Free Lossless Audio Codec - format bezstratnej kompresji dźwięku chętnie wybierany przez audiofilów. W przeciwieństwie do stratnych kodeków dźwięku takich jak Vorbis, MP3 i AAC, kodek FLAC nie usuwa żadnych danych ze strumienia audio, dzięki czemu po dekompresji otrzymujemy dźwięk identyczny z pierwowzorem. FLAC został stworzony specjalnie do zmniejszania objętości plików dźwiękowych, dlatego przy kompresji tych plików możemy otrzymać wyniki na poziomie 40-60%. Kodeki stratnej kompresji mogą uzyskać stosunek kompresji nawet 90%, jednak jest to związane z usunięciem pewnych danych, co słyszymy jako pogorszenie jakości dźwięku. Format FLAC jest obecnie obsługiwany przez większość oprogramowania służącego do edycji i odtwarzania dźwięku (czasami wymagana jest odpowiednia wtyczka).

Ciecz magnetyczna - substancja o właściwościach możliwie zbliżonych do cieczy, która w odróżnieniu od typowych cieczy jest w warunkach pokojowych dobrym paramagnetykiem i ulega silnej polaryzacji magnetycznej w obecności zewnętrznych pól magnetycznych. Ferrofluidy uzyskiwane są przez utworzenie zawiesiny mikroskopijnych cząsteczek substancji ferromagnetycznej, takiej jak magnetyt, w cieczy nośnej. Typowe wymiary drobinek ferromagnetyku nie przekraczają 10 nm, co pozwala na zachowanie większości charakterystyk nośnika. Silne pola magnetyczne oddziałują na ferrofluid doprowadzając do polaryzacji i przemieszczenia zawieszonych drobin, a wraz z nimi objętości cieczy. Ferrofluidy, jako klasa cieczy inteligentnych, są przedmiotem intensywnych badań naukowych, i znalazły szereg zastosowań we współczesnym przemyśle. Stosowane są między innymi w nowoczesnych głośnikach, układach chłodzących, pomiarowych, a także w przemyśle zbrojeniowym. W głośnikach stosuje się najczęściej do chłodzenia cewek.

Digital Signal Processing - po polsku skrót ten oznacza po prostu cyfrowe przetwarzanie sygnału i odnosi się do wszelkiego rodzaju cyfrowych operacji dokonywanych na sygnale muzycznym. Układy DSP są stosowane w celu poprawy jakości dźwięku zarówno w sprzęcie domowym, jak i przenośnym. Szczególnie popularne są amplitunery i procesory kina domowego wykorzystujące systemy DSP, aczkolwiek cyfrowe przetwarzanie sygnału znalazło szerokie zastosowanie także w systemach car audio.

Konfiguracja przetworników w kolumnach głośnikowych, której ojcem jest Joseph D'Appolito - autora pracy opisującej działanie takiego układu, zaprezentowanej w 1983 roku. Rozwiązanie polega na tym, że przetwornik wysokotonowy jest umieszczony centralnie, a inne głośniki rozmieszczone są symetrycznie względem niego. Najczęściej spotykaną odmianą układu D'Appolito jest wysokotonowa kopułka z dwoma głośnikami nisko-średniotonowymi rozstawionymi w pionie w równej odległości od niej. Konfiguracja taka pozwala uzyskać lepszą charakterystykę kierunkową kolumn w płaszczyźnie pionowej i wciąż jest stosowana przez wielu producentów zestawów głośnikowych.

Digital to Analog Converter czyli przetwornik cyfrowo-analogowy. Robi dokładnie to, co sugeruje nazwa - przetwarza sygnały cyfrowe na analogowe. Dawniej mówiło się o przetwornikach głównie w kontekście odtwarzaczy CD, ponieważ DAC jest kluczowym elementem takiej maszyny. Dane odczytane z płyty kompaktowej w postaci cyfrowej są w przetworniku zamieniane na sygnał analogowy, który po dalszej obróbce i wzmocnieniu trafia na wyjście, a stamtąd do wzmacniacza i dalej do głośników. Pojęcie DAC-a zaczęło nabierać nowego znaczenia w momencie, gdy popularne stało się słuchanie muzyki bezpośrednio z komputera lub innych źródeł cyfrowych. Przetworniki zaczęły ewoluować do postaci samodzielnych urządzeń, które odbierają sygnał najczęściej poprzez złącza optyczne, koaksjalne czy USB i przetwarzają go na postać analogową, którą można odebrać na gniazdach RCA lub XLR. Rozdzielczość przetwornika wyrażana w bitach określa liczbę dyskretnych wartości, jakie może on wytworzyć. Przykładowo przetwornik o rozdzielczości 8 bitów potrafi przetworzyć próbkę sygnału na jedną z 256 wartości liczbowych. Obecnie najpopularniejsze są przetworniki 24-bitowe i 32-bitowe.

