Czy smoki żyją tylko w legendach? Niekoniecznie. Niektóre smoki stają się legendami. Tak właśnie było z magnetofonem Nakamichi Dragon, przez wielu uznawanym za najlepszy kasetowy player wszech czasów. Dlaczego akurat ten magnetofon stał się audiofilską ikoną? Może dzięki bezkompromisowej budowie. Rozdzielone głowice nagrywająca i odtwarzająca, dwa wałki prowadzenia taśmy, trzysilnikowa konstrukcja, do tego automatyczny system korekcji nachylenia kąta głowicy w zależności od odtwarzanej kasety. Wszystkie te rozwiązania pozwalały odtwarzać taśmy nagrane na innych maszynach w jak najlepszej jakości. Głowica sama ustawiała się do taśmy szukając kąta, w którym było dokonane nagranie. Patent oficjalnie nazywał się NAAC czyli Nakamichi Auto Azimuth Correction i był piekielnie delikatnym i drogim rozwiązaniem.

Oto wzmacniacz produkowany przez Denona w latach siedemdziesiątych. Większość egzemplarzy dostępnych dziś na internetowych aukcjach pochodzi z roku 1975 lub 1976. Urządzenie można było sklasyfikować gdzieś pomiędzy średnią a wyższą półką w katalogu japońskiej firmy, ponieważ zasadniczo była to nieco uproszczona wersja modelu PMA-700 Z. Jak przystało na wzmacniacz z tamtej epoki, na metalowym panelu frontowym umieszczono mnóstwo gałek, przełączników i suwaków. Jakieś filtry, dubbing dla kaseciaków... Wersja bez litery "Z" miała jeszcze kilka funkcji mikrofonowych. Co ciekawe, umieszczono tu również przyciski dające możliwość ominięcia tych regulacji. Pomiędzy pokrętłami odpowiadającymi za ilość niskich i wysokich tonów znalazł się przycisk Tone Defeat, a obok regulatora balansu mamy przycisk Null Balance.

Szukając informacji o starym sprzęcie który nie dość, że dobrze grał kiedyś, to na dodatek nie stracił tej opinii do dziś, ciężko jest nie natrafić na końcówkę mocy Sony TA-N7B, produkowaną w latach 1977-1979. Do dziś stanowi ona łakomy kąsek dla wielbicieli dobrego dźwięku, a sama świadomość, że Sony wyprodukowało około 2000 sztuk tych urządzeń na cały świat, tylko wzmaga głód posiadania. Pierwsza seria mocy miała oznaczenie TA-7N, była produkowana ze srebrnym przednim panelem i jeśli myślicie, że ciężko dostać TA-N7B, to wersji bez literki „B” na końcu możecie szukać ze świecą – powstało ich tylko niecałe sto sztuk. Sony nie oszczędzało na produkcji tego sprzętu - dwa potężne toroidalne transformatory, łączna pojemność kondensatorów 88000 uF, oraz najważniejsze, czyli zespół tranzystorów V-FET, dzięki którym wzmacniacz doczekał się przydomka „King of the V-FET”.

ELAC to jedna z firm, które mogą pochwalić się bardzo bogatą historią. Założono ją w 1926 roku jako laboratorium mające zajmować się badaniami z dziedziny elektroakustyki. Niemców interesowało zachowanie fal dźwiękowych w różnych ośrodkach, oczywiście z naciskiem na powietrze i wodę. Po wojnie fabryka z Kilonii zajmowała się produkcją maszyn do szycia i części samochodowych. Już w 1948 wróciła jednak do swoich korzeni i wprowadziła na rynek swój pierwszy gramofon analogowy. Dziś marka jest kojarzona właściwie wyłącznie z zestawami głośnikowymi, ale po winylowym rozdziale jej historii zachowały się liczne pamiątki. Jednym z najbardziej popularnych gramofonów ELAC-a był model Miracord 50H II produkowany na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

Bang & Olufsen jest postrzegany jako postępowa firma stawiająca na efektowny design i typową dla skandynawskich produktów prostotę. Widoczny na zdjęciu gramofon Beogram 3400 nawet dziś prezentuje się znakomicie, a powstał 40 lat temu. W sieci można znaleźć dwie odmiany modelu oznaczonego tym symbolem - jedna ma czarny, pochylony panel z przodu, druga natomiast jest zupełnie kanciasta i ma tylko przyciski dyskretnie wbudowane w metalową płytę wierzchnią. Gramofon zaprojektował niejaki Jacob Jensen, ale futurystyczny wygląd to nie wszystko - maszyna ta była zasadniczo przeznaczona do odczytu nagrań kwadrofonicznych. System ten można traktować jako pierwszy krok na drodze do dźwięku przestrzennego, jednak wielu audiofilów uważa, że klasyczna kwadrofonia pozbawiona ingerencji cyfrowych dekoderów była zasadniczo lepsza i bardziej naturalna.

