Bannery górne wyróżnione

Bannery górne

A+ A A-

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

Jeszcze kilka lat temu zastanawialiśmy się, czy chiński sprzęt hi-fi może podbić zachodnie rynki. Dziś dywagować na ten temat już nie musimy, bo choć w pewnych obszarach dalekowschodnim firmom ewidentnie nie idzie (czy wynika to z braku chęci, czy możliwości - trudno powiedzieć), to w innych sklepowe półki zostały praktycznie zdominowane przez sprzęt z Państwa Środka. Jednym z liderów tej ofensywy jest bez wątpienia FiiO. Marka ta ma pewną cechę, która z punktu widzenia klienta może być zarówno ogromną zaletą, jak i źródłem lekkiego bólu głowy - bardzo źle znosi widok pustego miejsca w katalogu. Jeśli tylko zauważy kawałek rynku, który można jeszcze czymś zagospodarować, prędzej czy później to robi, przy czym zazwyczaj nie kończy się na jednym urządzeniu. Najpierw pojawia się podstawowy model, chwilę później jego mniejszy albo większy brat, później następca, wariant ulepszony, potem coś pomiędzy, a na koniec jeszcze konstrukcja, która teoretycznie należy do tej samej rodziny, ale funkcjonalnie zaczyna już wchodzić na teren sąsiedniej kategorii. Wystarczy wejść na stronę producenta, aby się o tym przekonać. Odtwarzacze, przetworniki, wzmacniacze słuchawkowe, urządzenia stacjonarne, streamery, odbiorniki Bluetooth, adaptery do IEM-ów, słuchawki, kable, akcesoria - jest tego tyle, że nawet ktoś śledzący rynek na bieżąco może zastanawiać się, co wybrać. Nie jest to oczywiście najgorszy problem, jaki może spotkać audiofila. Gorzej byłoby, gdyby wybór kończył się na kilku kiepskich urządzeniach, z których tak naprawdę tylko jedno trafia w nasze potrzeby. Tutaj sytuacja wygląda odwrotnie. Najniższy model zazwyczaj ma niemal wszystko, czego potrzeba, ten trochę droższy dorzuca kilka rzeczy, które rzeczywiście mogą się przydać, a jeszcze wyżej czeka urządzenie znacznie droższe, ale wyposażone tak bogato, że natychmiast zaczynamy się zastanawiać, czy może jednak warto dopłacić. Właśnie z takim problemem zetknąłem się, gdy pomyślałem, że warto byłoby mieć kieszonkowy wzmacniacz słuchawkowy z łącznością Bluetooth, który jednocześnie mógłby pełnić rolę niewielkiego DAC-a.

Pomysł wydaje się bardzo atrakcyjny, szczególnie z punktu widzenia osoby, która chce korzystać ze słuchawek przewodowych, nie rezygnując z wygody połączenia bezprzewodowego i nie zamieniając swojego telefonu w jakąś cegłę z podczepionym przetwornikiem, powerbankiem i kilkoma krótkimi kablami łączącymi cały ten "kieszonkowy hi-end". Mój tok myślenia był prosty - wychodząc z domu, chcę jedynie przypiąć do ubrania urządzenie w formie klipsa, ewentualnie schować je w kieszeni, a gdyby dodatkowo ten sam sprzęt mógł pełnić funkcję DAC-a, który może współpracować z komputerem, zyskam świetny sprzęt do okazjonalnego słuchania muzyki z laptopa, na przykład podczas podróży. Nie było dla mnie zaskoczeniem, że w ofercie FiiO znajdziemy nie jedno i nie dwa takie modele, ale całą serię o nazwie BTR. Czytając opisy należących do niej "gwizdków", odniosłem wrażenie, że dokładnie tego mi potrzeba. Jeżeli mamy dobre słuchawki przewodowe, ale nie chcemy ciągnąć kabla aż do telefonu, dokładamy po drodze niewielki odbiornik Bluetooth wyposażony w przetwornik cyfrowo-analogowy i wzmacniacz. Smartfon zostaje w kieszeni, przewód kończy się gdzieś na wysokości klatki piersiowej, a my nadal możemy korzystać ze swoich ulubionych IEM-ów czy nauszników niezależnie od tego, czy producent telefonu uznał gniazdo 3,5 mm za relikt przeszłości. Dodatkowo mamy do dyspozycji gniazdo USB pozwalające ominąć transmisję bezprzewodową. W efekcie to samo pudełko może rano współpracować ze smartfonem przez Bluetooth, później robić za kartę dźwiękową przy laptopie, a wieczorem napędzać normalne słuchawki nauszne. W tym momencie określenie "odbiornik Bluetooth" zaczyna być zwyczajnie niewystarczające.

Pierwsze urządzenia tego typu były dość proste - miały wykonać swoje podstawowe zadanie i na tym koniec. Później sprawy zaczęły nabierać tempa i dzisiaj mamy do wyboru co najmniej kilka modeli. W grę wchodzą na przykład BTR5, BTR7 i BTR11, ale dziś tym podstawowym jest BTR13 (399 zł). Jeśli jesteśmy skłonni trochę dopłacić, możemy wybrać BTR15 (619 zł), a dla naprawdę wymagających klientów stworzono model BTR17 (1099 zł). Szybko doszedłem do wniosku, że sprawdzenie jednego modelu pozostawiłoby więcej pytań niż odpowiedzi. Gdybym wybrał BTR13, zapewne zakończyłbym test stwierdzeniem, że to maleńkie, bardzo funkcjonalne i świetnie wycenione urządzenie, po czym zastanawiałbym się, czy za niewielką dopłatą BTR15 nie daje przypadkiem czegoś, co w codziennym użytkowaniu okaże się jeszcze ważniejsze. Gdybym zaczął od "piętnastki", problem przesunąłby się poziom wyżej. Skoro ma już pełnoprawny interfejs USB, więcej mocy i ambitniejszą sekcję cyfrową, może należałoby od razu sięgnąć po BTR17, który oprócz nowocześniejszego Bluetootha i rozbudowanej sekcji słuchawkowej ma jeszcze osobne wejście zasilające i tryb desktopowy?

Być może sprawa byłaby ciut prostsza, gdyby wszystkie trzy urządzenia zaprezentowano jednocześnie, ale nie - FiiO wprowadza na rynek tyle nowości, że kolejne rozdziały tej opowieści pojawiały się w pewnym odstępie czasu. Najpierw, pod koniec 2023 roku, pojawił się BTR15. Dopiero w 2024 roku FiiO domknęło ofertę w dwóch kierunkach - od dołu dołączył BTR13, a kilka miesięcy później na szczycie pojawił się BTR17. Ta chronologia wyjaśnia kilka rzeczy, które na pierwszy rzut oka wyglądają dziwnie. Najtańszy BTR13 jest na przykład młodszy od "piętnastki", dlatego ma już kolorowy, a nie monochromatyczny ekran. BTR17 z kolei jest wyraźnie większy i cięższy, ponieważ projektanci nie próbowali za wszelką cenę zmieścić bardziej skomplikowanej elektroniki w obudowie o takich samych wymiarach. Wszystkie trzy urządzenia mają wspólne elementy i podobną logikę obsługi, ale absolutnie nie sprawiają wrażenia, jakby powstały jednocześnie. Zamiast zgadywać, gdzie znajduje się najbardziej rozsądny punkt tej drabiny, postanowiłem więc sprawdzić wszystkie trzy urządzenia naraz.

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

Wygląd i funkcjonalność

Najtańszy model w naszym teście najlepiej pokazuje, skąd w ogóle wzięła się ta kategoria urządzeń. BTR13 waży 28,6 g, ma niewiele ponad sześć centymetrów długości i jest na tyle mały, że właściwie przestaje być dodatkowym przedmiotem, który trzeba ze sobą nosić. Na tylnej ściance znajduje się zintegrowany klips, więc naturalnym odruchem jest przypięcie odbiornika do kieszeni, paska torby czy kurtki i pozostawienie go tam aż do końca odsłuchu. Klipsa nie można zdemontować, co przy pracy na biurku czasami utrudnia ustawienie urządzenia tak, jak byśmy chcieli, ale z drugiej strony jest ono tak leciutkie, że ów klips przydaje się również tutaj. Często łapałem się na tym, że przypinałem BTR13 do fragmentu etui iPada albo okładki grubego zeszytu, aby ten malutki przetwornik nie tańczył po blacie przy każdym ruchu kabla. Urządzenie to zostało zaprojektowane przede wszystkim do noszenia i pod tym względem zintegrowany klips również wychodzi mu na dobre. Front zajmuje niewielki kolorowy ekran IPS o przekątnej 0,96 cala. Nie służy do oglądania okładek ani budowania efektownego interfejsu, tylko pokazuje informacje, które rzeczywiście mogą się przydać - poziom głośności, kodek, stan baterii, częstotliwość próbkowania czy ustawienie korektora. Jeszcze kilka lat temu spora część podobnych urządzeń próbowała przekazać wszystkie te informacje za pomocą jednej diody zmieniającej kolor, więc niewielki wyświetlacz naprawdę ułatwia życie.