Digital Audio Broadcasting - system radiofonii cyfrowej opracowany w Europie w celu zastąpienia radia analogowego. Pierwsze transmisje rozpoczęto w 1995 roku, jednak w wielu krajach (w tym w Polsce) system ten nie jest powszechnie dostępny do dziś. DAB pozwala na efektywniejsze wykorzystanie pasma częstotliwości, czyli zwiększenie ilości stacji nadawanych w tym samym paśmie, jednak w praktyce jakość dźwięku jest gorsza, niż w przypadku radia FM ze względu na zróżnicowania jakości parametrów transmisji (przepływowości bitowej). DAB wykorzystuje kodek MPEG-1 Audio Layer 2, który jest dość stary i mało wydajny w porównaniu z rozwiązaniami współczesnymi. Dlatego właśnie opracowano system DAB+ wykorzystujący kodek AAC+. W Polsce sygnał w systemie DAB+ zaczęło nadawać Polskie Radio dokładnie 1 października 2013 roku. Na pierwszym multipleksie znalazły się Jedynka, Dwójka, Trójka, Czwórka, Polskie Radio dla Zagranicy, a także PR 24 oraz dwie regionalne rozgłośnie publiczne - Polskie Radio Katowice oraz Polskie Radio RDC. Pierwszym występem artystycznym transmitowanym za pośrednictwem cyfrowego radia był koncert Leszka Możdżera.

Rodzaj konfiguracji systemu audio, w której każda z kolumn napędzana jest nie jednym, ale dwoma wzmacniaczami. Aby zastosowanie tego rozwiązania było możliwe, kolumny muszą mieć dwie pary gniazd - dla sekcji niskotonowej i średnio-wysokotonowej. Jeżeli każdą z nich napędzimy osobnym wzmacniaczem, dostaniemy właśnie bi-amping. Wzmacniacze muszą mieć jednak takie samo wzmocnienie, aby nie powstała różnica w głośności pomiędzy poszczególnymi głośnikami. Dlatego najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest przedwzmacniacz z dwiema końcówkami mocy (lub czterema monoblokami). Niektórzy producenci wzmacniaczy zintegrowanych biorą pod uwagę to, że ich użytkownicy mogą po pewnym czasie zechcieć pobawić się w bi-amping i oferują dopasowane do nich końcówki mocy. W efekcie dostajemy oczywiście więcej mocy, a dodatkowym plusem bi-ampingu jest zmniejszenie interakcji pomiędzy sterowanymi sekcjami.

Sposób połączenia zestawów głośnikowych ze wzmacniaczem z użyciem dwóch kompletów kabli zamiast jednego. W niektórych kolumnach producenci stosują podwójne gniazda, które najczęściej fabrycznie połączone są zworkami. Po ich usunięciu, dolne i górne terminale można połączyć ze wzmacniaczem oddzielnymi kablami. Teoretycznie jedynym warunkiem jest posiadanie kabli równej długości, więc za pomocą bi-wiringu można delikatnie modyfikować brzmienie, stosując inne kable dla gniazd odpowiadających za sekcję niskotonową, a inne dla gniazd obsługujących sekcję średnio-wysokotonową. Coraz częściej odchodzi się jednak od tego pomysłu. Wielu producentów kolumn i kabli uważa, że jedna para dobrych przewodów jest lepsza, niż dwie pary gorszych. W niektórych kolumnach można jednak znaleźć nawet trzy pary gniazd - wtedy możemy pomyśleć o tri-wiringu.

AMT to typ przetwornika elektroakustycznego, którego konstrukcja przypomina głośniki wstęgowe. W odróżnieniu od klasycznych wstęg poruszających się w polu magnetycznym do przodu i do tyłu, tutaj membrana jest ukształtowana w harmonijkę, która wytwarza fale dźwiękowe poprzez ściskanie i zasysanie powietrza pomiędzy fałdkami zgodnie z dostarczanym sygnałem audio. Harmonijka jest zwykle wykonywana z tworzywa sztucznego, a na jej powierzchni znajdują się przewodzące ścieżki. Całość znajduje się w polu magnetycznym, a sygnał przepływający przez ścieżki powoduje ściskanie i rozciąganie membrany. Sposób działania membrany powoduje kilkukrotne zwiększenie prędkości powietrza w stosunku do prędkości ruchu membrany. Przetworniki AMT spotyka się najczęściej w roli głośników wysokotonowych lub średniotonowych.

Siła przeciwpoślizgowa w gramofonach analogowych lub po prostu system przeciwdziałania sile dośrodkowej działającej na wkładkę. Podczas odtwarzania płyty winylowej, igła gramofonu poruszająca się w rowku jest przyciągana do środka płyty. Aby skorygować ten efekt stosuje się systemy, których zadaniem jest lekkie odpychanie ramienia w kierunku zewnętrznym. Najprostszym sposobem jest zawieszenie małego ciężarka na lince zamocowanej z drugiej strony ramienia. Nieprawidłowo ustawiony anti-skating powoduje, że wkładka nie jest prawidłowo wycentrowana, co przekłada się na zaburzenie równowagi między kanałami. Siła przeciwpoślizgowa jest powiązana z siłą nacisku wkładki i kątem VTA (Vertical Tracking Angle).