Decyzja zapadła. Kupujemy gramofon. Wszyscy dookoła zachwycają się pięknym, analogowym dźwiękiem, więc decydujemy się na rozpoczęcie naszej winylowej wycieczki. A że, jak mawia przysłowie, każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku, to w naszym przypadku tym pierwszym ruchem będzie wybór szlifierki, jak nazywają swoje maszyny miłośnicy płyty winylowej. Jak zacząć, na co zwrócić uwagę, co tak naprawdę będzie potrzebne aby móc delektować się muzyką z czarnej płyty? O tym właśnie będzie traktował nasz kolejny poradnik. Tak naprawdę pierwszą rzeczą, jaką powinniśmy sprawdzić jest to czy wzmacniacz naszego istniejącego systemu audio posiada wejście do podłączenia gramofonu. Praktycznie zawsze będzie ono opisane jako Phono. Gdzie go szukać? Na szczęście nie zawsze trzeba odsuwać szafki lub stolik ze sprzętem - często wystarczy poszukać na przednim panelu, czy selektor źródeł umożliwia przełączenie na wejście dla gramofonu.

Producenci gramofonów od lat starają się zminimalizować wpływ drgań zewnętrznych na odczyt sygnału z płyty, który - bądź co bądź - też jest drganiem. Tworzą maszyny oparte na sub-chassis i wykonują coraz cięższe talerze, co przy okazji sprzyja równomierności obrotów. Niektórzy stosują też dociski, które mają zwiększyć masę talerza i unieruchomić płytę, aby jej własne drgania powstałe przez ruch igły w rowku zostały jeszcze dokładniej stłumione przez większą integrację z talerzem. Wadą takiego rozwiązania jest nierównomierne rozłożenie sił dociskających, które silnie działają przy osi obrotu, a wraz z oddalaniem się w kierunku brzegu płyty stają się coraz mniejsze. Co zrobić żeby docisnąć winylowy krążek do talerza? Może należałoby go raczej przyssać?

W wywiadzie z Paolo Tezzonem poruszyliśmy temat jubileuszowych produktów. Nasz rozmówca nie chciał jeszcze nic zdradzić, ale wystarczyło poczekać kilka dni i wszystko stało się jasne. Włoska wytwórnia przygotowała dla siebie i swoich fanów limitowaną edycję zestawów podstawkowych Extrema. Dla miłośników marki Sonus Faber nazwa ta ma mniej więcej tę samą rangę, co GTO, Enzo czy Daytona. To jeden z kultowych modeli, oryginalnie zaprezentowany w 1991 roku. Niektórzy przypuszczali, że firma postanowi odtworzyć jedną ze swoich słynnych konstrukcji w niemal niezmienionej formie, ale konstruktorzy postanowili pójść dalej i stworzyć model całkowicie futurystyczny. Kanciaste kształty, mnóstwo nierównoległych płaszczyzn, elementy z włókna węglowego i cierpliwie obrabianego metalu, a na końcu drewno wyglądające tak, jakby było tylko ozdobą tej całej układanki.

W warszawskim salonie firmowym marki Marantz odbyła się dziś polska premiera usługi WiMP HiFi. Konferencja prasowa miała dość kameralny charakter, a jej gościem honorowym był Pål Bråtelund, który zajmuje się rozwojem produktów i różnymi kwestiami technicznymi związanymi z funkcjonowaniem tego serwisu streamingowego. Jeśli w ogóle nie wiecie o co chodzi, to sprawa jest wyjątkowo prosta - od tej chwili w naszym kraju można założyć konto w serwisie, w którym muzyka dostarczana jest do klienta przez sieć w bezstratnej jakości. Koniec dyskutowania o tym, że streaming to wygodnictwo, że każde nowe rozwiązanie przynosi coraz słabszą jakość brzmienia itd. WiMP ma też kilka ciekawych pomysłów na to, aby wraz z dostępem do bezstratnej muzyki przywrócić pewne rytuały i ogólny klimat towarzyszący odsłuchom z fizycznych nośników.

[English version] Sonus Faber to jedna z najlepiej rozpoznawalnych marek jeśli chodzi o wysokiej klasy zestawy głośnikowe. Manufaktura założona przez charyzmatycznego Franco Serblina zbudowała swą renomę na konstrukcjach podstawkowych. Masywne monitory wykończone drewnem i skórą zaskarbiły sobie sympatię audiofilów z całego świata, w stosunkowo szybkim czasie wynosząc niewielką fabrykę do rangi kuźni dzieł sztuki. Nie trzeba nawet znać się na przetwornikach i kablach, aby dostrzec kunszt włoskich projektantów i rzemieślników. Jeszcze kilka lat temu oferta Sonusa była dość stabilna. W katalogu można było wyróżnić trzy główne linie. Topowe modele zmieniały się rzadko, natomiast nieco większy ruch panował w niższych seriach. Od kilku lat firma przeżywa renesans, ponieważ w jej ofercie sukcesywnie pojawiają się nowe modele, a na stronie nadal trwa odliczanie dni do kolejnej premiery. Poczynania wytwórni śledzą nie tylko jej fani i audiofile, ale także konkurencja. Całe to zamieszanie stanowi doskonały pretekst, aby porozmawiać z człowiekiem napędzającym prace nad nowymi modelami.