Ponieważ z przodu mamy wyświetlacz, z tyłu znajduje się klips, górny i dolny panel zajmują gniazda, wszystkie przyciski znalazły się na prawej bocznej ściance. Kluczowy jest tutaj przełącznik PC/BT/Phone. FiiO stosuje go we wszystkich trzech modelach i jest to rozwiązanie banalne, ale bardzo praktyczne. Zamiast zaglądać do aplikacji, pamiętać kombinację przycisków albo co gorsza zdać się na to, że urządzenie samo wykryje sygnał i zacznie robić coś po swojemu, tutaj fizycznie określamy sposób jego pracy. BT oznacza klasyczne połączenie bezprzewodowe, Phone pozwala wykorzystać USB ze smartfonem bez niepotrzebnego drenowania jego baterii, natomiast tryb PC przeznaczono do pracy z komputerem. Na górnej krawędzi znajdziemy dwa wyjścia słuchawkowe - standardowe 3,5 mm i zbalansowane 4,4 mm. Pentaconn w urządzeniu kosztującym kilkaset złotych może nie jest dziś szokiem, ale nadal trudno traktować jego obecność jako oczywistość, szczególnie że nie jest to gniazdo dodane wyłącznie dla ozdoby. Z klasycznego wyjścia BTR13 oddaje około 100 mW na kanał przy 32 Ω, natomiast z balansu około 220 mW. Przy 300 Ω wartości spadają odpowiednio do mniej więcej 10 i 55 mW, co dość jasno określa naturalne środowisko tego modelu. IEM-y, słuchawki mobilne, łatwiejsze konstrukcje nauszne - tutaj powinien czuć się znakomicie. Podłączanie wyjątkowo wymagających planarów tylko po to, aby sprawdzić, czy wydadzą z siebie dźwięk, nie ma większego sensu.

Zaskakujące jest nie tylko wyposażenie tego malutkiego przetwornika, ale również jego możliwości, nazwijmy to, sygnałowo-software'owe. Mamy obsługę połączenia multipoint, mikrofonu i zestawów zgodnych z CTIA, tryb samochodowy, UAC 1.0, aplikację FiiO Control i pełnoprawny korektor parametryczny. Dopiero gdy zaczniemy regularnie używać BTR13 jako DAC-a USB, trafimy na pierwsze wyraźne ograniczenie. Qualcomm QCC5125 zajmuje się tutaj zarówno Bluetoothem, jak i transmisją przewodową, dlatego częstotliwość próbkowania sygnału przesyłanego przez USB kończy się na 96 kHz. Dla większości użytkowników będzie problemem jedynie teoretycznym. Jeżeli BTR13 ma przede wszystkim odbierać LDAC ze smartfona, fakt, że po kablu nie prześlemy pliku 384 kHz, szybko przestaje mieć znaczenie. "Trzynastka" nie jest więc okrojona w sposób irytujący. Założę się, że wielu użytkowników nawet tego nie zauważy, bowiem nie będzie dysponować plikami zdolnymi obnażyć to ograniczenie. O wiele ważniejsze będzie to, że lista obsługiwanych kodeków obejmuje AAC, SBC, aptX, aptX Low Latency, aptX Adaptive, aptX HD i LDAC.

Jeśli chodzi o codzienność i praktyczną stronę tego urządzenia, nie mam pytań. Jedyną czynnością, która sprawiła mi trudność, było dobranie się do własnych ustawień korektora. Ostatecznie korzystając ze słuchawek, które wymagają na przykład podbicia basu, wybierałem po prostu jeden z fabrycznych trybów, zazwyczaj Classical. Za sterowanie głośnością odpowiada długi przycisk, którego jeden koniec otrzymał wyraźną, wyczuwalną pod palcem kropeczkę. Wystarczy więc zapamiętać ten schemat, aby móc obsługiwać urządzenie bez spoglądania do kieszeni. Jeśli mam być szczery, prostota i funkcjonalność "trzynastki" robią ogromne wrażenie. To małe urządzonko nie stara się robić wszystkiego za wszelką cenę. Ma dwa główne zastosowania - może pełnić funkcję małego DAC-a podłączonego do komputera albo połączyć się z naszym telefonem lub tabletem przez Bluetooth i pozwolić nam korzystać z naszych ulubionych słuchawek przewodowych. Ma trzy gniazda, przełącznik trybu pracy i cztery przyciski (dwa połączone w jeden długi przycisk, play/pause i włącznik). Jego obsługa jest tak prosta, że niczego nie trzeba tłumaczyć - wystarczy spojrzeć na ekran i od razu wiemy, co ustawiamy.

Praktycznym plusem "trzynastki" jest obecność wbudowanego mikrofonu, dzięki któremu mając sprzęt przypięty gdzieś w okolicach głowy, można prowadzić rozmowy telefoniczne z dowolnymi słuchawkami. Minusem jest natomiast niska pojemność akumulatora - 460 mAh. Producent podaje, że wytrzymuje on 8 godzin pracy, co znalazło potwierdzenie w praktyce. Teoretycznie tyle wystarczy do codziennego słuchania muzyki na spacerze czy w komunikacji miejskiej, ale co się stanie za kilka lat? Czy czas pracy spadnie do sześciu, pięciu godzin? Wówczas już może to być uciążliwe. Rozumiem, że producentowi zależało na stworzeniu urządzenia wagi piórkowej, ale wsadzenie do środka dwukrotnie większego akumulatora nie byłoby złym pomysłem. Ładowanie przestaje mieć znaczenie, gdy zarówno w domu, jak i w pracy podłączamy BTR13 do komputera, aby móc z niego korzystać jak z każdego biurkowego DAC-a. Całe szczęście producent nie wyłączył możliwości jednoczesnego korzystania z urządzenia i ładowania jego akumulatora. Tyle tylko, że jest to tylko jeden ze scenariuszy. A co jeśli wybieramy się w dłuższą podróż i czekają nas na przykład trzy godziny jazdy pociągiem, potem przesiadka, dwie godziny czekania na lotnisku i pięć godzin lotu? Cóż - jeśli przez cały ten czas chcemy słuchać muzyki, lepiej, żebyśmy znaleźli gdzieś ładowarkę.

Skoro już pierwszy z testowanych modeli tak mi się spodobał, pora na przesiadkę. Po rozpakowaniu wyższego modelu BTR15 zdałem sobie sprawę, że różnica w wielkości tych urządzeń pozostaje niewielka, ale "piętnastka" jest bardziej zaokrąglona i nie ma zintegrowanego klipsa. W pudełku znajdziemy natomiast coś w rodzaju przezroczystej nakładki, która już takowy element posiada. Szczerze mówiąc, nie spodobało mi się to, ponieważ BTR13 pewnie siedzi w dłoni, a jego droższy odpowiednik jest po prostu obły i myślę, że wystarczy mieć lekko wilgotne dłonie, aby raz po raz się z nich wyślizgiwał. Plastikowa nakładka z klipsem zwiększa jego rozmiary, ale potencjalnie jest też inny problem... Przypinając taki zestaw do bluzy, kieszeni czy jakiegoś paska, kabel słuchawkowy wciąż będzie przypięty do samego DAC-a, a klips - do elementu ubrania. Łatwo wyobrazić sobie scenariusz, w którym pociągnięcie za kabel powoduje wypadnięcie BTR15 z etui, ponieważ nie ma tu żadnej blokady. Sprzęt wchodzi na wcisk i już. Oczywiście taka sytuacja może się spodobać osobom, które z żadnych klipsów nie zamierzają korzystać - dostają model pozbawiony "zbędnego" wyposażenia. Mimo to BTR13 sprawia wrażenie wygodniejszego, a zintegrowane mocowanie nie zajmuje aż tyle miejsca, aby można było z tego powodu narzekać.

BTR15 waży 37,3 g, ma około 72 mm długości i nadal mieści się właściwie wszędzie tam, gdzie BTR13. Zabawne jest tylko to, że tańsza "trzynastka" ma kolorowy ekran, podczas gdy "piętnastka" korzysta z monochromatycznego OLED-a o tej samej przekątnej. W bezpośrednim zestawieniu można więc przez chwilę dojść do wniosku, że droższy model wygląda odrobinę starzej. Pieniądze wydano jednak gdzie indziej. Obok Qualcomma QCC5125 pojawił się pełnoprawny interfejs XMOS XU316, który przejmuje transmisję USB. Maksymalna rozdzielczość rośnie do 32 bit/384 kHz, dochodzi obsługa DSD256, ale nie liczby są tu najważniejsze. Znacznie istotniejsze jest to, że połączenie z komputerem przestaje być funkcją dodatkową. BTR15 może spędzić cały dzień podłączony do laptopa i ani przez chwilę nie mamy poczucia, że używamy odbiornika Bluetooth w sposób, do którego nie został zaprojektowany.

Rosną również możliwości sekcji słuchawkowej. Z wyjścia zbalansowanego BTR15 oferuje około 340 mW na kanał przy 32 Ω, czyli wyraźnie więcej niż "trzynastka". W praktyce oznacza to przede wszystkim szerszy wybór pełnowymiarowych słuchawek, z którymi urządzenie będzie pracowało swobodnie. Nie staje się przez to uniwersalnym wzmacniaczem do wszystkiego, co znajdziemy na rynku, ale granica rozsądku zostaje przesunięta dostatecznie daleko, aby "piętnastkę" traktować jako normalne źródło do słuchawek nausznych, a nie wyłącznie towarzysza dokanałówek. Co ważne, osiągnięto to bez wyraźnego pogorszenia mobilności. Nadal mamy do czynienia z małym urządzeniem, które można wrzucić do kieszeni i po chwili o nim zapomnieć.

