Kat Edmonson to niezwykła wokalistka. Skromna, pracowita, zdeterminowana, a przede wszystkim kochająca jazz całym sercem. To właśnie nim otaczała się od dzieciństwa, dlatego wśród jej ulubionych muzyków znajdziemy Gene'a Kelly'ego, Binga Crosby'ego, Freda Astaire czy Franka Sinatrę. Komponuje od ósmego roku życia. W wieku 18 lat wzięła udział w programie American Idol, gdzie Simon Cowell porównywał ją do Doris Day. Imała się różnych zajęć - od telemarketingu aż po bycie hostessą i kelnerką. Sama twierdzi, że jej życie uratował jedynie fakt, że była w tym beznadziejna. Wciąż szukała więc sposobu, by zająć się muzyką, występując regularnie w klubie jazzowym Elephant Room. Ostatecznie w 2009 roku nagrała swój pierwszy album "Take To The Sky", który osiągnął szczyt listy Top 20 Billboard's Jazz Chart. Jej debiutancka płyta finansowana była wyłącznie z prywatnych środków artystki, co oczywiście oznaczało kredyt. Dlatego też, aby nagrać kolejny album skorzystała z platformy fundraisingowej Kickstarter, gdzie w zamian za fundusze oferowała inwestorom występy na przyjęciach urodzinowych czy nagrywanie powitań telefonicznych. Pokonując swoje obawy co do nieromantyczności całego projektu, poprosiła swych fanów o aktywne uczestnictwo w tworzeniu krążka. Tak właśnie powstał drugi, studyjny album trzydziestoletniej Amerykanki.

Niech nikogo nie zmyli nazwisko. Brian Massaka pochodzi z Torunia, a obecnie studiuje w duńskim konserwatorium w Odense na wydziale jazzu. Album, który stworzył stanowi jednoosobowe, eksperymentalne przedsięwzięcie. Artysta sam sobie jest sterem, żeglarzem i okrętem. I bardzo dobrze, bo takie projekty bardzo lubię, szczególnie gdy okazuje się, że krążek to kawał dobrej roboty. Dokładnie tak jest w tym przypadku. Już od pierwszego utworu słychać, że mamy do czynienia z ogromną muzykalnością i wrażliwością. Aż trudno uwierzyć, że cały materiał został zrealizowany przez jedną osobę, więc tym bardziej jestem pod wrażeniem. Nie da się jednoznacznie określić charakteru tej muzyki. Na "Brain" składa się jedenaście 2-3 minutowych kompozycji. Każda z nich stanowi odrębną muzyczną podróż, na którą zaprasza nas autor. Dzięki temu każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Jestem fanką kultury skandynawskiej. Zarówno kinematografia, muzyka, jak i ogólnie pojęte północne poczucie estetyki zazwyczaj idealnie zazębiają się z moim własnym. Ponadto Wallumrød to znane w świecie jazzu norweskie nazwisko. Christian jest instrumentalistą klawiszowym oraz kompozytorem. Jego siostra Susanna to wokalistka, brat Fredrik jest perkusistą, zaś kuzyn David to znany pianista. To wszystko sprawiło, że wiele spodziewałam się po kompozycjach członka klanu, w którym celebrowanie muzyki jest tak głęboko zakorzenione. Bardzo chciałabym dowiedzieć się, co więc sprawiło, że "Outstairs" jest aż tak niemuzykalne. Ciężko dyskutować bowiem z ciężkostrawnością tego albumu. Inspiracją do jego stworzenia był rzekomo norweski folk oraz muzyka kościelna. Wpływów tych trzeba jednak szukać z lupą, ponieważ kompozycje składają się wyłącznie z wybrzmiewających w nieskończoność nut, poprzeplatanych ciut za długimi pauzami. Ciężko też pozbyć się chwilami wrażenia losowości znaków zapisanych na pięciolinii.

Kiedy pod koniec ubiegłego roku Jason Newsted - znany przede wszystkim jako były basista Metalliki - ogłosił założenie własnego zespołu, chyba niewiele osób wierzyło, że jest w stanie nagrać cokolwiek ciekawego. Tymczasem wydana na początku bieżącego roku EP-ka "Metal" - zawierająca cztery solidne, metalowe czady - pokazała go jako całkiem niezłego kompozytora. Co prawda nie odkrył na niej niczego nowego, ale czy w ogóle można jeszcze zaproponować cokolwiek nowego w obrębie muzyki metalowej? Raczej nie, a na tle setek grup zjadających własny ogon, materiał grupy Newsted prezentował się całkiem świeżo.

Już biorąc płytę Klary do ręki czuć bijącą od niej magię i dobrą energię. Bajkowe rysunki jej autorstwa, którymi ozdobione jest wydanie oraz fakt, że na liście podziękowań znajdują się leśne elfy - to wszystko sprawia, że oczekiwać można czegoś wyjątkowego. Najlepsze jest jednak to, co zostało zapisane na krążku. Kiedy siedemnastoletnia dziewczyna sama pisze teksty, komponuje i nie ma w tym ani odrobiny infantylności, należą jej się brawa. A jeśli dołożymy do tego grę na kilku instrumentach, talent plastyczny oraz bardzo konkretną wizję niebanalnej, dojrzałej muzyki... Chylę czoła. Cały album jest niezwykle równy i utrzymuje ten sam łagodny klimat od pierwszego do ostatniego utworu. Trudno określić jednym słowem, jaką muzykę proponuje ta młodziutka artystka (w tym przypadku nie ma wątpliwości co do trafności użycia tego słowa). Jest to kompozycja delikatnych, subtelnych, nieco eterycznych dźwięków połączonych z ciepłą barwą kobiecego głosu. Stanowi doskonały przykład, że nie ilość, a jakość decyduje o brzmieniu. Wszystkie piejące damy licytujące się na pojemność płuc i możliwości decybelowe powinny zobaczyć, jak niewiele nut może otulić słuchacza i zatrzymać go w fotelu, relaksując przez długie godziny.