Na przestrzeni lat Marantz wyprodukował mnóstwo tunerów radiowych i amplitunerów, w których wyraźnie widać te same geny. Jednym z ciekawszych i bardziej cenionych jest model 2270 produkowany w latach 1971-1975. Piękna obudowa - w tym przypadku uchwycona w wersji drewnianej - kryła w swoim wnętrzu całkiem zaawansowaną elektronikę. Patrząc na zdjęcia wydaje się, że o sukcesie tego modelu przesądził jednak jego wygląd zewnętrzny oraz możliwość bardzo precyzyjnego strojenia. Oprócz poziomej skali i pokrętła Gyro Tuning użytkownik miał do dyspozycji między innymi podświetlane wskaźniki, z którym jeden pokazywał siłę sygnału, a drugi umożliwiał idealne ustawienie częstotliwości. Na przednim panelu znalazło się ponadto sześć pokręteł i dwanaście przycisków podzielonych na trzy grupy.

Na redakcyjną skrzynkę mailową dostajemy sporo informacji o nowych teledyskach. Wiele z nich mija się z naszym poczuciem estetyki, więc nie wstawiamy ich na stronę, ale tym klipem po prostu musieliśmy się podzielić. Czy zastanawialiście się kiedyś, jak muzykę odbierają osoby niesłyszące? Czy taki temat w ogóle gdzieś u nich istnieje, czy oglądają teledyski, czytają teksty piosenek, a może nawet starają się odbierać muzykę za pomocą innych zmysłów? Podobno kiedy Ludwig van Beethoven zaczął tracić słuch, obciął nogi swojego fortepianu i nauczył się rozpoznawać dźwięki na podstawie wibracji desek podłogi. Niektórzy artyści nie oczekują od niesłyszących odbiorców takiego poświęcenia i starają się ułatwić im kontakt ze swoją sztuką. Tak zrobił właśnie zespół Video we współpracy z grupą Młodzi Migają Muzykę.

Primare to jedna z marek, które w świadomości polskich audiofilów są obecne od dawna. Firma została założona w połowie lat osiemdziesiątych przez Benta Nielsena. Jego celem było udowodnienie, że wysokiej klasy sprzęt audio może nie tylko dobrze grać, ale też znakomicie wyglądać. Oba te postulaty zawsze w historii firmy znakomicie się uzupełniały. W Polsce marka przez długi czas była kojarzona z innym skandynawskim producentem elektroniki - Coplandem. To pewnie dlatego, że obie firmy współpracowały z koncernem Xena Audio, a przez dłuższy czas miały również tego samego dystrybutora. W 1996 roku siedziba Primare została przeniesiona do Szwecji, a do załogi dołączył Lars Pedersen. W dużej mierze to właśnie on był odpowiedzialny za narodziny serii 20 i 30, które - w odmłodzonych wersjach - do dziś stanowią trzon oferty skandynawskiej firmy. Trzy lata później zespół powołał kolejnego zawodnika - Björn Holmqvista. Od tego momentu dzieje marki usłane są już samymi premierami nowych produktów. Tak przynajmniej wygląda to z zewnątrz, a jak sytuacja prezentuje się od środka?

W dzisiejszych czasach marka JVC kojarzy się audiofilom co najwyżej z miniwieżami i radiami samochodowymi, jednak kilka dekad temu w jej katalogu można było znaleźć naprawdę wypasione urządzenia stereo. Japońskim inżynierom oczywiście obce było pojęcie zdrowego minimalizmu, ale z jakością materiałów także się nie ograniczali. Porządny sprzęt musiał się pięknie błyszczeć, ważyć swoje i mieć funkcje, jakich przeciętny użytkownik na pewno nie odważyłby się użyć. Produkowany pod koniec lat siedemdziesiątych amplituner stereofoniczny JR-S501 wygląda tak, jakby ktoś wypisał na kartce różne fajne wynalazki zdobiące panele frontowe audiofilskich urządzeń, a następnie wkomponował je wszystkie w jeden projekt.

Muszę przyznać, że nigdy nie byłem wielkim fanem kaset magnetofonowych ani magnetofonów. Patrząc na nie odczuwam oczywiście pewną nostalgię i przypominam sobie lata młodości, kiedy to jednym z moich ulubionych zajęć było nagrywanie muzyki z radia i robienie własnych składanek. Pamiętam przenośne kaseciaki i przewijanie taśm za pomocą ołówka, ale od czasu pojawienia się płyt kompaktowych nigdy nie wracałem do magnetofonów. Kiedy zobaczyłem na zdjęciu model EL-7, przeszło mi przez myśl, że może jednak coś straciłem. Przyznacie, że maszyna prezentuje się fantastycznie, co w dużej mierze jest zasługą potężnej kieszeni na kasety. Wygląda nienaturalnie? Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ model ten nie był przeznaczony do odtwarzania zwykłych kaset magnetofonowych, ale taśm w formacie Elcaset. Jeśli nigdy o nim nie słyszeliście, spieszę z wyjaśnieniem.