Audiofil to prawdziwy ewenement jeśli chodzi o prezentacje wysokiej klasy sprzętu audio i imprezy związane z muzyką w ogóle. Nie jest to bowiem jedna z wielkich wystaw, podczas których biega się od hotelu do hotelu i od pokoju do pokoju, ledwo kosztując dźwięku pokazywanej aparatury na przypadkowych nagraniach. Wrocławskie prezentacje różnią się także od konferencji prasowych organizowanych przez producentów i dystrybutorów sprzętu audio. Spotkania są bowiem otwarte i poświęcone w pierwszej kolejności muzyce, a aparatura do jej odtwarzania jest dla wielu gości tylko ciekawym dodatkiem. Organizator Audiofila, Piotr Guzek, potrafi połączyć to wszystko w tak zgrabny i ciekawy sposób, że powinno się brać z niego przykład. Dla nas oczywiście najciekawszy jest sprzęt - za każdym razem inny, często wyjątkowy, sprowadzany do Wrocławia specjalnie z myślą o tych dwudniowych odsłuchach. Mimo to, impreza utrzymuje swój niekomercyjny charakter, co doskonale wiedzą jej stali bywalcy. Zamiast piętnastu minut zachwalania nowych kolumn i wzmacniaczy przerywanych dwuminutowymi fragmentami muzycznymi wybranymi tak, aby zwalić publiczność z nóg, tutaj mamy zupełnie odwrotne proporcje. Na pierwszym miejscu są płyty, i to nie jakieś audiofilskie samplery, ale normalne albumy z dobrą muzyką, a dopiero na drugim czy trzecim planie są rozmowy o triodach i pentodach. Magiczna impreza i niesamowita atmosfera.

Marantz to jedna z tych firm, które powinien znać każdy miłośnik muzyki i dobrego brzmienia. Jeden z wielkich graczy, którym na przestrzeni lat udało się zachować swój wizerunek i opowiadać swoją historię nie inaczej, jak poprzez kolejne urządzenia zyskujące status kultowych. Może to trochę odważne stwierdzenie, ale wystarczy prześledzić internetowe serwisy aukcyjne, fora i portale zajmujące się sprzętem audio sprzed lat aby zauważyć, że tunery, wzmacniacze i odtwarzacze Marantza są tam wyjątkowo cenione. Audiofile chwalą je między innymi za wysokiej klasy brzmienie, niezawodność i piękne wzornictwo. Od samego początku firmą kierowała pasja i oddanie muzyce. Ponad sześćdziesiąt lat później inżynierowie Marantza kontynuują dzieło założyciela firmy, bo - jak sami twierdzą - techniczna doskonałość jest podróżą, a nie celem. Każdy kolejny przełom technologiczny jest przez firmę celebrowany jako krok, który zbliża odtwarzanie muzyki do tego, co było pierwotnym zamierzeniem artysty. Czy jednak znacie dokładnie historię tej legendarnej marki? Czy potrafilibyście wskazać jej najsłynniejsze urządzenia albo chociażby podać przybliżony rok ich produkcji? Jeśli nie, najwyższy czas nadrobić zaległości.

5 września w warszawskim salonie Focal Polska odbyła się impreza, którą należałoby nazwać oficjalnym powitaniem marki Naim przez nowego dystrybutora. Tym samym potwierdziły się informacje, którymi podzieliliśmy się z Wami kilka dni temu. Zazwyczaj zmiana przedstawiciela konkretnej marki w naszym kraju nie wzbudza wielkich emocji, jednak tym razem za kulisami mówiło się o tym długo i głośno. Mamy przecież do czynienia z dużymi graczami - zarówno po stronie brytyjskiej i francuskiej, jak i polskiej. Przejęcie Naima jest w zasadzie tylko konsekwencją planu realizowanego przez tę firmę wspólnie z Focalem, odkąd obie marki połączyły swe siły. Co to oznacza dla klientów? Sądząc po dotychczasowych działaniach wszystkich zaangażowanych firm oraz ich zaangażowaniu w promocję Focala i Naima, można się spodziewać, że wyniknie z tego wiele korzyści. Przykładem może być chociażby salon zlokalizowany przy Alei Wyzwolenia, nieopodal Placu Zbawiciela będącego jednym z najbardziej modnych miejsc w Warszawie. Lokal jest przepięknie urządzony i na wskroś luksusowy, jednak dopiero teraz, z kompletem elektroniki Naima na półkach i w sali odsłuchowej, przyjął docelowy kształt. Przy okazji rozszyfrowała się nazwa dystrybutora - FNCE czyli Focal Naim Central Europe. Działająca w Polsce firma będzie reprezentowała obie marki również na terytorium Republiki Czeskiej, Węgier i Litwy. W kuluarach mówi się już o rychłym otwarciu kolejnego salonu w Berlinie. Na razie jednak to w Warszawie mieści się flagowy salon obu marek w naszej części Europy.

