Patrząc na ten klasyczny przedwzmacniacz łatwo wyobrazić sobie, że projektanci produkowanego obecnie wzmacniacza SQ38 nie musieli wzorować się na urządzeniach innych marek, aby odtworzyć styl retro - mogli garściami czerpać z dokonań własnej firmy. Dziś mówiąc o przedwzmacniaczu mamy na myśli pudełko, z którego sygnał płynie do końcówki mocy lub monobloków, a stamtąd od razu do kolumn. C-1010 był jednak czymś więcej - producent określał go jako centrum kontroli, a różnica polegała na tym, że końcówkę mocy podłączało się w swoistej pętli. Z tyłu urządzenia można znaleźć dwie pary wyjściowych zacisków głośnikowych i jedną parę zacisków wejściowych. Tak, tak - wzmocniony sygnał z końcówki mocy należało poprowadzić z powrotem do przedwzmacniacza.

Stare, chińskie przysłowie mówi, że nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku. Takim właśnie krokiem było dla firmy Sony wypuszczenie odtwarzacza CDP-101, który zapoczątkował trwającą do dziś przygodę z formatem Compact Disc. Urządzenie miało premierę 1 października 1982 roku, a wraz z nim zaprezentowano pierwszą płytę kompaktową - wznowiony album Billy’ego Joela „52-nd street”. Tym samym Sony wyprzedziło swojego współtowarzysza w tworzeniu formatu CD - firmę Philips, która swój pierwszy player zaprezentowała dopiero miesiąc później (był nim model CD-100). Opisywany odtwarzacz został zbudowany w oparciu o 16-bitowy przetwornik C/A CX-20017 produkcji Sony (jak większość elektroniki użytej do konstrukcji maszyny) oraz moduł lasera KSS-100A.

Kiedy byłem bardzo małym chłopcem, moim ulubionym zajęciem było obserwowanie różnych zjawisk i sprawdzanie jak one działają, najlepiej na własnej skórze. Całe szczęście, że wtedy jeszcze średnio interesowała mnie elektronika, bo mogłoby się to różnie skończyć. Raz odłączyłem dziadkowi akumulator w Zaporożcu i raz prawie włączyłem światło na budowie stykając ze sobą dwa niewinnie wyglądające kabelki, ale poza tym obyło się bez większych strat. No, jeśli nie liczyć wciśniętych nakładek przeciwpyłowych w Altusach wujka. Tak śmiesznie się trzęsły te srebrne, sferyczne stworzenia, że musiałem wsadzić w nie palucha, no po prostu nie było innej opcji. Potem zamiast głośników były już takie czarne prześcieradła na drewnianej ramce - nuda. Całkiem szybko doszedłem do wniosku, że jeśli wyznaczę sobie jakiś cel albo będę chciał coś konkretnego zrobić, wystarczy połączyć ze sobą kilka składników lub wykonywać pewne czynności w określonej sekwencji.

Do niedawna słuchanie muzyki z telefonów komórkowych kojarzyło się bardziej z jazgotem z głośniczków dumnie dzierżonych przez młodzież w autobusach, niż faktycznie przyjemnym doświadczeniem muzycznym. Jednak w dobie smartfonów ta sytuacja zaczyna się zmieniać. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest co najmniej kilka. Zacznijmy od tego, że współczesne telefony już nie korzystają z fikuśnych wejść słuchawkowych wymyślonych specjalnie przez producenta. Zamiast nich niemal wszędzie mamy już standardowe gniazda 3,5 mm. Nie jesteśmy przez to zmuszeni do używania drogich i paradoksalnie fatalnych jakościowo oficjalnych zestawów słuchawkowych. Niektórzy producenci nawiązują zresztą współpracę z firmami skupiającymi się przede wszystkim na sprzęcie muzycznym, przez co pod maską takiego smartfona możemy znaleźć układy Wolfsona czy Yamahy.

