stereo quite like a pair of large standmount speakers with generously sized woofers. French manufacturer...

Prezentacje

Ponad sto lat szlifowania - Dual

Ponad sto lat szlifowania - Dual

Dual to jedna z marek, do których audiofile, a w szczególności miłośnicy czarnych płyt, odnoszą się z wielkim szacunkiem. Ma to swoje uzasadnienie. Niemiecka manufaktura wydała na świat tyle znakomitych gramofonów, że aż ciężko je policzyć. Dobrze zachowana szlifierka tej marki to sprzęt, który po renowacji można bez kompleksów podłączyć...

Cytaty

JonathanDavis.png

Strona używa plików cookie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Dowiedz się więcej na temat danych osobowych, zapoznając się z naszą polityką prywatności.