Podstawowy minus środkowego modelu jest taki sam, jak w przypadku "trzynastki" - niska pojemność wbudowanego akumulatora. Zamiast 460 mamy tu 550 mAh, ale jeśli myślicie, że przekłada się to na wydłużenie czasu pracy, to nie - według producenta jest on dokładnie taki sam. Osiem godzin na jednym ładowaniu... Na tle współczesnych słuchawek bezprzewodowych osiągających trzydzieści czy czterdzieści godzin wygląda to skromnie. Ponownie pojawia się też pytanie, jak bardzo ten czas spadnie po kilku latach użytkowania. Ale cóż, ostatecznie nie mówimy tu o hi-endowych playerach wycenionych na kilkanaście tysięcy złotych. Możliwe, że na długo zanim pojawiłyby się problemy z żywotnością akumulatora, taki kieszonkowy sprzęt wyzionie ducha z innego powodu, na przykład przez intensywne użytkowanie, uderzenie o barierkę, obijanie się o inne przedmioty w kieszeni i tak dalej.

W porównaniu z dwoma mniejszymi modelami BTR17 robi już zupełnie inne wrażenie. Przy wymiarach około 87 x 41 x 16 mm nadal mieści się w dłoni i kieszeni, ale masa 73,4 g jest odczuwalna. W praktyce urządzenie jest niemal dwa razy cięższe od BTR15. Nie oznacza to oczywiście, że nagle zrobiło się nieporęczne. Po prostu przestaje być przedmiotem, którego obecności nie zauważamy. Wydaje się, że "siedemnastka" nigdy nie miała być rekordzistą miniaturyzacji. Projektanci najwyraźniej uznali, że skoro flagowiec ma robić znacznie więcej, odrobina luksusu w postaci aluminiowej obudowy i dodatkowego miejsca na elektronikę jest rozsądnym rozwiązaniem. W zamian otrzymujemy wyraźnie wyższą jakość wykonania, większy 1,3-calowy kolorowy ekran, dołączone do zestawu etui ze skóry ekologicznej oraz fizyczne pokrętło. Muszę przyznać, że to ostatnie bardzo mi się spodobało. Kiedy BTR17 leży przy komputerze, możliwość normalnego złapania gałki i skorygowania poziomu jest po prostu wygodniejsza niż wielokrotne wciskanie małych przycisków na bocznej ściance. Jeszcze ciekawszy jest drugi port USB-C. Jeden odpowiada za dane, drugi natomiast pozwala zasilić urządzenie z zewnątrz i uruchomić Desktop Mode. W normalnym trybie wyjście zbalansowane osiąga około 300 mW na kanał przy 32 Ω - czyli, co ciekawe, nawet trochę mniej niż BTR15. Po podłączeniu zewnętrznego zasilania moc rośnie jednak do 650 mW. Przy 300 Ω z gniazda 4,4 mm można uzyskać około 125 mW. Zewnętrzne zasilanie nie jest więc fanaberią, która ma co najwyżej "poszerzyć scenę", ale realnie zmienia możliwości stopnia wyjściowego.

Kiedy dodamy do siebie gabaryty, wygląd, wyposażenie i oczywiście parametry, szybko dojdziemy do wniosku, że BTR17 nie jest tylko rozwiniętą, ulepszoną wersją "trzynastki" i "piętnastki". To w zasadzie trochę inny rodzaj sprzętu - coś pomiędzy prostym wzmacniaczem słuchawkowym a pełnoprawnym odtwarzaczem przenośnym, który może swobodnie napędzić nawet wymagające słuchawki. BTR17 rano może pracować ze smartfonem przez Bluetooth, później zostać podłączony przewodem do komputera, a wieczorem dostać osobne zasilanie i pełnowymiarowe słuchawki. Nie trzeba za każdym razem przepinać się do innego przetwornika czy wzmacniacza. Można oczywiście powiedzieć, że jest to rozwiązanie problemu stworzonego przez ludzi mających kilka par słuchawek i potrzebę słuchania muzyki wszędzie i o każdej porze, ale na podobnych problemach stoi duża część branży audio. Istotniejsze jest to, że flagowiec dostał również nowszy układ Qualcomm QCC5181, Bluetooth 5.4 i obsługę aptX Lossless. Po USB nadal pracuje XMOS XU316, tym razem przyjmujący PCM do 32 bit/768 kHz oraz DSD512. Trudno mi uwierzyć, że ktoś wybierze "siedemnastkę" dlatego, że 384 kHz w "piętnastce" to stanowczo za mało, ale cały zestaw zmian pokazuje, że FiiO chciało potraktować model flagowy naprawdę poważnie. I to jak najbardziej się udało, choć po doświadczeniach z tańszymi modelami można zacząć się zastanawiać, czy słowo "przenośny" we wszystkich przypadkach należy rozumieć tak samo.

BTR17 nie jest tylko rozwiniętą, ulepszoną wersją "trzynastki" i "piętnastki". To w zasadzie trochę inny rodzaj sprzętu - coś pomiędzy prostym wzmacniaczem słuchawkowym a pełnoprawnym odtwarzaczem przenośnym, który może swobodnie napędzić nawet wymagające słuchawki.

Mimo że różnica w cenie w stosunku do "piętnastki" nie jest ogromna, BTR17 imponuje ogólną jakością wykonania. To taki DAC z wydajnym wzmacniaczem słuchawkowym i odbiornikiem Bluetooth w wydaniu niemalże hi-endowym. Aluminiowa obudowa o skomplikowanych kształtach, solidne przyciski i duże, wygodne w użyciu pokrętło głośności przywodzą na myśl odtwarzacze marki Astell&Kern. "Siedemnastka" jest na tyle porządna, że szkoda byłoby tak po prostu wsadzić ją do kieszeni albo torby, gdzie mogłaby się szybko porysować. Miło więc, że producent dodaje do zestawu naprawdę ładne etui. Jego jedynym mankamentem jest fakt, że zamiast sztywnego klipsa z tyłu mamy skórzany pasek zapinany na metalowy zatrzask. Przypięcie etui do kurtki czy kieszeni w koszuli w zasadzie nie wchodzi w grę. System bardziej przypomina futerały na telefon, jakie były niezwykle popularne w latach dziewięćdziesiątych. No, wiecie - stara Nokia lub jakiś inny Alcatel w dużym, skórzanym etui przy pasku u spodni. Jeśli miało to być nawiązanie do stylu retro, to się udało, ale nie wiem, czy dzisiaj chciałbym paradować publicznie z czymś takim. Drugim minusem jest - nie zgadniecie - pojemność akumulatora. Wydawało mi się, że spory i dość ciężki BTR17 pociągnie już przynajmniej kilkanaście godzin, ale nie. Akumulator jest oczywiście większy niż w BTR13 i BTR15, ale co z tego, skoro "siedemnastka" ma też zauważalnie większy apetyt na prąd. W rezultacie czas pracy wynosi według producenta 9 godzin. I teraz już nie jestem pewien, czy wynika to z oszczędności, czy po prostu inżynierowie FiiO doszli do wniosku, że w takim urządzeniu niczego więcej nie potrzeba. Z punktu widzenia użytkownika jest to jednak nieistotne. Małym pocieszeniem jest fakt, że naładowanie akumulatora do pełna zajmuje niecałe dwie godziny.

Wspólnym elementem całej rodziny jest aplikacja FiiO Control. Muszę przyznać, że początkowo zastanawiałem się, czemu miałaby ona służyć i czy nie jest to ze strony producenta przejaw pewnej sprzętowej megalomanii, gdzie każde urządzenie musi mieć dedykowaną aplikację. W praktyce nie jest to jednak takie głupie. Aplikacja pokazuje znacznie więcej informacji na temat sprzętu niż to, co widzimy na ekranie i w jego pokładowym menu, a dodatkowo możemy na przykład zaktualizować oprogramowanie naszego DAC-a lub zmienić sposób jego obsługi, modyfikując funkcje przypisane do konkretnych przycisków. Przykładowo, niektórzy narzekają na to, że przycisk zasilania trzeba bardzo długo przytrzymać, aby wejść do menu i wyłączyć urządzenie. Za pomocą aplikacji można zamienić przytrzymanie na dwukrotne kliknięcie i problem z głowy. Najlepszą rzeczą, jaką daje nam aplikacja, jest jednak bardzo rozbudowany korektor parametryczny. Moim zdaniem ma znacznie większą wartość użytkową niż parametry dotyczące maksymalnej jakości odtwarzanych plików. Nie chodzi nawet o to, że każde słuchawki mogą wymagać korekty ze względu na swój charakter, ale również o to, w jakich warunkach akurat słuchamy muzyki. W cichym pokoju wszystko jest super, ale wystarczy wyjść na miasto, aby panujący tam hałas zagłuszył część niskich tonów, a inne niepożądane dźwięki, w tym szum wiatru czy odgłosy kabla ocierającego się o ubranie, skutecznie zamazały szczegóły w wyższych partiach pasma. Aplikacja FiiO Control pozwala ustawić korekcję bardzo dokładnie i zapisać wybrane ustawienie jako własne albo zmodyfikować już istniejące presety. Jako posiadacz sporej kolekcji słuchawek przyjąłem tę informację z wielkim zadowoleniem.

