Sólstafir - Köld

Słuchając "Köld" trudno uwierzyć, że to dzieło nagrane przez zespół wywodzący się ze stylistyki black metalowej. Chociaż w muzyce praktycznie od zawsze obecna była ewolucja, której przykładami można sypać jak z rękawa, zatem i ten fakt da radę jakoś zaakceptować. "Köld" to album bardzo specyficzny. W serwisie Rate Your Music przypięto mu etykietkę "melancholijny". I jest to chyba najlepsze określenie. Chociaż rozpoczynający całość "78 Days In The Desert" może wprowadzić słuchacza w błąd.

Ten trwający ponad 8 minut utwór instrumentalny jest bardzo dynamiczny i naładowany pozytywną energią, która może pobudzić słuchacza. Na ziemię szybko sprowadza drugi na liście utwór tytułowy, który po kilkunastosekundowej młócce odpala właśnie ten melancholijny klimat. W "Köld" pojawia się już wokal. W internecie jest wiele nieprzychylnych opinii na jego temat. Tryggvasonowi zarzuca się między innymi to, że jest mało profesjonalny i ogólnie tyłka nie urywa. Jednak moim zdaniem akurat taki, a nie inny głos idealnie wkomponowuje się w klimat tego wydawnictwa. Tryggvason często wyje i zawodzi podkręcając tylko klimat melancholii, zniechęcenia i rezygnacji. Ale robi to w urzekający sposób.

Dzięki temu na "Köld" znajdują się takie wybitne perełki jak "Pale Rider" oraz "She Destroys Again" w idealny sposób łączące delikatność z olbrzymim ciężarem i wielką dawką emocji. Chyba nie sposób przejść obojętnie obok głosu zawodzącego "No I don’t know where to go..." w "Pale Rider". Na długo w pamięci pozostaje również refren z "She Destroys Again". Po drugiej stronie barykady stoi kojący zmysły, delikatny "Necrologue". Jednak gwóźdź programu jest dopiero przed słuchaczem. Najlepszym zobrazowaniem klimatu panującego w "World Void Of Souls" może być okładka albumu. Słuchając tego utworu przy sprzyjających warunkach czujemy się totalnie odcięci od bodźców zewnętrznych, jakbyśmy właśnie opuszczali ciało i patrzyli na wszystko z boku. Niesamowite jest to, jak muzykom w tak skromnej i minimalistycznej formie udało się zamknąć tak niewiarygodny klimat. Pod koniec utwór przyspiesza i staje się cięższy, ale w żaden sposób nie psuje to genialnej atmosfery. I tu pojawia się najciekawsza rzecz - "World Void Of Souls" trwa prawie dwanaście minut, ale w ogóle tego nie czuć. Co więcej, po jego zakończeniu pozostaje nawet niedosyt, że to już koniec.

W tym momencie warto zerknąć na czas trwania "Köld". Ekipa Sólstafir stworzyła ponad 70 minut muzyki, które zostało podzielone na 8 utworów, z których tylko jeden trwa poniżej 5 minut. Reszta mieści się w przedziale 7-13 minut. W czasie słuchania trzeciego albumu islandzkiej grupy zostajemy w tak bezczelny sposób pochłonięci przez jego klimat, że w ogóle nie czujemy upływu czasu. Prawda jest taka, że najkrótszy "Love Is The Devil (And I Am In Love)" jest w zasadzie najsłabszym fragmentem tego świetnego albumu i to z prostej przyczyny - nie wciąga tak, jak reszta i na tle tej reszty wypada trochę banalnie. Ale wyśmienita reszta wynagradza ten chwilowy deficyt klimatu. "Köld" zwyczajnie, po chamsku wbił się do czołówki ulubionych płyt z mojej stale powiększającej się kolekcji. Trzeba poznać!

Artysta: Sólstafir
Tytuł: Köld
Wytwórnia: Spikefarm Records
Rok wydania: 2009
Gatunek: Progressive, Post Metal
Czas trwania: 70:35
Wydanie: Jewelcase

Ocena muzyki

Ocena wydania

Nagroda

• « poprz.
• nast. »