Album "Azure" to kolejny efekt współpracy dwóch znanych i wybitnych muzyków jazzowych. Pierwszym z nich jest amerykański kontrabasista - Gary Peacock. Omówienie jego dorobku i twórczości wymagałoby napisania oddzielnego artykułu, jednakże nawet czytelnicy nieobyci z jazzem powinni skojarzyć Keitha Jarretta czy Milesa Davisa, którym Peacock towarzyszył na scenie. Drugą połówką tego jazzowego jabłka jest amerykańska pianistka Marilyn Crispell. Peacock i Crispell współpracowali ze sobą od lat, tworząc trio wraz z nieżyjącym już perkusistą Paulem Motianem. Ich muzyką zachwycał się świat, a albumy "Nothing Ever Was" i "Amaryllis" ogłoszono najpiękniejszymi wydawnictwami ostatnich lat. "Azure" jest pierwszym owocem samodzielnej współpracy dwojga amerykańskich muzyków, a więc pozycją ciekawą, ale - jak się okazało - niezwykle trudną.

Na początek kto jest kim, czyli kilka słów dla niewtajemniczonych. Ástor Pantaleón Piazzolla to nieżyjący już, argentyński kompozytor, który zasłynął swym oryginalnym stylem "nuevo tango". Źródłem tego nurtu jest tradycyjne tango argentyńskie, jednakże stanowi ono jedynie bazę do różnorakich nawiązań - od barokowych fug i hiszpańskich pieśni przy akompaniamencie gitary, aż do jazzu. Kompozycje Piazolli nie miały służyć już tylko jako akompaniament do tańca, lecz - podobnie jak Tango Igora Strawinskiego - były pełnoprawną muzyką do słuchania. "Piazzoforte" jest zaś projektem polskiego kontrabasisty - Grzegorza Frankowskiego, mającym na celu zaadaptowanie muzyki Piazzolli na kameralny grunt smyczkowy przy udziale fortepianu. Do udziału zaproszono najlepszych polskich instrumentalistów oraz wybitnego amerykańskiego pianistę Kevina Kennera, wielokrotnie nagradzanego, również w rodzimym Konkursie Chopinowskim. 

Długo chodziła za mną ta muzyka. Pamiętam, gdy "Songs from the Labyrinth" pojawił się na rynku i posłuchałem go (już nawet nie pamiętam w jakich okolicznościach, bo fanem Stinga raczej nie jestem). Urzekło mnie melancholijne piękno tej muzyki. Wiedziałem, że muszę kiedyś kupić tę płytę. Długo zwlekałem z realizacją obietnicy, bo cedek nie należał do najtańszych. No cóż, to w końcu słynny wokalista i uznana na rynku muzyki poważnej wytwórnia. W końcu udało mi się zdobyć ten krążek, ale coś za coś - czekałem na tę chwilę kilka ładnych lat. Sting we wkładce do płyty pisze, że muzyka Johna Dowlanda chodziła za nim od ponad dwudziestu lat, ale dopiero gdy dostał w prezencie od Dominica Millera lutnię i poznał wybitnego bośniackiego muzyka Edina Karamazova, który gra właśnie na tym instrumencie, postanowił nagrać płytę z utworami Dowlanda.

"Ego" to przemyślane dzieło dojrzałej artystki, co słychać już od pierwszych taktów. Nie znajdziemy tam ani jednej przypadkowej nuty, ani jednego przypadkowego wersu tekstu. Lecz co ważniejsze, poza trudem włożonym w staranne muzyczne wykształcenie Pati Cze słychać również prawdziwość i świadomość muzyczną. Na album składa się dwanaście piosenek, z których większość to nastrojowe, akustyczne aranżacje. Autorka, tworząc "Ego", współpracowała z najlepszymi polskimi muzykami, a za samą produkcje i aranżację płyty odpowiadały dwie znakomite postaci: Paweł "Bzim" Zarecki, współtworzący albumy Anny Marii Jopek oraz Grzech Piotrowski, wielokrotnie nagradzany twórca formacji World Orchestra. Album rozpoczyna się lekką kompozycją "Stop", okraszoną partiami instrumentów dętych. Przypomina on nieco swym stylem utwory Ewy Bem, takie jak "Kocham i nie kocham Cię". Kończy się natomiast "Egoistką", którą Pati Cze kieruje do szerszej grupy odbiorów i promuje teledyskiem. Ta popowa klamra nieco odstaje od całego charakteru albumu i - moim zdaniem - jest jego słabszą częścią. W środku mamy natomiast kwintesencję smooth-jazzu. W "Nimfomance" będącej fuzją hipnotyzującego kontrabasu i fortepianu, słychać inspiracje twórczością wspomnianej już Anny Marii Jopek.

To króciutki album. Trwa niewiele ponad 20 minut, a piękna w nim tyle, że można by nim obdzielić dziesięć innych płyt i każda byłaby wspaniała. To malutkie arcydzieło powstało jako ścieżka dźwiękowa do baletu Merce'a Cunninghama, słynnego tancerza i choreografa, który był też partnerem życiowym Johna Cage'a (to ten od słynnego utworu 4:33), ale doskonale radzi sobie jako samodzielne, niezależne dzieło. Całość jest oparta na melodyjnym brzmieniu pozytywki, które przewija się przez wszystkie utwory. Moc narasta z minuty na minutę, na początku tworząc przestrzenny, lekko medytacyjny elektroniczny świat, aby, powoli ewoluując, ostatecznie eksplodować niemalże industrialnym jazgotem w trzecim utworze.