2 grudnia w warszawskim klubie Palladium w ramach festiwalu Jazz Jamboree odbył się premierowy koncert jazzowej formacji United States of Beta. Impreza promowała zarazem jej pierwszy album "Poles jazz the World". Jest to new jazzowa inicjatywa przesiąknięta muzyką świata - pierwotną Skandynawią, melancholią Portugalii, energią Nowego Jorku oraz innymi zakątkami świata. Trzonem zespołu są trzej muzycy - pianista Artur Bogusławski, perkusista Bartosz Mikołaj Nazaruk i basista Jan Wierzbicki. W takim składzie wyszli na scenę, a zgromadzona w sali koncertowej publiczność usłyszała, że na początku miało być właśnie tak prosto i kameralnie, ale później coś poszło nie tak... To oczywiście ironia, o czym mogliśmy się przekonać już po kilku kawałkach. Do każdego kolejnego utworu na scenę wchodziły "posiłki". Nowe instrumenty, co rusz inni wokaliści, chórek... Jedne kompozycje były utrzymane w klimacie kameralnego bandu, ale w kulminacyjnych momentach na scenie pojawiało się kilkunastu artystów, grając jak dobrze naoliwiona maszyna.

[English version] Polski rynek sprzętu audio jest w bardzo dużym stopniu kształtowany przez rodzimych producentów. Mamy własne wzmacniacze, listwy zasilające, mnóstwo kolumn i kabli, a nawet odtwarzacze i gramofony, nie wspominając o rozmaitych akcesoriach. Importerzy najczęściej interesują się urządzeniami z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Francji, Włoch, USA, Skandynawii... Mamy więc północ, południe i zachód, a ze wschodu zostają nam Chiny, Japonia i takie kwiatki, jak Nowa Zelandia. Takie kraje, jak Ukraina, Białoruś, Litwa, Łotwa, Estonia czy Rosja praktycznie nie istnieją w świadomości polskich audiofilów. Trochę szkoda - szczególnie, kiedy widzi się tak udane produkty, jak kolumny litewskiej firmy AudioSolutions. O jej istnieniu dowiedzieliśmy się przed wystawą Audio Show 2013, kiedy dostaliśmy do testu zestawy Euphony 50, a w trakcie imprezy mieliśmy okazję poznać ich twórcę - Gediminasa Gaidelisa. To bardzo otwarty, młody człowiek, który potrafi połączyć entuzjastyczne nastawienie do tematu z rzetelnością i wiedzą wynikającą z doświadczenia.

Jakiś czas temu zamieściliśmy na stronie relację z naszej wizyty w warszawskim salonie Hi-Ton. To bardzo klimatyczne i fotogeniczne miejsce, w związku z czym większą część materiału zajęły zdjęcia, a sam salon opisaliśmy zasadniczo w jednym akapicie. O takim miejscu warto jednak opowiedzieć dokładniej, więc o szczegóły wypytaliśmy jego właścicieli. Nasze pytania przerodziły się w wywiad, z którego tym razem dowiecie się nie tylko jak projektuje się kolumny głośnikowe czy kable, ale jak można zbudować cały lokal do słuchania muzyki, oglądania filmów i oczywiście tego, co lubimy najbardziej - bawienia się sprzętem audio. Hi-Ton, będący jednym z najnowszych punktów na audiofilskiej mapie stolicy, został założony przez ludzi których pasją nie jest rozsyłanie kartonów i wystawianie faktur - oni naprawdę interesują się urządzaniem wnętrz, instalacjami oświetleniowymi, inteligentnymi systemami kina domowego, gramofonami, wzmacniaczami lampowymi i wreszcie samą muzyką.

