Standard połączenia cyfrowego dla sygnału audio przeznaczony do urządzeń domowych, oparty na opracowanym wcześniej standardzie AES/EBU przeznaczonym raczej do użytku profesjonalnego. SPDIF został wprowadzony przez firmy Sony i Philips, skąd też wzięła się jego nazwa (Sony Philips Digital Interface). W odróżnieniu od AES/EBU, standard SPDIF korzysta z kabli niesymetrycznych, zazwyczaj RCA. Operuje też niższymi napięciami. Charakterystyczna dla standardu SPDIF jest impedancja połączenia koncentrycznego, która powinna wynosić 75 omów. Dlatego też interkonekty RCA przeznaczone do połączeń cyfrowych mają taką właśnie impedancję.

Element gramofonu, do którego końca przymocowana jest wkładka gramofonowa - przetwornik dokonujący faktycznego odczytu i przetwarzający ruch igły na sygnał elektryczny. Zadaniem ramienia jest właściwe naprowadzenie wkładki na płytę, zapewnienie odpowiedniej geometrii jej ruchu od zewnętrznej krawędzi płyty do środka, a także właściwej siły nacisku, kąta nachylenia igły, siły odśrodkowej itd. Ramiona gramofonowe wyposażone są w mniej lub bardziej zaawansowane regulacje, a także windy, których zadaniem jest precyzyjne podnoszenie i opuszczenie ramienia.

Proces pomiaru sygnału w określonych odstępach czasowych. Przyjmuje się, że częstotliwość próbkowania powinna być co najmniej dwa razy większa od największej częstotliwości składowej obecnej w próbkowanym sygnale. W przeciwnym razie przy odtwarzaniu pierwotnego sygnału pojawią się błędy. Do zapisu dźwięku stosuje się różne częstotliwości próbkowania, z czego najczęściej spotyka się 44,1 kHz, 48 kHz, 96 kHz i 192 kHz, ale nie tylko.

Inaczej obudowa otwarta. Jest to jeden z rodzajów obudowy głośnikowej, dość szczególny ponieważ w wielu przypadkach stanowi ona w zasadzie coś w rodzaju deski, w którą wkręcone są głośniki. W wielu konstrukcjach tego typu mamy dodatkowo do czynienia z jednym głośnikiem szerokopasmowym, który może swobodnie emitować dźwięki zarówno do przodu, jak i do tyłu. Obudowy otwarte były często stosowane w pierwszych dekadach rozwoju elektroakustyki, później wyparły je bardziej skomplikowane konstrukcje zamknięte i wentylowane, jednak kolumny typu open baffle wciąż mają swoich zwolenników.

Efekt występujący w kablach podczas przesyłania prądu zmiennego. Polega na tym, że gęstość prądu maleje wraz ze zbliżaniem się do wnętrza przewodnika, a mówiąc jeszcze prościej - sygnał zasuwa bardziej po obwodzie kabla, niż jego rdzeniem. Zjawisko jest ściśle związane z częstotliwością sygnału - im wyższa częstotliwość, tym silniejszy efekt naskórkowy. Aby walczyć z efektem naskórkowości, wielu producentów audiofilskich kabli stosuje wiązki przewodów o mniejszym przekroju zamiast pojedynczych, grubych drutów. Niektórzy stosują nawet bardziej skomplikowane konstrukcje takie, jak przewodniki o przekroju prostokątnym lub szerokie i cienkie taśmy.

Magnes dający znacznie silniejsze pole magnetyczne, niż porównywalny pod względem rozmiarów magnes ferrytowy. Wykonuje się je zazwyczaj ze stopu neodymu, żelaza i boru. Ze względu na łatwość obróbki mechanicznej, trudność zdemagnetyzowania takiego magnesu oraz cenę niewiele wyższą w stosunku do tradycyjnych magnesów (w przeliczeniu na siłę generowanego pola) magnesy neodymowe stały się bardzo popularne, szczególnie w głośnikach wysokotonowych i słuchawkach, a także wkładkach gramofonowych.

Stary jak świat element elektroniczny składający się z zespołu elektrod zamkniętych w próżniowej, szklanej bańce. Taka konstrukcja umożliwia przepływ prądu wytwarzanego przez strumień swobodnych elektronów pomiędzy elektrodami. Lampy są zazwyczaj stosowane jako elementy wzmacniające, jednak należy zaznaczyć, że do lamp elektronowych zaliczają się nie tylko audiofilskie triody czy pentody, ale także lampy kineskopowe i oscyloskopowe. We wzmacniaczach stosowane są najczęściej triody i pentody, znacznie rzadziej tetrody i inne rodzaje lamp.

Rodzaj zestawu głośnikowego, w którym przetworniki pracują w zamkniętej, szczelnej obudowie. Do słuchacza dociera więc tylko sygnał emitowany przez przednią stronę membrany, a dźwięki promieniowane przez głośnik do tyłu są tłumione przez materiały pochłaniające i samą obudowę. Dzięki temu nie ma tu takich problemów ze zgodnością fazową, jak w przypadku konstrukcji wentylowanych. Głośnik musi jednak w pewnym sensie pokonać ciśnienie wewnątrz kolumny, więc najlepiej, jeśli zostanie zaprojektowany z myślą o pracy w takich warunkach. Kolumny w obudowach zamkniętych charakteryzują się lepszą odpowiedzią impulsową, niż konstrukcje wentylowane. Zwykle trudniej jest jednak wydobyć z nich potężny bas, więc konstrukcje wentylowane są zdecydowanie bardziej popularne. W kręgach audiofilskich kolumny zamknięte cieszą się jednak dużym szacunkiem.

Inaczej zestaw głośnikowy. Niektórzy uważają, że kolumnami można nazywać tylko wolnostojące (podłogowe) zestawy głośnikowe, inni rozszerzają ten termin na wszystko, co stoi, gra i cieszy ucho. Lub prościej - wszystko, co podłącza się do wyjść głośnikowych wzmacniacza. Z tą drobną uwagą, że jeśli podłączycie sobie do nich żarówkę albo suszarkę, to nie zamieni się ona od razu w kolumnę;-) Zestawy głośnikowe możemy podzielić na wolnostojące i podstawkowe, zamknięte i wentylowane, dwudrożne, trójdrożne, czasami nawet jednodrożne... Generalnie temat rzeka.

To odchylenie lub inaczej rozmycie czasowe w transmisji danych cyfrowych. Pojęcie to zaczęło się pojawiać najpierw w odniesieniu do odtwarzaczy płyt kompaktowych, teraz najczęściej dotyczy przetworników cyfrowo-analogowych i sprzętu komputerowego. Wartość sygnału analogowego na wyjściu przetwornika zależy nie tylko od wartości cyfrowych próbek na wejściu, ale także od poziomu jittera, ponieważ dla przetwornika liczy się nie tylko wartość próbki, ale także dokładny czas, w którym jest ona odczytana. Aby zminimalizować jitter stosuje się bardzo precyzyjne zegary taktujące oraz zabiegi takie, jak buforowanie danych. Generalnie im mniejszy jitter, tym lepiej.