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

Brzmienie

Przystępując do odsłuchu, nie oczekiwałem zbyt wiele po najtańszym z opisywanych modeli. Zakładałem raczej, że prawdziwa zabawa zacznie się dopiero po przesiadce na nieco droższą "piętnastkę". Błąd. BTR13 pokazał, że nie jest tylko małym, lekkim klipsem z wyświetlaczem i wyjściem słuchawkowym, który może funkcjonalnie spełnia swoją rolę, ale brzmieniowo wypada co najwyżej poprawnie i nie ma ambicji, by pokazać użytkownikowi coś więcej. Przeciwnie - od początku gra w sposób, który najłatwiej określić jako dziarski. Oferuje dźwięk szybki, energiczny, bezpośredni, przejrzysty i lekko rozświetlony. Nie próbuje udawać urządzenia większego, poważniejszego i bardziej audiofilskiego, niż jest, a jednocześnie trudno doszukać się w nim taniego, bezbarwnego grania. Bas nie imponuje przede wszystkim masą, lecz rytmem i sprężystością. Stopa uderza szybko i celnie, gitara basowa jest zwarta, elektroniczne impulsy nie ciągną się niepotrzebnie, wszystko jest grane w punkt. Kiedy nagranie rzeczywiście jest bogate w niskie częstotliwości, "trzynastka" potrafi zejść tam, gdzie trzeba, ale nie ma tendencji do sztucznego pogrubiania wszystkiego po to, aby słuchacz od pierwszej chwili pomyślał, że ma przed sobą wyjątkowo mocny wzmacniacz. Znacznie bardziej zależy jej na tempie. Z rockiem, elektroniką, funkiem czy bardziej dynamicznym popem sprawdza się to znakomicie, bo sekcja rytmiczna ma odpowiednią energię, a muzyka nie stoi w miejscu. Jeśli miałbym to porównać do czegoś, co znam ze świata pełnowymiarowego sprzętu hi-fi, powiedziałbym, że BTR13 gra jak starsze wzmacniacze Naima. Ma swój charakter, ale trudno mu się oprzeć, a po przesłuchaniu kilku utworów, zmianie słuchawek na kolejne i kolejne, zacząłem się wręcz zastanawiać, jak to możliwe, że wiele znacznie droższych urządzeń gra płasko, szaro i nijako, a ten maleńki klips potrafi wciągnąć mnie w słuchanie od pierwszych sekund.

Zdaję sobie sprawę z tego, że dla niektórych słuchaczy bas "trzynastki" może być zbyt lekki, jednak ja mam w swojej kolekcji wiele nauszników i dokanałówek, którym taka delikatna kuracja odchudzająco-energetyzująca wyszła na dobre. Nie polecałbym połączenia z Sennheiserami HD 600 i z pewnością nie do takich zastosowań BTR13 był projektowany, ale z takimi modelami jak Koss Porta Pro, Sennheiser PX 100, Sony MDR-10R, Bang & Olufsen Beoplay H2, Jabra Revo, Denon AH-MM400 czy Sonus Faber Pryma - petarda! Średnica została podporządkowana podobnej filozofii. Jest czysta, szybka i dobrze zarysowana. Wokale mają wyraźne kontury, instrumenty akustyczne nie giną w tle, a całość nie jest ani przesadnie ocieplona, ani wygładzona. Gdyby ktoś na podstawie zastosowanych układów Cirrus Logic spodziewał się miękkiego, lekko romantycznego brzmienia, może być zaskoczony. BTR13 nie próbuje łagodzić wszystkiego, co do niego podłączymy. Z neutralnymi albo delikatnie ciepłymi słuchawkami daje bardzo dobre poczucie świeżości i energii, natomiast z konstrukcjami już z natury jasnymi może okazać się trochę mniej wybaczający. Wynika to przede wszystkim z charakteru wysokich tonów, które są tu delikatnie podkreślone. Nie mówimy o chamskiej ostrości ani przesadnym rozjaśnieniu, ale talerze, struny, drobne przeszkadzajki i wszystkie informacje odpowiadające za poczucie powietrza są dość wyraźne. BTR13 dzięki temu łatwo robi dobre pierwsze wrażenie - jest żywy, detaliczny i nie pozwala muzyce zamienić się w lepką papkę.

Energiczny, konkretny charakter "trzynastki" robi wrażenie już podczas odsłuchu w domu, ale szczególnie dobrze sprawdza się w zastosowaniach mobilnych. Na ulicy, w pociągu czy w biurze część subtelniejszych informacji i tak konkuruje z odgłosami otoczenia, dlatego dodatkowa dawka szczegółów pomaga zachować czytelność. W spokojniejszym odsłuchu łatwiej jednak zauważyć, że rozdzielczość BTR13 ma swoje granice. Detali jest sporo, ale na pewno trzeba zachować ostrożność, szczególnie ze słuchawkami o rozjaśnionym brzmieniu. Podobnie wygląda przestrzeń. Scena jest całkiem szeroka i dobrze uporządkowana w poziomie, natomiast głębia nie robi jeszcze takiego wrażenia. Główne źródła są czytelnie zaznaczone, ale w bardziej złożonych realizacjach poszczególne plany zaczynają się do siebie zbliżać. BTR13 nadrabia jednak dynamiką i bezpośredniością. Nie zachęca do liczenia centymetrów między instrumentami, bo nie jest to przecież sprzęt studyjny ani hi-endowy wynalazek dla najbardziej wymagających audiofilów. Najbardziej kupiło mnie to, że to malutkie urządzenie tak ochoczo startuje do każdej muzyki - zupełnie jakby nie mogło się doczekać, kiedy wciśniemy "play". Jeżeli natomiast ktoś obawia się rozjaśnienia, przypominam, że do dyspozycji mamy bardzo dobry korektor. Okazało się, że nawet delikatna interwencja w aplikacji potrafi wiele zmienić, a dynamika i przejrzystość nie znikają, gdy tylko podbijemy bas lub odrobinę skręcimy ilość wysokich tonów. Ze wsparciem korektora BTR13 zamienia się w dyskretne, niemal niewidzialne urządzenie oferujące dźwięk nie tylko szybki, energiczny i napowietrzony, ale też całkiem neutralny i uniwersalny.

BTR15 zachowuje bardzo dużo z charakteru "trzynastki", ale całość wydaje się trochę bardziej poukładana i spokojniejsza. Nie chodzi o zmianę w stronę miękkiego czy ciepłego grania. "Piętnastka" nadal jest szybka, otwarta i dynamiczna, jednak nie akcentuje poszczególnych elementów tak wyraźnie. W pierwszej chwili może się nawet wydawać mniej efektowna. Dopiero po dłuższym odsłuchu zaczyna wychodzić na jaw, że nie jest to krok w tył, lecz bardziej dojrzały sposób prezentacji. Bas pozostaje sprężysty, ale jest lepiej różnicowany. Poszczególne uderzenia mają wyraźniej zaznaczoną strukturę, łatwiej usłyszeć różnicę pomiędzy początkiem tonu i jego wygasaniem, a w gęstszych fragmentach stopa i gitara basowa nie próbują zlewać się w jeden rytmiczny blok. Nie ma tu spektakularnego przyrostu masy. "Piętnastka" po prostu lepiej kontroluje to, co już wcześniej robiła trzynastka. Średnica również przesuwa się w stronę neutralności. Wokale są trochę lepiej wypełnione, ale nie wypchnięte do przodu. Pojawia się więcej informacji o barwie i fakturze każdego dźwięku. Można powiedzieć, że o ile BTR13 mocno stawia na kontury, o tyle BTR15 skuteczniej wypełnia przestrzeń między nimi. Jest to szczególnie dobrze słyszalne z naturalnie brzmiącymi słuchawkami, które nie potrzebują żadnego dodatkowego wspomagania. BTR15 pozwala im grać trochę swobodniej i mniej ingeruje w sposób, w jaki poszczególne elementy wychodzą z tła. Zyskuje na tym również góra. Wciąż jest otwarta i dobrze rozciągnięta, jednak nie zwraca na siebie tyle uwagi. Co ciekawe, wybrzmienia są dłuższe, pogłosy bardziej czytelne, a drobne elementy akustyki nagrania łatwiejsze do wychwycenia. Różnica polega na tym, że nie są podawane tak demonstracyjnie.

