Tefifon

Cóż to za przedziwna nazwa? Nie uważacie, że brzmi to co najmniej komicznie? Gdyby ktoś mi powiedział, że istnieje urządzenie o takiej nazwie, to uznałbym, że ze mnie żartuje! Ale informacje o tym wynalazku Karla Daniela opracowanym w trzydziestych latach dwudziestego wieku znalazłem w kilku miejscach w sieci, a na dodatek są jego zdjęcia, więc nie ma co wątpić. Imć Karl naprawdę tak nazwał swoje techniczne dziecię. Co to takiego ten Tefifon? Można by uznać, że jest to hybryda magnetofonu z gramofonem, ponieważ istotą działania był odczyt informacji zapisanych na taśmie umieszczonej w kasecie (nazwanej zresztą równie pieszczotliwie - tefi) za pomocą szafirowej igły. Taśma miała długość około 30 metrów i przesuwała się z prędkością 19 centymetrów na sekundę, a jej szerokość umożliwiała umieszczenie ośmiu oddzielnych ścieżek, które były przełączane za pomocą specjalnego klawisza. Na jednym takim kartridżu można było umieścić nawet 4 godziny muzyki, co w porównaniu ze zwykłą płytą długogrającą mieszczącą niecałe 50 minut było wynikiem dosyć imponującym.

Pierwsze urządzenia do użytku domowego pojawiły się jednak dopiero pod koniec lat czterdziestych, po drugiej wojnie światowej i nie zawojowały rynku. Sprzęt co prawda mógł pochwalić się lepszą jakością dźwięku niż szelakowe płyty odtwarzane z prędkością 78 obrotów na minutę, jednak w porównaniu z długogrającymi winylami przegrywał. Na dodatek okazało się, że ani uwcześni twórcy, ani tym bardziej wytwórnie muzyczne nie były zainteresowane w wydawaniu swojej muzyki na tym nośniku, więc Tefiffon zmarł śmiercią naturalną. Ostatnią próbą unowocześnienia odtwarzacza było wprowadzenie w 1961 roku dźwięku stereo, lecz mimo to produkcję zakończono w roku 1965. Prawo do nazwy przejęła firma Neckremann, która zajmowała się sprzedażą wysyłkową, jednak tylko wyprzedała istniejące już egzemplarze nie kontynuując produkcji.

Dziś sprawny Tefifon z kilkoma kartridżami można nabyć raczej tylko na niemieckim rynku (bo tylko tam zdobył jakąś tam popularność) za około 200 euro, tylko sam naprawdę nie wiem po co komu takie dziwactwo. Nawet znajomym trudno się pochwalić zakupem, bo niby jak? Powiedzieć im - mam Tefifona? Albo uznają, że jesteśmy niespełna rozumu, albo że składamy jakąś niemoralną propozycję!

• « poprz.
• nast. »