W dzisiejszej opowieści przeniesiemy się w czasie wyjątkowo mocno, bo aż do roku 1959. Wtedy to firma Dynaco wypuściła na rynek wzmacniacz, o którym później pisano, że wprowadził stereo dobrej jakości do amerykańskich domów. Model ST-70, bo o nim mowa, sprzedawany był w dwóch wersjach - jako kit do samodzielnego montażu (pod nazwą Dynakit Stereo 70) oraz jako kompletne, zmontowane urządzenie. Całość opierała się na konstrukcji ultralinear, opracowanej zresztą również przez inżynierów Dynaco, i w założeniu miała być jak najprostsza i jednocześnie najtańsza. Jednak te założenia nie mogły odbić się na jakości dźwięku, co chyba się udało, ponieważ ta lampowa końcówka mocy sprzedała się w ilości ponad 300 tysięcy sztuk i produkowana była aż do końca lat 70! Takiej sprzedaży do dziś nie zanotował żaden inny wzmacniacz.

W dzisiejszych czasach często słyszy się głosy, że produkcja współczesnych urządzeń audio jest bardziej podyktowana względami finansowymi, niż dbałością o jakość dźwięku. Wracamy wtedy z nostalgią do zamierzchłych czasów ubiegłego wieku, kiedy to producenci stawiali na pierwszym planie jakość, a na drugim korzyść finansową. Często takie myślenie nie ma pokrycia w rzeczywistości, ale trzeba przyznać, że historia audio zna przypadki urządzeń, które powstawały bez oglądania się na koszty. Takie maszyny przeważnie występowały pod dumnym szyldem "Reference" i nie były tanie. Mało tego - dziś wcale nie są tańsze! Tak właśnie zrobił Thorens produkując w 1979 roku swój szczytowy model nazwany - a jakże - Reference. Gramofon powstał przy użyciu wszelkich dostępnych, najnowszych jak na tamte lata rozwiązań, aby uzyskać jak najlepszy dźwięk. Wyprodukowano, a raczej zbudowano jednie sto sztuk tego modelu, a wszystkie były składane ręcznie z uwzględnieniem indywidualnych życzeń nabywcy co do koloru, zamontowanego ramienia (czy też ramion) oraz elektrycznych wind do ich podnoszenia.

To z całą pewnością jeden z najbardziej oryginalnych gramofonów, jakie kiedykolwiek produkowano, co można stwierdzić już na pierwszy rzut oka. PS-F9 to przenośny, w pełni automatyczny odtwarzacz płyt winylowych z napędem bezpośrednim. Jest niezwykły z kilku powodów. Przede wszystkim maszyna ta nie ma typowej podstawy ani talerza, nie ma także zawieszonego na przegubie ramienia, przeciwwagi ani ciężarka anti-skatingu. Płyta jest montowana w centralnej części i nie musi leżeć na czymkolwiek, ponieważ to ona w pewnym sensie stanowi najważniejszy element tej konstrukcji. Co więcej, gramofon podczas odtwarzania może być umieszczony zarówno w pozycji poziomej, jak i pionowej. Umożliwia to wkładka zamontowana na prowadnicy biegnącej prostopadle do rowków, czyli coś na kształt ramienia tangencjalnego.

Pamiętam, gdy szukając ciekawych magnetofonów w Internecie po raz pierwszy zobaczyłem zdjęcie Walkmana Sony WM-W800. Myślałem, że to jakaś przeróbka w Photoshopie... No bo w końcu kto potrzebowałby dwukasetowego Walkmana? Kopiowanie kaset na spacerze to raczej dziwaczny pomysł... Jedno jest pewne - w 1985 roku, kiedy to miała miejsce premiera tego modelu, WM-W800 był najmniejszym i jedynym tego rodzaju przenośnym, dwukasetowym deckiem na świecie. Magnetofon posiadał dwie kieszenie otwierane po przeciwległych stronach. Kieszeń A służyła tylko do odtwarzania kaset, lecz można było korzystać z niej zarówno w przypadku zwykłych kaset żelazowych, jak i chromowych i metalowych. Ta kieszeń posiadała także zainstalowany system redukcji szumów Dolby B. Kieszeń B miała możliwość nagrywania i potrafiła obsługiwać jedynie taśmy żelazowe. Całość była zasilana dwiema bateriami typu AA. Walkman posiadał także możliwość rejestrowania dźwięków na żywo. W tym celu należało podłączyć znajdujący się w zestawie mikrofonik.