W ogólnym rozrachunku BTR15 wydaje mi się bardziej neutralny od BTR13, mimo że nie jest urządzeniem pozbawionym własnego charakteru. Nadal ma energię, nadal gra żwawo i potrafi pokazać sporo szczegółów, ale przestaje tak mocno zwracać uwagę na skraje pasma. Przestrzeń również staje się lepiej zorganizowana. Nie chodzi o spektakularne poszerzenie sceny, tylko o większą swobodę w budowaniu głębi i poszczególnych planów. Podczas słuchania prostego nagrania różnica może być kosmetyczna. Kiedy jednak pojawia się kilka instrumentów, dodatkowe pogłosy, mocna sekcja rytmiczna i coś jeszcze dzieje się w tle, "piętnastka" znacznie dłużej zachowuje porządek. Większa moc pomaga również z pełnowymiarowymi słuchawkami. Mimo to nie powiedziałbym, że BTR15 deklasuje "trzynastkę". To raczej bardzo udana, dojrzalsza wersja podobnego sposobu grania. Jeżeli korzystamy z łatwych IEM-ów i słuchamy przede wszystkim przez Bluetooth, BTR13 może nam wystarczyć. Wybór droższego modelu nabiera sensu, kiedy zaczynamy wymagać od urządzenia większej uniwersalności i odrobinę bardziej neutralnego charakteru. Przepaści jednak nie ma, a ponieważ BTR13 zdecydowanie bardziej spodobał mi się pod względem kształtu i wygody obsługi, dość szybko podjąłem decyzję, że do "piętnastki" nie warto dopłacać. Może zmieniłbym zdanie, gdyby oba modele wyglądały tak samo. Wówczas stwierdziłbym, że 220 zł to nie majątek i warto dołożyć, aby cieszyć się lepiej zrównoważonym, bardziej neutralnym dźwiękiem. A tak wycofałem się z tego pomysłu, ponieważ podobny efekt można osiągnąć za pomocą korektora w aplikacji, a obły kształt BTR15 i niepraktyczna nakładka z klipsem zwyczajnie by mnie irytowały.

BTR17 nie jest prostym rozwinięciem koncepcji znanej z dwóch tańszych modeli. To właściwie zupełnie inny świat. Skojarzenia z wyglądem, gabarytami i jakością wykonania nasuwają się same - BTR13 i BTR15 są dość podobnymi konstrukcjami, natomiast BTR17 to po prostu sprzęt z wyższej półki. Oczywiście po przesiadce na "siedemnastkę" słychać większą dynamikę, lepszą przejrzystość, dokładniejszą separację i bardziej rozbudowaną przestrzeń, ale te rzeczy nie są nawet najważniejsze. Flagowiec przede wszystkim brzmi bardziej naturalnie. Barwa jest lekko ocieplona, przy czym nie chodzi o nadmiar basu ani złagodzoną górę. Więcej ciepła i nasycenia pojawia się przede wszystkim w średnicy, w głosach i instrumentach akustycznych. Wokal ma więcej mięsa, gitara lepiej pokazuje rezonans pudła, fortepian zyskuje masę i bogatszy środek, a jeśli w nagraniu pojawiają się jakieś piski lub inne nieprzyjemne odgłosy, BTR17 nakłada na nie cieniutką warstwę aksamitu, taki delikatny filtr, który jak dla mnie ewidentnie pachnie światem lamp elektronowych, gramofonów i grubych, miedzianych kabli. BTR13 oferuje brzmienie czyste i energiczne, BTR15 dodaje do tego wypełnienie i lepszą równowagę, a BTR17 przesuwa całą zabawę na wyższy poziom. W każdym aspekcie prezentacji jest po prostu lepszy od obu wspomnianych modeli, dokładając do tego fenomenalną gładkość, pastelową barwę i coś, co sprawia, że można słuchać muzyki godzinami bez uczucia zmęczenia.

Najciekawsze jest to, że ta muzykalność nie bierze się z wygładzania ani maskowania szczegółów. "Siedemnastka" jest najbardziej rozdzielczym modelem całej trójki, tylko nie wykorzystuje tej przewagi do nieustannego zwracania uwagi na drobiazgi. BTR13 potrafi wyciągnąć detale lekko podkreśloną górą, BTR15 lepiej umieścić je w przestrzeni i wmontować je w kontekst, natomiast BTR17 potrafi płynnie łączyć je z całą resztą. "Siedemnastka" daje nam wrażenie, że to, co słyszymy, nie składa się z dwóch warstw - muzyki i szczegółów, tylko że są to nierozłączne elementy tego samego przedstawienia. Nie słyszymy więc tylko kliknięcia, oddechu czy odgłosu stukania paznokciem o strunę, lecz cały proces powstawania i zanikania dźwięku. Trudno to opisać bez używania dziwnego języka, ale właśnie na tym polega prawdziwa różnica w rozdzielczości. Nie na liczbie szczegółów, które jesteśmy w stanie policzyć, ale na ilości informacji pozwalających lepiej zrozumieć, co właściwie wydarzyło się w nagraniu.

Skojarzenia z wyglądem, gabarytami i jakością wykonania nasuwają się same - BTR13 i BTR15 są dość podobnymi konstrukcjami, natomiast BTR17 to po prostu sprzęt z wyższej półki.

W brzmieniu najdroższego modelu w tym teście można odnaleźć też bardzo fajny rodzaj spokoju. Ten dźwięk nie jest spowolniony, miękki ani przesadnie złagodzony. Wręcz przeciwnie - gdy nagranie tego wymaga, potrafi zaatakować szybciej i mocniej niż dwa tańsze modele. Tyle że nawet wtedy nie pojawia się nerwowość. Gdy aranżacja zaczyna się zagęszczać, kolejne instrumenty nie walczą o miejsce, scena nie zwęża się, a ciche informacje z tła nie znikają tylko dlatego, że na pierwszym planie pojawił się mocny akcent. Na tym opanowaniu korzystają również niskie tony. Bas potrafi zejść bardzo nisko, ale nie jest sztucznie napompowany. Jeżeli nagranie wymaga krótkiego, suchego uderzenia, takie właśnie dostaniemy. Można jednak rozkoszować się nie tyle jego zdolnościami dynamicznymi, co samą obecnością, barwą i wnętrzem. To trochę inna filozofia niż w BTR13, który lubi szpanować swoją energią, co nie zawsze jest potrzebne. Flagowiec nie musi niczego demonstrować. Tutaj jest odwrotnie. Dźwięk jest nawet ciekawszy, bardziej zróżnicowany i bogatszy w detale, a jednocześnie przyjemniejszy, bo nic nie jest podkreślane ani podawane w ordynarny sposób. Jeśli mam być szczery, BTR17 prezentuje poziom, który do tej pory kojarzyłem raczej ze sprzętem typowo stacjonarnym lub z odtwarzaczami przenośnymi w cenie 2500-5000 zł. Fakt, że tak dobrze zrównoważony, naturalny, płynny, barwny i kulturalny dźwięk możemy mieć za 1099 zł, jest wręcz nieprawdopodobny. A to, że jest on zamknięty w kompaktowym urządzeniu, które można wrzucić do kieszeni i po chwili o nim zapomnieć, to już sroga przesada, hańba, abominacja i zdrada tradycyjnych wartości rodzinnych. Człowiek zaczyna się w takich momentach zastanawiać, czy kupowanie jakiegokolwiek droższego sprzętu naprawdę ma sens.

Na koniec zostawiłem sobie zabawę z trybem Desktop Mode i powiem tak - potrafi on wzmocnić wszystkie opisane wyżej zalety, ale nie należy traktować go jak przełącznika uruchamiającego "właściwe" brzmienie. Flagowiec nawet w standardowym trybie pokazuje swoją przewagę, a dodatkowe zasilanie staje się naprawdę istotne wtedy, gdy słuchawki potrzebują większej mocy. Wówczas rośnie swoboda dynamiczna, a bas zachowuje kontrolę przy wyższych poziomach głośności. Z łatwymi do napędzenia słuchawkami różnica może być niewielka. Mimo to fajnie, że producent pomyślał o takim rozwiązaniu, bo BTR17 jest tak dobrym przetwornikiem, że aż żal byłoby go nie wykorzystać w systemie biurkowym. A ponieważ wielu audiofilów używa w domu słuchawek o większym apetycie na prąd, dzięki Desktop Mode nie będą musieli patrzeć, jak się kurzą i sięgać tylko po te nauszniki, z którymi taki mały klocuszek na pewno sobie poradzi. W porządku, podłączanie dodatkowego zasilacza może być uciążliwe, ale nie dajmy się zwariować - prawdziwy audiofil jest zdolny do zdecydowanie większych poświęceń niż podpięcie do DAC-a dwóch kabli USB zamiast jednego.

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

Budowa i parametry

FiiO BTR13, BTR15 i BTR17 to kompaktowe urządzenia łączące w sobie przetwornik, wzmacniacz słuchawkowy i odbiornik Bluetooth. Rozłożenie tych urządzeń na poszczególne układy dobrze tłumaczy, dlaczego różnice nie kończą się na cenie i mocy wyjściowej. FiiO chętnie informuje o wszystkim - modelach przetworników, procesorach Bluetooth, interfejsach USB, stopniach wzmacniających, zasilaniu, zniekształceniach i maksymalnych częstotliwościach próbkowania. Gdyby potraktować każdą taką informację jako osobny temat, z testu zrobiłby się katalog podzespołów. Znacznie ciekawsze jest spojrzenie na kierunek rozwoju konstrukcji, bo właśnie tutaj bardzo dobrze widać, dlaczego trzy BTR-y coraz bardziej różnią się od siebie mimo podobnej podstawowej funkcji.

