Rodzaj konstrukcji lub raczej sposobu pracy wzmacniacza, zupełnie odcinający się od konwencjonalnych układów pracujących w klasie A oraz AB. We wzmacniaczu klasy D tranzystory pracują trochę jak binarne przełączniki, ponieważ zamiast działać w sposób ciągły, są przełączane pomiędzy dwoma stanami - pełnego przewodzenia lub całkowitego wyłączenia. Cechą charakterystyczną wzmacniaczy impulsowych jest możliwość uzyskania wysokiej sprawności, sięgającej niekiedy 90%, przy bardzo małym zużyciu energii i stratach w postaci ciepła.

To format wyróżniający się wyższą jakością brzmienia w porównaniu do standardowych płyt CD, co zawdzięcza głównie wykorzystaniu lepszych parametrów zapisu i formatu DSD. Sygnał kodowany w tej technologii zapewnia o wiele wyższe próbkowanie, niż ma to miejsce przy zapisie płyt CD. Niestety, SACD jako wynalazek przyjął się raczej średnio, a ilość tytułów dostępnych w tym formacie wciąż jest dość problematyczna. Mimo dyskusyjnego sukcesu SACD wśród klientów komercyjnych, wielu audiofilów uważa, że korzyści brzmieniowe potrafią wynagrodzić koszt zakupu nowego odtwarzacza i zawężony wybór muzyki dostępnej na tym nośniku.

High Definition Compatibile Digital to format skupiający się na poprawie niektórych elementów zapisu na płycie kompaktowej. Jeśli chodzi o kompatybilność, każdą płytę z logiem HDCD odtworzymy na dowolnym odtwarzaczu CD, ale nie każda maszyna będzie zdolna wydobyć ich pełny potencjał. Zwykle w źródłach przystosowanych do obsługi tego standardu zobaczymy dodatkową diodę lub komunikat informujący o odczytywaniu HDCD. Nagrania HDCD przygotowuje się zaczynając od konwersji analogowo-cyfrowej, a kończąc na uzyskaniu częstotliwości próbkowania 44,1 kHz zgodnej ze standardem CD. Płyty oznaczone tym logo mogą brzmieć nieco lepiej, niż standardowe kompakty, jednak sporo będzie zależało od jakości posiadanego przez nas sprzętu.

Element wykorzystywany w niektórych kolumnach głośnikowych i subwooferach. Z zewnątrz przypomina tradycyjny głośnik i na ogół ciężko jest odróżnić ją od pozostałych przetworników. Od strony technicznej jest ustrojem wyłączenie mechanicznym, a jej zadaniem jest - mówiąc najprościej - zamienianie ciśnienia powstającego wewnątrz obudowy na ruch, a więc kolejne dźwięki. Podobnie jak w przypadku tunelu bass-reflex, membrana bierna pozwala poszerzyć zakres niskich częstotliwości oraz zwiększyć ich efektywność. Zastosowanie membrany biernej jest jednak droższe i bardziej skomplikowane, niż wsadzenie tunelu do obudowy, więc z reguły rozwiązanie to widuje się znacznie rzadziej, niż typowe porty wentylacyjne.

W warszawskim salonie Ministerstwo Dźwięku rozpoczął się wczoraj Tydzień Włoski - akcja promująca elektronikę Unison Research i kolumny Opera. Pierwszy dzień akcji był wyjątkowy z kilku względów. Impreza zorganizowana w, bądź co bądź, niewielkim sklepie została otwarta ze sporym rozmachem. Wszyscy goście oprócz włoskiego brzmienia mogli skosztować także pysznych makaronów, krewetek i win, a oprócz audiofilów chcących zaznać tych rozkoszy i pracowników salonu, do Ministerstwa Dźwięku przyjechali także przedstawiciele dystrybutora, dziennikarze, dealerzy z innych miast oraz gość specjalny - właściciel obu marek i kierownik fabryki mieszczącej się w malowniczym Treviso - Bartolomeo Nasta. Coś nam mówiło, że warto będzie przyjechać do sklepu na Krakowskiej z samego rana i była to dobra decyzja, ponieważ tuż przed południem zaczęło się już robić dość tłoczno i pewnie mielibyśmy problem z wykonaniem zdjęć ukazujących to, nowe na audiofilskiej mapie Warszawy, miejsce.

W dzisiejszych czasach słuchawki to nie tylko przedmiot spełniający swoje podstawowe zadanie, ale niemalże niezbędny element wyposażenia, z którym niektórzy prawie się nie rozstają - podobnie jak z telefonem czy portfelem. Jeżeli kiedyś przy wyborze nauszników zwracaliśmy uwagę na solidność wykonania, komfort i jakość brzmienia, teraz do tej listy musimy dopisać wygląd, kompatybilność z urządzeniami mobilnymi, a w niektórych kręgach również markę. Słuchawki stały się elementem ubioru i wyznacznikiem stylu, a skoro tak, to muszą dobrze prezentować się w różnych okolicznościach.