Tak wygląda pierwszy przenośny magnetofon w historii! Wszystko się zaczęło od tego, że współzałożyciel firmy Sony - Masaru Ibuka - zamarzył o takim odtwarzaczu kaset magnetofonowych, który byłby prosty i poręczny. Wcześniejsze modele przenośnych magnetofonów były raczej niepraktyczne w użyciu na co dzień i służyły przede wszystkim dziennikarzom, którzy dzięki nim nie musieli robić notatek na kolanie, tylko nagrywali sobie wszystko na taśmę. Pierwszym takim kaseciakiem był TPS-L2, który powstał na bazie modelu TCM-600 z którego usunięto możliwość nagrywania i przebudowano tor audio tak, aby odtwarzał kasety w systemie stereo. Pierwsze modele TPS-L2 miały debiut w roku 1979 i nie nazywały się jeszcze Walkmanami. Ta nazwa pojawiła się nieco później i została spopularyzowana przez firmę Sony, choć wkrótce potocznie nazywano tak wszystkie przenośne kaseciaki. Najpierw sprzęt ten był sprzedawany jako Soundabout, Stowaway oraz Freestyle.

Gdy na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku płyta kompaktowa rozpoczynała swój triumfalny pochód po rynku audio, wielu melomanów w pierwszej chwili było zachwyconych wygodą użytkowania srebrnego krążka. Można było dowolnie wybierać kolejność utworów bez konieczności wstawania co kawałek aby przestawić igłę. Mało tego, można było to zrobić za pomocą pilota, nawet nie dotykając odtwarzacza. Cóż, lenistwo to właśnie siła napędowa postępu - wszystko, co człowiek wymyślił i wymyśli służy tylko temu, żeby samemu robić jak najmniej... Co prawda były już w użyciu gramofony, które po skończonym odtwarzaniu płyty potrafiły powrócić do początku strony i rozpocząć odtwarzanie jeszcze raz, ale Optonica RP-9100, będąca w 1981 roku najwyższym modelem w katalogu firmy potrafiła o wiele, wiele więcej. Pod względem użytkowym potrafiła niemal tyle, co odtwarzacz kompaktów. Bohater dzisiejszej opowieści był wyposażony w system APMS czyli Auto Programmable Music Selector, który umożliwiał urządzeniu przeskanowanie płyty i rozpoznanie ile utworów jest na niej wytłoczonych.

4 sierpnia 1918 roku przyszedł na świat Sidney Harman. Dziś jego nazwisko zna każdy, kto choć trochę interesuje się sprzętem audio. Jeśli wierzyć astrologom, ludzie urodzeni w niedzielę wcale nie są leniwi. Słońce, któremu podporządkowany jest ten dzień, obdarza ich energią, silną wolą i uporem w osiąganiu celu. Dążą do sławy, wysokich stanowisk i dużych pieniędzy. Nie wiadomo czy ta teoria ma zastosowanie do wszystkich szczęśliwców urodzonych siódmego dnia tygodnia, ale można powiedzieć, że sprawdziła się w przypadku bohatera tej opowieści. Sidney Harman dorastał w Nowym Jorku, a jego ojciec pracował w firmie zajmującej się aparatami słuchowymi. Syn odziedziczył zainteresowania nowymi technologiami i po zdobyciu wykształcenia w dziedzinie nauk ścisłych został inżynierem. Początkowo pracował w David Bogen Company, gdzie szybko zaprzyjaźnił się ze swoim szefem – Bernardem Kardonem. Wkrótce okazało się, że firma nie jest w stanie zapewnić odpowiednich warunków rozwoju zawodowego ambitnym, młodym ludziom. W 1953 roku postanowili wspólnie odejść i założyć własny biznes. Czas pokazał, że była to bardzo dobra decyzja.