Wakacje oficjalnie dobiegły końca, a u naszych zachodnich sąsiadów zakończyła się jedna z największych wystaw elektroniki użytkowej. IFA to prawdziwe święto dla wszystkich ludzi zainteresowanych tematyką nowych technologii. Jej początki sięgają 1924 roku. Przez piętnaście lat odbywała się regularnie co roku. Po wojnie, w 1950 roku, jej organizacja została wznowiona, a częstotliwość się zmieniała. Przez wiele lat wystawę organizowano co dwa lata, jednak od 2005 roku IFA wróciła do korzeni i co roku gromadzi tłumy zwiedzających. Tematyka wystawy obejmuje pełny przegląd rynku RTV, AGD i IT, a więc telewizory, odtwarzacze, kino domowe, monitory, sprzęt audio, profesjonalne urządzenia dla stacji radiowych i telewizyjnych, tablety, smartfony, fotografię cyfrową, telekomunikację, kable, anteny, urządzenia nadawcze i odbiorcze, systemy komputerowe i oprogramowanie do aplikacji multimedialnych, rozrywkę i media informacyjne, gry, wirtualną rzeczywistość, elektroniczne czytniki książek, duży i mały sprzęt AGD, a nawet elektryczne systemy ogrzewania. My oczywiście nie będziemy pisać o wszystkich tych atrakcjach. Tradycyjnie, skupiliśmy się na sprzęcie audio i wybraliśmy 15 najciekawszych premier, jakie można było w tym roku zobaczyć w Berlinie.

Dziś już nie powstanie taki zespół jak Jethro Tull. Dlaczego? Bo czasy już nie te. Czasy, które z miejsca spłaszczają inność, oryginalność, opierają się na płytkiej rozrywce. Komu zresztą chciałoby się tworzyć swój własny świat, oparty na zamierzchłych czasach wędrujących minstreli? Musiałby się też znaleźć ktoś taki jak Ian Anderson, człowiek-orkiestra z poziomem energii małej elektrowni, mający wyobraźnię muzyczną bujną niczym wielki las Amazonii. Jethro Tull był zespołem bardzo charakterystycznym. Chociaż w pierwszym etapie działalności czerpał jeszcze z tak zwanego "białego bluesa", jednak już od trzeciej płyty mocną kreską zaczął rysować swój własny styl. Styl właśnie zanurzony w średniowiecznym kuglarstwie, szkockim folklorze i leśnych wędrówkach.

Kilka dni temu audiofilski świat obiegła zaskakująca informacja - po ponad trzydziestu latach przerwy, firma Sony wznawia tłoczenie płyt winylowych. A przynajmniej taki jest plan. Czarne krążki mają być produkowane w fabryce należącej do Sony Music Entertainment, położonej w japońskiej prefekturze Shizuoka. Co ciekawe, obecnie w tym kraju działa tylko jedna fabryka, która podobno nie wyrabia się z produkcją. Dostawy często są opóźniane, a nowe wydania są oferowane w ograniczonych ilościach. Rosnące zapotrzebowanie na winyle stało się faktem i jest już poza wszelkimi wątpliwościami. Nienasycony rynek aż prosił się o uruchomienie kolejnej fabryki, więc jego nawoływań wysłuchał w końcu jeden z największych gigantów w branży. Sony zapowiada, że produkcja winyli ruszy w marcu 2018 roku. Fajnie? No fajnie, ale w tym całym zamieszaniu rodzi się kilka wątpliwości i jedno ważne pytanie - dlaczego dopiero teraz?!

Rzadko kiedy utarty frazes "jedni ich kochają, inni nienawidzą" sprawdza się tak akuratnie, jak w przypadku Radiohead. Dla jednych The Beatles XXI wieku i grupa definiująca epokę muzyki komputerowej, zaś dla innych pretensjonalny zespół ukrywający niezapadające w pamięć kompozycje za fasadą producenckich sztuczek. Anglicy to kolektyw, który nikogo nie pozostawia obojętnym. Warto przypomnieć sobie jak Radiohead zbudowali swoją legendę właśnie teraz - u progu kolejnego występu oksfordczyków w Polsce i tuż po wydaniu głośnej reedycji swojego najważniejszego longpleja "OK Computer" z okazji dwudziestej rocznicy premiery płyty.

