Ghost - Opus Eponymous

Choć scena retro-rockowa pełna jest pozbawionych pomysłu na siebie naśladowców, to właśnie z niej wyłonił się jeden z najoryginalniejszych i najlepszych zespołów tego stulecia. Ghost to zresztą nie tylko prawdziwa perła współczesnej muzyki, ale też jeden z największych jajcarzy w historii rocka, który z kiczu i kontrowersji uczynił narzędzie zabawy ze słuchaczami. Niejeden metalowiec łapał się za głowę przy kontakcie z muzyką tej grupy i do dziś to środowisko jest w jej kwestii spolaryzowane. Trudno się dziwić takiemu zaskoczeniu słuchaczy, bo image zespołu kompletnie nie współgra (celowo) z samą jego twórczością. Kardynalski strój i demoniczna maska lidera Papy Emeritusa (już dawno zidentyfikowanego jako Tobias Forge), towarzyszące mu zakapturzone "ghoule" (czyli muzycy, których tożsamości w większości też są znane), a także okładki, teksty, satanistyczna otoczka i nieraz skrajnie infantylne tytuły wskazują na takie style, jak doom metal, death metal, black metal czy gothic metal. W zasadzie tylko pierwszy z tych tropów jest prawdą, ale stanowi wyłącznie jeden z wielu elementów. Styl grupy to bowiem wyjątkowo osobliwa, zwłaszcza jak na dzisiejsze czasy, mieszanka doom-metalowych riffów, psychodelicznych klawiszy i popowego wokalu.

Wydawałoby się, że synteza tak różnych muzycznych światów jest niemożliwa, tymczasem Ghost bez najmniejszej żenady łączy nawet w jednym utworze melodię rodem z twórczości Abby, sabbathowe brzmienie gitar i partie klawiszowe żywcem wyciągnięte z lat 60. Muzycy wydają się nawet zbytnio nie przejmować, czy to wszystko w ogóle do siebie pasuje i po prostu robią swoje, ewidentnie bawiąc się przy tym w najlepsze. Grupa zapewne kieruje swą twórczość głównie do osób z dużym poczuciem humoru, bo jest to zwyczajna satyra heavy-metalu, wyolbrzymiająca wszystkie błędy, jakie można w tym stylu popełnić, na czele z nadmierną kiczowatością i infantylnością. Obrywa się jednak nie tylko metalowi, bo nawet głupkowaty tytuł albumu wydaje się prześmiewczy. "Opus Eponymous" można tłumaczyć jako "dzieło eponimiczne", czyli nazwane tak samo jak grupa lub artysta, który je wykonał. Większość zespołów muzycznych ma w swoim katalogu przynajmniej jeden taki album, często debiut (dla przykładu, Led Zeppelin - "Led Zeppelin I", Black Sabbath - "Black Sabbath", Eric Clapton - "Eric Clapton"). Jednak Szwedzi nawet do tak prostej kwestii byli w stanie podejść w pomysłowy, wywołujący lekki uśmiech na twarzy sposób.

Najsilniejszą stroną Ghost były i są do dzisiaj fantastyczne melodie, którymi muzycy, a zwłaszcza Tobias Forge, rzucają jak z rękawa niemal w każdym utworze. Choć zarówno gitarzyści, jak i klawiszowiec mają okazje do popisania się i nie skąpią solówek, to właśnie wokalista jest tu najważniejszy i nadaje ton całemu albumowi. A nie można mu odmówić ani umiejętności wokalnych, ani dobrej i bardzo charakterystycznej barwy głosu. Niewielu stricte popowych piosenkarzy potrafi śpiewać pop z taką klasą, jak on i wcale nie gryzie się to z tym, co grają instrumentaliści. Psychodeliczno-metalowa strona albumu jest odpowiednio wygładzona, by nie kolidować z wokalem, ale też nie jest mu całkowicie podległa. Akurat "Opus Eponymous" jest albumem, na którym wszystkie te proporcje są najlepiej wyważone i dopiero na kolejnych albumach jedne zaczęły przeważać nad innymi.

Jedynym "słabym punktem" albumu jest otwieracz w postaci nic niewnoszącej, zagranej jakby od niechcenia, miniaturki na organach. Lekko niemrawe mogą się wydawać jeszcze "Con Clavi Con Dio" i "Ritual", których silnie popowe melodie balansują na granicy banału. Jednak dalej jest już tylko lepiej. W "Elizabeth" i "Stand By Him" zespół pokazuje swój talent do operowania skrajnościami - fragmenty z wokalem są wręcz pogodne i po prostu chwytliwe, ale już w trakcie solówek nastrój robi się znacznie bardziej posępny. Trzeba nie lada umiejętności, by sprawić, by tak skonstruowane utwory były spójne i udane. "Satan Prayer", "Death Knell" i "Prime Mover" są w całości utrzymane w mrocznym klimacie, a mimo to refreny od razu wpadają w ucho i zostają tam na dłużej. Forge był chyba świadomy, że to on przyciąga najwięcej uwagi, znalazło się więc także miejsce dla instrumentalnego "Genesis", będący naprawdę dobrym pokazem umiejętności muzyków. Zresztą rozbrzmiewają w nim najlepsze na albumie solówki na gitarze i klawiszach, a właściwie jedna, bo poszczególne partie gładko łączą się ze sobą w całość i daje to świetny efekt. Idealne zakończenie longplaya, trochę niepotrzebnie "wzbogacone" pod sam koniec brzmieniami akustycznymi, które nijak się mają do tego, co wcześniej słyszymy. Ale to wciąż tylko króciutki fragment bardzo udanego instrumentala.

Ze świecą szukać drugiej takiej grupy, której udało się samoświadomie popaść w kicz i stworzyć na tym od podstaw własny styl. Idealny przykład tego, jak bawić się muzyką. A oprócz potężnej dawki humoru to też po prostu porcja doskonałych, oczywiście w swojej stylistyce, kawałków. Jeśli ktoś będzie poszukiwał zespołu "do tańca i do różańca", Ghost będzie najlepszą opcją, jaką można mu wskazać. Ocena końcowa wynika jedynie z tego, że nie jest to szczyt możliwości tego zespołu - parę lat później podniósł poprzeczkę na tyle wysoko, że chyba nie uda mu się już jej przeskoczyć.

Artysta: Ghost
Tytuł: Opus Eponymous
Wytwórnia: Rise Above
Rok wydania: 2010
Gatunek: Rock, Hard Rock, Doom Metal, Pop
Czas trwania: 34:41

Ocena muzyki

Nagroda

• « poprz.
• nast. »