W BTR13 dwa przetworniki Cirrus Logic CS43131 współpracują z Qualcommem QCC5125, który obsługuje transmisję bezprzewodową, USB i zadania związane z DSP. Pozwala to ograniczyć liczbę dodatkowych elementów, rozmiar płytki i pobór energii. Sekcji analogowej nie potraktowano jednak po macoszemu - zastosowano między innymi stabilizatory LDO, co pozwoliło z wyjścia zbalansowanego osiągnąć około 220 mW na kanał przy 32 Ω. Przy bardzo czułych IEM-ach ważna jest również niska impedancja wyjściowa, według producenta wynosząca poniżej 0,6 Ω dla 3,5 mm i poniżej 1 Ω dla 4,4 mm. Nie jest to zatem konstrukcja prymitywna. Została po prostu podporządkowana funkcjonalności przy zachowaniu małych wymiarów, niewielkiej masy i rozsądnej ceny.

BTR15 wykonuje pierwszy wyraźny krok w stronę specjalizacji poszczególnych bloków. Qualcomm QCC5125 nadal zajmuje się Bluetoothem, ale transmisję USB przejmuje 16-rdzeniowy XMOS XU316, a konwersją zajmują się dwa układy ESS ES9219MQ. Oficjalne dane mówią o PCM do 384 kHz/32 bit i DSD256 oraz zbalansowanym wyjściu osiągającym około 340 mW na kanał przy 32 Ω. Sam fakt obsługi wyższych częstotliwości próbkowania niewiele by mnie obchodził, gdyby nie szedł w parze z takim rozdzieleniem funkcji. Dzięki niemu BTR15 to coś więcej niż BTR13 z szybszym złączem USB. Projektując ten model, inżynierowie FiiO musieli zakładać, że urządzenie będzie znacznie częściej wykorzystywane również przy komputerze i z większymi słuchawkami.

BTR17 idzie znacznie dalej i pod względem architektury zaczyna przypominać miniaturowy klasyczny tor słuchawkowy. Komunikacją bezprzewodową zajmuje się QCC5181, za USB odpowiada XMOS XU316, konwersję powierzono dwóm kościom ESS ES9069Q, a za wzmocnienie odpowiada zbalansowana sekcja THX AAA 78+. Dochodzi do tego bardziej rozbudowane zasilanie oraz osobne wejście USB, bez którego tryb desktopowy nie miałby większego sensu. Akumulator ma aż 1200 mAh, czyli ponad dwa razy więcej niż w BTR15, ale nie przekłada się to na dwukrotnie dłuższy czas pracy, ponieważ cała elektronika jest znacznie bardziej wymagająca. Oficjalnie mówimy o mniej więcej ośmiu godzinach pracy na wyjściu zbalansowanym i dziewięciu na standardowym gnieździe 3,5 mm. Dodatkową energię wykorzystano więc przede wszystkim do zasilenia bardziej rozbudowanego toru.

Warto przy tym uważać na pokusę układania urządzeń w kolejności na podstawie samych parametrów pomiarowych. BTR13 według producenta osiąga stosunek sygnału do szumu do 128 dB z wyjścia zbalansowanego, BTR15 122 dB, a BTR17 w trybie desktopowym 126 dB. Gdyby większa liczba zawsze oznaczała lepszy dźwięk, najtańszy model powinien tutaj wygrywać. Podobnie zniekształcenia osiągają we wszystkich konstrukcjach poziom, przy którym kolejne zera po przecinku właściwie przestają mieć znaczenie. Nie przywiązywałbym też przesadnej wagi do faktu, że możliwości obsługi sygnału przez BTR15 kończą się na 384 kHz, a "siedemnastka" obsługuje aż 768 kHz. Jeżeli ktoś ma bibliotekę muzyki, która rzeczywiście wymaga takich parametrów, zapewne sam wie, po co jest mu to potrzebne (albo i nie). Dla pozostałych osób znacznie ważniejsze jest to, że dwa droższe modele mają osobny interfejs USB i zostały zaprojektowane tak, aby po kablu nie pełnić roli ubogiego krewnego własnego trybu bezprzewodowego.

Ewolucję widać też po stronie łączności Bluetooth. BTR13 i BTR15 korzystają z QCC5125 i obsługują między innymi SBC, AAC, aptX, aptX HD, aptX Adaptive, aptX Low Latency i LDAC. BTR17 przechodzi na QCC5181, Bluetooth 5.4 i dodaje aptX Lossless, choć oficjalnie nie wymienia już aptX Low Latency. Nie jest więc tak, że każdy kolejny model dostaje dokładnie ten sam komplet funkcji plus kilka nowych. Z punktu widzenia słuchania muzyki najważniejszym wspólnym mianownikiem pozostaje jednak LDAC, obecny już w najtańszym modelu. Jeżeli miałbym sprowadzić konstrukcję tej trójki do jednego wniosku, powiedziałbym, że wraz ze wzrostem ceny rośnie specjalizacja. BTR13 jest bardzo sprytnym, małym urządzeniem, w którym jeden układ wykonuje wiele zadań, dzięki czemu całość pozostaje lekka, energooszczędna i tania. BTR15 zaczyna oddzielać od siebie najważniejsze funkcje, przede wszystkim USB, i zwiększa możliwości sekcji wyjściowej. BTR17 idzie w kierunku architektury znanej z normalnych urządzeń hi-fi - osobny układ bezprzewodowy, osobny interfejs USB, dwa przetworniki, niezależny wzmacniacz i zasilanie, które w trybie desktopowym może pracować w innych warunkach niż podczas używania mobilnego.

Werdykt

Po takim porównaniu najłatwiej byłoby napisać, że BTR13 jest dla oszczędnych, BTR15 dla rozsądnych, a BTR17 dla wymagających. Brzmi zgrabnie, tylko niewiele mówi. Wszystkie trzy modele są bowiem rozsądnym wyborem, jeżeli kupimy je do właściwego zastosowania. BTR13 najlepiej realizuje pierwotny pomysł. Jest maleńki, lekki, wystarczająco mocny, ma wyjście 4,4 mm, dobry zestaw kodeków, ekran i trzy bardzo praktyczne tryby pracy. Do tego brzmi zaskakująco energicznie i dojrzale jak na swoją cenę. Jeśli więc chcemy zachować przewodowe słuchawki, uwolnić telefon od kabla i nie nosić ze sobą niczego większego, "trzynastka" właściwie zamyka temat. Co ważne, nie daje poczucia produktu kupionego "na przeczekanie", a w roli biurkowego DAC-a podłączonego do komputera sprawdza się równie dobrze albo nawet lepiej niż w zastosowaniach mobilnych. Podobnie jak w dwóch pozostałych modelach istotnym dodatkiem jest aplikacja FiiO Control i będący jej częścią korektor parametryczny. Dzięki niemu nie jesteśmy zdani na fabryczne presety i możemy w dużym stopniu dopasować brzmienie do swoich potrzeb i charakteru słuchawek, z których najczęściej korzystamy.

BTR15 jest chyba najbardziej uniwersalnym modelem tej rodziny. Nadal pozostaje bardzo mały i lekki, więc praktycznie nic nie tracimy podczas użytkowania mobilnego, a jednocześnie dostajemy pełnoprawne USB, większą moc i bardziej neutralne, uporządkowane brzmienie. Rano może wisieć przy kieszeni, w pracy leżeć przy laptopie, a wieczorem napędzać normalne słuchawki nauszne i w żadnej z tych sytuacji nie będzie sprawiał wrażenia rozwiązania awaryjnego. Dopłata względem BTR13 jest stosunkowo niewielka, dlatego osoby regularnie korzystające z komputera albo trochę bardziej wymagających słuchawek mają dobry powód, żeby wejść poziom wyżej. Jeśli jednak głównym scenariuszem pozostaje telefon, Bluetooth i łatwe dokanałówki, przewaga "piętnastki" nie jest na tyle duża, aby "trzynastkę" uznać za zły wybór. Nie bez znaczenia jest też kształt samego urządzenia i fakt, że dołączany do niego klips ma postać dziwnej, nieporęcznej nakładki. Nie ukrywam, że ta jedna drobnostka zniechęciła mnie do jego zakupu. Osobom zainteresowanym tym modelem polecałbym jeszcze trochę poczekać, ponieważ z całej trójki jest on najstarszy, a jak wiadomo, FiiO nie każe nam czekać na nowości zbyt długo. Ach - no i mamy to! Jeszcze przed publikacją tego testu FiiO zaprezentowało model BTR25, wyposażony w DAC ESS ES9069Q i Bluetooth 6.2, a z zewnątrz wyglądający jak młodszy brat "siedemnastki". Cóż, w tym momencie BTR15 ma sens tylko wtedy, gdy będzie dostępny w promocyjnej cenie.