Skoro już jesteśmy przy weekendowych klimatach, postanowiliśmy napisać coś o sprzęcie mobilnym w naszym dziale ze starociami. Kiedyś nie było przecież głośników na Bluetooth i nikt nie mówi, że było to takie złe. Hej wszyscy dumni posiadacze plastikowych pudełeczek z głośniczkiem, współczesnych DAP-ów, audiofilskich HiFiMAN-ów i Astellów za grube tysiące! Spójrzcie, jak wygląda sprzęt do zadawania szyku na ulicy. Tu nie ma miejsca na smętne trzeszczenie chudego basiku ze smartfona w głośnością ustawioną na maksa. Oto maszyna stworzona na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku przez firmę Sharp - model GF-777 (na zdjęciu bardzo podobny GF-909) czyli coś, co przypomina dwie kolumny głośnikowe położone na boku, połączone ze sobą za pomocą tunera i magnetofonu dwukasetowego z dokręconą jakimś cudem rączką do przenoszenia. To kwintesencja urządzenia zwanego boomboxem albo ghettoblasterem, co poniekąd tłumaczy jego zastosowanie.

Swego czasu sprzęt marki Technics był w naszym kraju niemalże synonimem luksusu. Japońska elektronika była postrzegana jako stuprocentowo niezawodna, a standardowa wieża zbudowana ze wzmacniacza, tunera, magnetofonu i odtwarzacza CD była jeszcze w zasięgu niektórych melomanów. Wielu wolało kupić jeden czy dwa klocki, podłączyć je do pierwszych lepszych kolumn i cierpliwie zbierać na resztę. W innych krajach wizerunek marki był nieco inny. Technicsa postrzegano tam jako nieco lepszą wersję Panasonica lub znacznie tańszą alternatywę dla produktów takich marek jak Accuphase czy Luxman. Firma flirtowała z budżetówką i sprzętem profesjonalnym, wprowadzając między innymi gramofony i słuchawki przeznaczone dla DJ-ów. Zaawansowanym w swojej chorobie audiofilom pozostawały hi-endowe dzielonki ze wskaźnikami wychyłowymi. Opisywany napęd zadomowił się w wielu domach i studiach, a to za sprawą pancernej konstrukcji i precyzyjnej regulacji prędkości. Kwarcowy układ kontrolujący obroty pozwalał na ustawienie wybranej wartości z dokładnością do 0,1%, co dla amatorów było ciekawą zabawką, a profesjonalistom pozwalał na bardzo dokładne dopasowanie tonacji nagrania do różnych instrumentów, na przykład syntezatorów.

Pewnego dnia przeglądając dział sprzętu audio na popularnym portalu aukcyjnym, natknąłem się na tę końcówkę mocy i zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia. Uczucie mocno ostygło, gdy spojrzałem na cenę, ale przyznacie sami - olbrzymie wychyłowe wskaźniki wysterowania zamknięte w potężnej obudowie wykończonej drewnianymi boczkami robią spore wrażenie. Oszołomiony tym widokiem postanowiłem pogrzebać w sieci, aby więcej się dowiedzieć o obiekcie swojej adoracji. 2 x 500W dla obciążenia 4-omowego, 1200 watów na kanał dla 1 oma! Taka elektrownia zmusiłaby do grania nawet kawałek drutu. Pasmo przenoszenia zaczyna się już przy 5 Hz i kończy na 100 kHz. Sama konstrukcja wzmacniacza to pełne dual-mono. Osobne toroidalne transformatory zasilające, po dwa kondensatory o pojemności 33000 μF na kanał, 7 par tranzystorów mocy i transformatory In-Phase służące do ujarzmienia przesunięć fazowych w układzie wzmacniacz-kolumny. Kolos waży aż 63 kilogramy - nawet worek cementu jest lżejszy.