Na tegorocznej wystawie Audio Show zobaczyliśmy i usłyszeliśmy wiele nowości oraz hucznych powrotów. Wrócił sprzęt Densena, Meridiana, Cyrusa czy na przykład całkiem zapomnianej już marki AMC. W wielkim stylu wrócił też Exposure - z hi-endowymi kolumnami Focala zagrał system z topowej serii MCX. Znawcy tematu powiedzą pewnie, że takie firmy, jak Densen, Meridian i Exposure nie zostały wymazane z audiofilskiej mapy Polski. To fakt, ale też nie bez powodu zmieniły dystrybutorów. Exposure jest u nas znany głównie ze znakomitych wzmacniaczy z serii 2010S2 i 3010S2. Dobrze prezentuje się też najtańszy system 1010 złożony z integry i odtwarzacza CD. Brytyjczycy mają jednak jeszcze jednego asa w rękawie - flagowy system MCX, którego chyba nigdy wcześniej w Polsce nie było. My przynajmniej nie kojarzymy ani jednego jego testu, relacji z odsłuchu, czy choćby wątku na forum dotyczącego tych urządzeń. Ponieważ na wystawie wszystko odbywa się w ogromnym pośpiechu i nie ma zbyt wiele czasu na przyglądanie się każdemu systemowi z osobna, dwa tygodnie później zostaliśmy zaproszeni do warszawskiego salonu Ministerstwo Dźwięku na odsłuch tego właśnie systemu. Uznaliśmy temat za ciekawy nie tylko z powodu konstrukcji samych urządzeń, ale też dlatego, że prezentowany system to jedna z dwóch takich wież jeżdżących po świecie jako demo. Nic dziwnego, bo całość kosztuje 95000 zł.

Niech nikogo nie zmyli zdjęcie. Nie jest to Adele, lecz polska wokalista - Iza Kowalewska, absolwentka warszawskiego Państwowego Studium Jazzu w klasie śpiewu Izy Zając i Akademii Muzycznej w Łodzi na wydziale Muzykoterapii. Dotychczas znaliśmy ją jako wokalistkę zespołu Muzykoterapia. Pamiętamy również jej współpracę z Fiszem, O.S.T.R. i Jamalem. Tym razem jednak pokazuje się w nowej odsłonie. 23 listopada w warszawskiej kawiarni Cafe Kulturalna odbył się koncert promujący jej pierwszy solowy krążek "Diabeł mi Cię dał". Artystka okazała się być niezwykle ciepłą osobą z mnóstwem energii, którą szybko zaraziła publiczność. Prezentując utwory traktujące o relacjach damsko-męskich chwilami było lirycznie, momentami zaś bardzo ekspresyjnie.

Mówią, że chytry traci dwa razy. Ile to razy człowiek posłuchał węża w kieszeni, a później strasznie tego żałował... Osobiście nauczyłem się, że nie warto oszczędzać na butach, oponach czy twardych dyskach. Raz musiałem przejść kilka kilometrów w rozwalonych butach w śniegu po kolana, raz pokaleczyłem się drutami wystającymi z opon, na których przejeździłem jeden sezon i jak dotąd raz straciłem prawie wszystkie dane, kiedy twardziel uznał, że po dwóch latach pracy idzie na emeryturę. Możliwe, że droższy dysk również by się zepsuł, ale pamiętam, że nie mogłem sobie tego wydarować, bo analogiczny model z lepszej serii kosztował 39 zł więcej. Jedna taka przygoda wystarczyła, abym wyciągnął z niej wnioski i wbił sobie do pustego łba, że czasami lepiej poczekać z zakupami na kolejną wypłatę, niż wydać pieniądze na byle szajs. Powiedzmy, że to jest moja wizja rozsądnego oszczędzania. Mogę skreślić z listy zakupów drogie ciuchy, bo jestem średnio przystojny i nawet w najdroższy garnitur niewiele tu zmieni. W spożywczaku na luzie wezmę tańszy serek homogenizowany zamiast droższego. Nie jestem człowiekiem, który musi podkreślać swój status paradując po ulicy z reklamówką pełną ekologicznych jajek od kur, które mają więcej przestrzeni życiowej niż większość ludzi i mleka od krów, które podczas dojenia słuchają klasyki i jazzu. Po prostu nie mam takich potrzeb, generalnie uważam taki lans za stratę czasu. Ale na pewnych rzeczach nie lubię oszczędzać. Jedną z nich jest muzyka.