Z BTR17 sytuacja wygląda inaczej, ponieważ skok cenowy jest znacznie większy. Gdyby w zamian za niego dostawało się jedynie lepszy ekran, większą baterię i kilka dodatkowych formatów, trudno byłoby uznać interes za szczególnie atrakcyjny. Na szczęście "siedemnastka" broni się przede wszystkim brzmieniem. Nie mówimy już o kosmetycznym wzroście rozdzielczości czy trochę lepszym porządku w przestrzeni, ale o bogatszej barwie, płynności, naturalności i kulturze grania. BTR17 oferuje dźwięk lekko ocieplony, muzykalny i spokojny, a równocześnie bardziej dynamiczny, przejrzysty i przestrzenny od dwóch tańszych modeli. Co najważniejsze, nie próbuje uzasadniać swojej ceny bezmyślnym łupaniem. Przeciwnie - w pierwszym kontakcie jego brzmienie może nawet sprawić wrażenie zbyt delikatnego i powściągliwego, ale im dłużej słuchamy, tym łatwiej zrozumieć, na co wydano dodatkowe pieniądze. Oczywiście pod warunkiem, że rzeczywiście tej przewagi potrzebujemy. Do słuchania muzyki na tanich dokanałówkach w autobusie zakup BTR17 może być przerostem formy nad treścią. Spora część jego mocy pozostanie niewykorzystana, a większe gabaryty zaczną działać przeciwko niemu. Sens pojawia się wtedy, gdy taki sprzęt ma wykonywać kilka różnych zadań i współpracować z lepszymi albo bardziej wymagającymi słuchawkami. O ile dwa tańsze modele były ewidentnie projektowane pod kątem użytku mobilnego, a niejako przy okazji mogą pełnić funkcję biurkowego DAC-a, o tyle w BTR17 ta logika ulega odwróceniu - to przede wszystkim bardzo kompetentny przetwornik do komputera, który po podłączeniu zasilacza oferuje jeszcze wyższą moc i odrobinę lepsze brzmienie. A że można go też odpiąć i wrzucić do kieszeni, gdy wychodzimy z domu lub wybieramy się w dłuższą podróż, to tylko podnosi jego wartość.

Zdecydowanie dobrym pomysłem było przetestować całą trójkę, zamiast brać jeden model i zgadywać, co wydarzyłoby się po dopłaceniu do następnego. BTR13 bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Jest szybki, dziarski, lekki i niezwykle bogato wyposażony jak na swoją cenę. BTR15 rozwija tę samą koncepcję w stronę uniwersalności. BTR17 jest natomiast prawdziwym arystokratą, który niczego nie musi udowadniać i nigdzie się nie spieszy, ale jego klasa jest niepodważalna i oczywista. Najzabawniejsze jest to, że wraz z kolejnymi modelami odwraca się pierwotna idea całej kategorii. BTR13 kupujemy po to, żeby zniknął. Przypinamy go do ubrania, wkładamy telefon do kieszeni i po chwili zapominamy, że pomiędzy nim a słuchawkami znajduje się jeszcze jedno urządzenie. BTR15 od czasu do czasu przypomina o sobie, bo szkoda ograniczać go wyłącznie do takiej roli. Gdybym go kupił, pewnie najczęściej wykorzystywałbym go jako przetwornik podłączony do komputera. BTR17 w ogóle nie ma zamiaru znikać. Zachęca, żeby po powrocie do domu położyć go na biurku, podłączyć do komputera, dać mu zewnętrzne zasilanie i założyć dobre słuchawki.

Wybór nie był prosty, ale koniec końców nie mogłem sobie odmówić frajdy, jaką daje mi używanie... BTR13. Tak, z całej trójki zostaje ze mną najtańszy model. "Trzynastka" po prostu robi wszystko, na czym mi zależało, oferując dynamiczny, szybki, rozdzielczy i naładowany pozytywną energią dźwięk. To jedno z tych urządzeń, którym zawsze chce się grać, które wręcz czekają, aż je włączymy i puścimy swoją ulubioną muzykę. Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie wziąć też "siedemnastki", ponieważ w roli biurkowego DAC-a sprawdza się rewelacyjnie, oferując brzmienie znacznie, ale to znacznie wykraczające ponad to, czego oczekiwałbym od jakiegokolwiek sprzętu za tysiąc złotych z groszami. Powstrzymało mnie jedynie to, że mam już inne urządzenia pełniące tę samą funkcję. Jeżeli jednak szukacie nie tyle kieszonkowego przedłużenia telefonu, co kompaktowego DAC-a, który poradzi sobie nawet z trudniejszymi słuchawkami, koniecznie weźcie BTR17 pod uwagę. Test kończy się więc przyznaniem dwóch nagród. BTR17 dostaje zasłużoną Rekomendację, a BTR13 - Wybór Redakcji. Oba są zupełnie inne, ale oba serdecznie polecam. Jeśli zaś chodzi o BTR15, to dobry sprzęt, któremu na moje oko i ucho brakuje "tego czegoś". Opcja, która na papierze wydawała się najbardziej rozsądna, wypośrodkowana i uniwersalna, poległa w starciu z urządzeniami, które nie wstydzą się swojego charakteru.

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

Dane techniczne

FiiO BTR13
Układ DAC: 2 x Cirrus Logic CS43131
Układ Bluetooth: Qualcomm QCC5125
Bluetooth: 5.1
Kodeki Bluetooth: SBC, AAC, aptX, aptX LL, aptX HD, aptX Adaptive, LDAC
USB DAC: PCM do 96 kHz
Wyjścia słuchawkowe: 3,5 mm, 4,4 mm (zbalansowane)
Moc wyjściowa (32 Ω): 2 x 100 mW (3,5 mm), 2 x 220 mW (4,4 mm)
Impedancja wyjściowa: < 0,6 Ω (3,5 mm), < 1 Ω (4,4 mm)
Stosunek sygnału do szumu: 125 dB (3,5 mm), 128 dB (4,4 mm)
Wyświetlacz: kolorowy IPS, 0,96 cala
Akumulator: 460 mAh
Czas pracy: do 8 godzin (Bluetooth)
Czas ładowania: do 2 godzin
Wymiary (W/S/G): 6,32/3/1,88 cm (z klipsem)
Masa: 28,6 g
Cena: 399 zł

FiiO BTR15
Układ DAC: 2 x ESS Technology ES9219MQ
Układ USB: XMOS XU316
Układ Bluetooth: Qualcomm QCC5125
Bluetooth: 5.1
Kodeki Bluetooth: SBC, AAC, aptX, aptX LL, aptX HD, aptX Adaptive, LDAC
USB DAC: PCM do 32 bit/384 kHz, DSD256
Wyjścia słuchawkowe: 3,5 mm, 4,4 mm (zbalansowane)
Moc wyjściowa (32 Ω): 2 x 125 mW (3,5 mm), 2 x 340 mW (4,4 mm)
Impedancja wyjściowa: < 1 Ω (3,5 mm), < 1,5 Ω (4,4 mm)
Stosunek sygnału do szumu: 120 dB (3,5 mm), 122 dB (4,4 mm)
Wyświetlacz: monochromatyczny OLED, 0,96 cala
Akumulator: 550 mAh
Czas pracy: do 8 godzin (Bluetooth)
Czas ładowania: do 2 godzin
Wymiary (W/S/G): 7,22/3,2/1,25 cm (bez klipsa)
Masa: 37,3 g
Cena: 619 zł

FiiO BTR17
Układ DAC: 2 x ESS Technology ES9069Q
Układ USB: XMOS XU316
Układ Bluetooth: Qualcomm QCC5181
Wzmacniacz słuchawkowy: 2 x THX AAA 78+
Bluetooth: 5.4
Kodeki Bluetooth: SBC, AAC, aptX, aptX HD, aptX Adaptive, aptX Lossless, LDAC
USB DAC: PCM do 32 bit/768 kHz, DSD512
Wyjścia słuchawkowe: 3,5 mm, 4,4 mm (zbalansowane)
Moc wyjściowa (32 Ω): 2 x 140 mW (3,5 mm), 2 x 300 mW (4,4 mm)
Moc wyjściowa Desktop Mode (32 Ω): 2 x 280 mW (3,5 mm), 2 x 650 mW (4,4 mm)
Impedancja wyjściowa: < 1 Ω (3,5 mm), < 1,5 Ω (4,4 mm)
Stosunek sygnału do szumu: 120 dB (3,5 mm), 126 dB (4,4 mm, Desktop Mode)
Wyświetlacz: kolorowy IPS, 1,3 cala
Akumulator: 1200 mAh
Czas pracy: do 9 godzin (3,5 mm), do 8 godzin (4,4 mm)
Czas ładowania: do 2 godzin
Wymiary (W/S/G): 8,66/4,12/1,63 cm
Masa: 73,4 g
Cena: 1099 zł

Sprzęt do testu dostarczyła firma MIP. W artykule wykorzystano zdjęcia udostępnione przez firmę FiiO.