Mimo ogromnego ruchu na rynkach dalekowschodnich i rosnącej popularności innych wystaw sprzętu audio na całym świecie, imprezą wyznaczającą trendy w branży wciąż pozostaje High End w Monachium. Każdego roku w maju do hal MOC zjeżdżają się przedstawiciele wszystkich liczących się firm i instytucji - producenci, dystrybutorzy, sprzedawcy, dziennikarze, blogerzy, a także specjaliści od nowych technologii, właściciele i pracownicy firm fonograficznych i studiów nagraniowych, a także audiofile i melomani z całego świata. Najwięksi gracze pokazują swą dominację prezentując systemy za miliony euro, a po godzinach organizując grube imprezy dla swoich dystrybutorów i dealerów. Mniejsze firmy szukają szczęścia na skromniejszych stanowiskach lub łączą siły prezentując mieszane systemy w pokojach na końcach wąskich korytarzy. Po halach centrum wystawienniczego MOC krążą natomiast dziennikarze, dystrybutorzy i zwykli zwiedzający, wyrabiając kilometry w poszukiwaniu premier, ciekawostek i oczywiście - jak najlepszego dźwięku. Największą atrakcję High Endu tworzą jednak sami wystawcy dla których to właśnie ta impreza jest najlepszą okazją do zaprezentowania nowych modeli lub nawet prototypów, które dopiero za kilka miesięcy zostaną oficjalnie wprowadzone do sprzedaży. Niektórzy producenci specjalnie układają harmonogram swoich premier tak, aby te najbardziej spektakularne odbyły się właśnie w Monachium. Postanowiliśmy więc zebrać informacje o czterdziestu najciekawszych i najczęściej komentowanych nowościach zaprezentowanych podczas tegorocznego High Endu. Chcecie wiedzieć czym będzie teraz żyła branża audio? Zobaczcie koniecznie!

Niemcy to bardzo poukładany naród. Ich powiatowe i gminne drogi po wielu latach użytkowania nierzadko są w lepszym stanie niż nasze świeżo oddane do użytku autostrady. Nawet w przygranicznych, biednych landach wszystko jest niesamowicie porządne, trawniki równo przystrzyżone i nigdzie nie widać śladów śmiecenia. Ordnung muss sein. Powiedzenie to nie sprawdza się w przypadku berlińskiej grupy The Ocean, która wydaje się być idealnym przeciwieństwem niemieckiego ładu. A to dlaczego? Z prostej przyczyny - zespół powstał w 2000 roku i w tym czasie przez jego szeregi zdążyło się przetoczyć kilkadziesiąt osób. Pierwszy w miarę stabilny skład wykrystalizował się dopiero w 2009 roku, w czasie nagrywania albumów "Heliocentric" i "Anthropocentric". Zasady studyjne nigdy nie obowiązywały zespołu w czasie koncertów, gdzie na scenie czasami pojawiał się kilkunastoosobowy skład z kilkoma wokalistami. Jakby komuś tego było mało, zespół miał również problem z nazwą i dlatego często określany jest jako The Ocean Collective.

Wydawałoby się, że w bardzo gęstej branży audio kompletnie nie ma już miejsca dla nowych graczy. Że wszystkie stołki obsadzone są sztywno, bez szans na zmiany. A jednak od czasu do czasu pojawiają się firmy, które potrafią zaintrygować i porwać audiofilów, odbierając klientów starym wyjadaczom. Jednym z producentów, który wkroczył na polski rynek w stylu Alfreda Hitchcocka jest Hegel. Norwegowie już wcześniej mieli czas aby rozwinąć katalog i wyrobić sobie pozycję na arenie międzynarodowej, więc ich wejście do Polski było niczym prawdziwe trzęsienie ziemi. Potem napięcie stale rosło... Firma zadomowiła się na naszym rynku i coraz mocniej rozpychała się łokciami, ku niezadowoleniu konkurencji. Mimo, że ekspansja Hegla trwa w najlepsze niczym wyprawy wikingów wieki temu, to i tak niektórzy audiofile nie zdążyli się z nim oswoić. Z powodu późniejszego rozpoczęcia dystrybucji w naszym kraju, ominęły nas same początki działalności oraz okres, w którym Hegel zdobywał rozgłos. Powiedzmy sobie wprost - przyszliśmy na gotowe. Być może dlatego niektórzy mają wciąż nieco sceptyczne podejście do produktów norweskiej firmy. Czy słusznie? Postanowiłem to sprawdzić bowiem sam należę do grona ludzi, którym zmiany przychodzą ciężko. Jakoś trudno było mi zaakceptować, że ten bezpardonowy najeźdźca z północy może wypchnąć z rynku znane i cenione marki. A może są ku temu powody?