Są czasem takie sytuacje, kiedy serce audiofila bije żwawiej niż zwykle. Dzieje się tak przeważnie, gdy zobaczy lub posłucha sprzętu, który jest niestety całkowicie poza jego zasięgiem finansowym. Konto puste, w kieszeni kwota wyliczona na zakup chleba, masła i wody na dni pozostałe do następnej wypłaty, a do końca spłaty kredytu za mieszkanie zostało jeszcze 25 lat... Co robić, kiedy oczyma wyobraźni widzi się już klamoty pięknie rozstawione w swoim pokoju i grające ulubioną muzykę? Nachodzi wtedy szaleńcza myśl - sprzedać nerkę! W końcu jest ich para, więc w razie czego może ta jedna da radę pociągnąć za dwie? Może wytrzyma chociaż do tej magicznej daty spłacenia hipoteki? Zaryzykować czy nie? A tak w ogóle, to ile można dostać za ten organ? Handel narządami jest u nas na szczęście zabroniony, ale wystarczy w wyszukiwarkę wpisać hasło "sprzedam nerkę" aby dowiedzieć się, że na taki krok zdecydowało się całkiem sporo osób, mimo, że samo składanie takich ofert jest nielegalne. Ewentualnie można pokusić się o podróż do jednego z krajów, w których wolno w zasadzie wszystko.

Długo szukałem w Internecie symbolu tych słuchawek. Pamiętam, jak wiele lat temu kolega przytargał do mnie katalog Sony i wskazując ich zdjęcie rzekł - "Chłopie, patrz, jaki czad! Wyprodukowali słuchawki do których membrany wytwarzają bakterie! Bakterie, rozumiesz?" To musiał być rok 1989, ponieważ wtedy właśnie rozpoczęła się produkcja słuchawek okrzykniętych przez wielu mianem najlepszych nauszników na świecie. Nie istniał jeszcze legendarny model Sennheiser Orpheus, wprowadzony na rynek dwa lata później. Czym MDR-R10 zasłużyły sobie na taką opinię? Na pewno duży wpływ na to miały materiały użyte do ich produkcji. Do wykonania membran użyto biocelulozy z włókien produkowanych przez bakterie Acetobacter Aceti, dzięki czemu dźwięk miał być przewodzony z niebywałą precyzją i szybkością. Muszle słuchawek zostały wycięte z dwustuletniego drzewa Aizu Zelkova, a ich projekt został wykonany komputerowo tak, aby wyeliminować wszelkie szkodliwe rezonanse.

Historia Pink Floyd sięga 1963 roku. To wtedy grupka studentów architektury z Cambridge postanowiła założyć wspólnie zespół. Początkowo skład był bardzo niestabilny (od samego początku grali w nim jednak basista Roger Waters i Nick Mason), podobnie jak nazwa - muzycy występowali pod takimi szyldami, jak Sigma 6, The Meggadeaths, The Spectrum Five, czy The Tea Set. Ostateczną nazwę, przybraną w 1965 roku, zaproponował Syd Barrett - wokalista i gitarzysta, który w składzie pojawił się w około roku wcześniej. Nazwa była połączeniem imion jego dwóch ulubionych bluesmanów - Pinka Andersona i Floyda Councila. W tamtym czasie składu dopełniali klawiszowiec Rick Wright i gitarzysta Rado Klose, który niedługo później opuścił zespół. Pozostała czwórka już w 1967 roku nagrała szereg przebojowych singli (z "Arnold Layne" i See Emily Play" na czele), a także debiutancki album "The Piper at the Gates of Dawn", wypełniony odjechaną, psychodeliczną muzyką, która do dziś wymyka się wszelkim klasyfikacjom.

Ponieważ wstawiliśmy już większość zdjęć z największej wystawy sprzętu audio w Polsce, przyszła pora na obiecany wcześniej bonus - wideorelację dokumentującą dwa dni spędzone na bieganiu po trzech hotelach wypełnionych dźwiękiem! Skompresowanie imprezy tego kalibru do trzyminutowego filmu wydawało się dość karkołomnym pomysłem, ale skoro tuż po zakończeniu wystawy wstawiliśmy prawie 200 zdjęć z opisami najciekawszych prezentacji i naszymi ogólnymi wnioskami na temat tego wydarzenia, postanowiliśmy podjąć się również zupełnie nowego wyzwania. Nasza ekipa filmowa poruszała się najpierw razem z grupą fotograficzną, a potem zupełnie samodzielnie, dzięki czemu na poniższej składance zobaczycie trochę rzeczy, których nie udało nam się objąć w dwóch poprzednich relacjach. Chcieliśmy uchwycić nie tylko prezentowane urządzenia i ciekawostki, ale także ogólny klimat wystawy. Mamy nadzieję, że nam się udało;-)