FiiO BTR13

Równowaga tonalna
RownowagaStartRownowaga3Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga5Rownowaga4Rownowaga4RownowagaStop

Dynamika
Poziomy8

Rozdzielczość
Poziomy8

Barwa dźwięku
Barwa4

Szybkość
Poziomy7

Spójność
Poziomy6

Muzykalność
Poziomy7

Szerokość sceny stereo
SzerokoscStereo2

Jakość wykonania

Poziomy6

Funkcjonalność
Poziomy8

Cena
Poziomy7

Nagroda
sl-wyborredakcji

FiiO BTR15

Równowaga tonalna
RownowagaStartRownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4RownowagaStop

Dynamika
Poziomy7

Rozdzielczość
Poziomy7

Barwa dźwięku
Barwa4

Szybkość
Poziomy6

Spójność
Poziomy7

Muzykalność
Poziomy7

Szerokość sceny stereo
SzerokoscStereo2

Jakość wykonania
Poziomy6

Funkcjonalność
Poziomy6

Cena
Poziomy6

FiiO BTR17

Równowaga tonalna
RownowagaStartRownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga4Rownowaga3RownowagaStop

Dynamika
Poziomy8

Rozdzielczość
Poziomy8

Barwa dźwięku
Barwa5

Szybkość
Poziomy7

Spójność
Poziomy8

Muzykalność
Poziomy7

Szerokość sceny stereo
SzerokoscStereo2

Jakość wykonania
Poziomy7

Funkcjonalność
Poziomy7

Cena
Poziomy7

Nagroda
sl-rekomendacja


Komentarze

  • Brak komentarzy

Skomentuj

Komentuj jako gość

0

Zobacz także

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Kolejny wielki comeback - wraca moda na słuchawki przewodowe! Tylko gdzie je znaleźć?

Kolejny wielki comeback - wraca moda na słuchawki przewodowe! Tylko…

Jeszcze kilka lat temu sprawa wydawała się przesądzona. Słuchawki przewodowe miały pozostać domeną audiofilów, muzyków i ludzi, którzy z jakiegoś powodu nie chcą pogodzić się z postępem, podczas gdy cała reszta świata miała przejść na Bluetooth i już nigdy nie oglądać się za siebie. Trudno było z tym dyskutować. Kabel...

Marcin Ostapowicz - JPLAY

Marcin Ostapowicz - JPLAY

Cyfrowe audio przeszło w ostatnich latach niesamowitą drogę. Kiedyś wystarczał komputer, skromna kolekcja plików na dysku i DAC podłączony przez USB, dziś mamy serwery muzyczne, transporty sieciowe, dedykowane systemy operacyjne, aplikacje sterujące, serwisy streamingowe i całą infrastrukturę, którą część audiofilów traktuje równie poważnie jak wzmacniacz czy kolumny. Sam przez długi...

Czy moda na winyl się skończy? Jeśli tak, to bardzo dobrze!

Czy moda na winyl się skończy? Jeśli tak, to bardzo…

Od kilku lat mam wrażenie, że czarna płyta przestała być nośnikiem muzyki, a zaczęła pełnić mniej więcej tę samą funkcję co rower typu ostre koło, ekspres kolbowy i broda przystrzyżona tak pieczołowicie, żeby wyglądała na nieprzystrzyżoną. Winyl jest czymś, co po prostu trzeba mieć. Najlepiej całą kolekcję. I choć nie...

Od toroidów do wzmacniaczy marzeń - Fezz Audio

Od toroidów do wzmacniaczy marzeń - Fezz Audio

Gdyby ktoś powiedział, że siedziba jednej z najciekawszych i najszybciej rozwijających się firm produkujących wzmacniacze lampowe i podzespoły do sprzętu hi-fi nie mieści się w Monachium, Glasgow czy Tokio, ale w maleńkiej wsi pod Białymstokiem, wielu audiofilów uniosłoby brwi. W końcu to samo serce Podlasia, które w Polsce uważane jest...

Sekrety skandynawskiego designu - od architektury do sprzętu stereo

Sekrety skandynawskiego designu - od architektury do sprzętu stereo

Styl skandynawski to jedno z najbardziej rozpoznawalnych zjawisk we współczesnym wzornictwie. Często bywa opisywany tak, jakby był gotowym schematem - zestawem zasad, które można odtworzyć w dowolnym miejscu na świecie. Wystarczy tylko połączyć jasne drewno, białe ściany, kilka prostych form, odrobinę tekstyliów, rośliny w ceramicznej doniczce i gotowe. W rzeczywistości...

Bannery dolne

Nowe testy

Poprzedni Następny
FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

FiiO BTR13 + BTR15 + BTR17

Jeszcze kilka lat temu zastanawialiśmy się, czy chiński sprzęt hi-fi może podbić zachodnie rynki. Dziś dywagować na ten temat już nie musimy, bo choć w pewnych obszarach dalekowschodnim firmom ewidentnie...

Age Reborn Cables 70s + 80s + 90s

Age Reborn Cables 70s + 80s + 90s

Moda na sprzęt vintage trwa w najlepsze i nic nie wskazuje na to, aby miała się szybko skończyć. Wystarczy przejrzeć portale aukcyjne, grupy miłośników klasycznego hi-fi albo oferty warsztatów zajmujących...

Sonus Faber Olympica I G3

Sonus Faber Olympica I G3

A więc przymierzacie się do zakupu zestawów głośnikowych? Na podstawie rozmiaru pomieszczenia, wcześniejszych doświadczeń, sprzętu towarzyszącego i własnych preferencji określiliście nawet, jaka mniej więcej powinna to być konstrukcja? Krótko mówiąc,...

Bannery boczne

Komentarze

Jacek
No niestety, Sonus Faber to echa dawnej świetności. Niegdyś marzyłem o tym, żeby coś takiego posiadać. Dzisiaj... są po prostu lepsze konstrukcje za mniejsze kw...
Darek
Mam ten wzmacniacz i CD 60. Razem grają super.
prawda boli
Niestety nie istnieje w elektronice urządzenie, które jest całkowicie przeźroczyste dla dźwięku. Dwa kable o tych samych parametrach (podobnie jak wzmacniacze i...
Kondi
Zadaniem kabla jest przesłać sygnał bez strat i bez zmian, a nie dodawać mu barwy - od kształtowania brzmienia są kolumny, słuchawki, akustyka pokoju i korektor...
Luk
Dla mnie super, czekałem na Qubuz.... Długo, ale są już w PL. Zarobki dla artystów większe, aplikacja fajnie chodzi w porównaniu do konkurencji. Baza artystów n...

Płyty

Madonna - Ray of Light

Madonna - Ray of Light

Jedni artyści przez całą karierę konsekwentnie rozwijają jeden styl, stopniowo udoskonalając swoje brzmienie, inni zaś co kilka lat próbują wymyślić...

Newsy

Tech Corner

Najbardziej intrygujące technicznie i koncepcyjnie gramofony w historii

Najbardziej intrygujące technicznie i koncepcyjnie gramofony w historii

Gramofony, szlifierki, odtwarzacze czarnych płyt, adaptery, patefony, odtwarzacze analogowe, fonografy... Jakkolwiek byśmy nie nazwali tych poczciwych urządzeń, które są z nami już od ponad 130 lat, możemy zawsze powiedzieć o nich to samo - od dziesięcioleci dostarczają nam niezapomnianych przeżyć związanych z odtwarzaniem ukochanych utworów. Wielu melomanów pamięta o ich...

Nowości ze świata

  • Some pieces of audio equipment have long since transcended their original purpose to become genuine pop culture icons. The Technics SL-1200 is one of the finest examples. Introduced in 1972 as an advanced turntable for discerning music enthusiasts, it eventually...

  • JBL has introduced a new generation of one of its most distinctive wireless speakers. The Pulse 6 is the latest version of a portable device that does more than just play music - it also doubles as an eye-catching lamp,...

  • Retro-inspired hi-fi equipment is enjoying something of a renaissance. Manufacturers are increasingly revisiting designs from decades past, and few things evoke the golden age of stereo quite like a pair of large standmount speakers with generously sized woofers. French manufacturer...

Prezentacje

Historia ma znaczenie - Marantz

Historia ma znaczenie - Marantz

Marantz to jedna z tych firm, które powinien znać każdy miłośnik muzyki i dobrego brzmienia. Jeden z wielkich graczy, którym na przestrzeni lat udało się zachować swój wizerunek i opowiadać swoją historię nie inaczej, jak poprzez kolejne urządzenia zyskujące status kultowych. Może to trochę odważne stwierdzenie, ale wystarczy prześledzić internetowe...

Poradniki

432 kontra 440 Hz - Muzyczny sekret czy teoria spiskowa?

432 kontra 440 Hz - Muzyczny sekret czy teoria spiskowa?

Melomani potrafią godzinami zasłuchiwać się w ulubionych płytach, śledząc najdrobniejsze niuanse ich realizacji i różnice między poszczególnymi wydaniami. Audiofile z...

Listy

Galerie

Dyskografie

Wywiady

Marcin Ostapowicz - JPLAY

Marcin Ostapowicz - JPLAY

Cyfrowe audio przeszło w ostatnich latach niesamowitą drogę. Kiedyś wystarczał komputer, skromna kolekcja plików na dysku i DAC podłączony przez...

Popularne artykuły

Vintage

Harman Kardon Festival D-1100

Harman Kardon Festival D-1100

4 sierpnia 1918 roku przyszedł na świat Sidney Harman. Dziś jego nazwisko zna każdy, kto choć trochę interesuje się sprzętem...

Słownik

Poprzedni Następny

SPDIF

Standard połączenia cyfrowego dla sygnału audio przeznaczony do urządzeń domowych, oparty na opracowanym wcześniej standardzie AES/EBU przeznaczonym raczej do użytku profesjonalnego. SPDIF został wprowadzony przez firmy Sony i Philips, skąd...

Cytaty

HansZimmer.png

Strona używa plików cookie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Dowiedz się więcej na temat danych osobowych, zapoznając się z naszą polityką prywatności.