Ta śliczna końcówka mocy to Luxman 5M21 (na dole) - wzmacniacz należący do linii Laboratory Reference Series i produkowany pod koniec lat siedemdziesiątych. Swoją drogą, co za cudowny okres w świecie sprzętu audio. Wzmacniacz widoczny na zdjęciu to bardzo rzadka odmiana w drewnianej obudowie ze sporym otworem wentylacyjnym. Standardowo model ten miał metalową obudowę z czterema charakterystycznymi krążkami w pokrywie. Były to po prostu miejsca przygotowane na stawianie kolejnych komponentów - przedwzmacniacza 5C50, tunera 5T50 i jeszcze kilku urządzeń należących do tej samej serii. Końcówka oddawała okrągłe 100 W na kanał przy ośmioomowym obciążeniu, jednak jeszcze bardziej interesująca była konstrukcja DC zbudowana z komponentów zaprojektowanych do pracy w wysokich temperaturach.

Amplituner stereofoniczny STR 7055A to jeden z większych komercyjnych hitów w historii japońskiej firmy, przynajmniej jeśli chodzi o rynek sprzętu audio. Model ten wyróżnia nie tylko piękny projekt plastyczny, ale też długowieczność i niezawodność. Wielu szczęśliwych posiadaczy takiego cacka zachwala brzmienie i działanie modelu STR 7055A twierdząc, że amplituner pracuje dokładnie tak, jak czterdzieści lat temu. Model ten był produkowany w latach 1973-1974 i kosztował wówczas 549 dolarów. Wśród klocków łączących w jednej obudowie wzmacniacz i odbiornik radiowy był modelem flagowym. Sam tuner podobno nie był gadżetem na doczepkę - właściciele donoszą, że do prawidłowego działania wystarczy mu kawałek drutu lub zwykłego kabla.

NAD był jedną z pierwszych firm zlecających produkcję swoich urządzeń dalekowschodnim fabrykom. Opisywany wzmacniacz był na przykład produkowany w Japonii w 1976 roku. Patrząc na zdjęcie aż trudno sobie wyobrazić, co też w pewnym momencie strzeliło projektantom New Acoustic Dimension do głowy, kiedy to postanowili zastąpić takie śliczne urządzenia jakimiś szarymi klockami z plastiku. Efekt był taki, że NAD rywalizował z Naimem o tytuł producenta absolutnie najbrzydszych urządzeń w galaktyce i ostatecznie chyba wygrał ten pojedynek, bo Naim w pewnym momencie poszedł po rozum do głowy wprowadzając jednolicie czarne obudowy z eleganckimi przyciskami, a NAD chyba niewiele środków przeznaczał na tak zwany dizajn.

Czy to możliwe w erze błyskawicznego postępu technologicznego sprzęt grający wyprodukowany prawie 60 lat temu był uznawany za przykład urządzenia niemalże doskonałego, dającego niebywałą radość ze słuchania swojej ulubionej muzyki? Niemożliwe? A jednak. Przykładem takiej maszyny może być Garrard 301 - gramofon produkowany w latach 1954-1965 i do dziś uznawany za wspaniałe urządzenie do odtwarzania płyt analogowych. Co ciekawe, gramofon był sprzedawany bez plinty czy też ramienia (o wkładce nie wspominając) i był używany przez wiele europejskich stacji radiowych włącznie z legendarną BBC. Garrard zbudowany jest z aluminiowego talerza o średnicy 12 cali i wadze 6 funtów (2,72 kilograma) oraz ekranowanego magnetycznie silnika indukcyjnego zamocowanego na sześciu sprężynach. Wszystko to oparte jest na aluminiowej podstawie, którą to dopiero trzeba było zamocować we właściwej plincie zrobionej we własnym zakresie.

W porównaniu z różnymi staroświeckimi cudeńkami prezentowanymi przez nas w tym dziale, Denon PMA-850 prezentuje się całkiem nowocześnie. Ciekawy zabieg z podziałem frontu na dwie kontrastujące ze sobą części dziś na pewno przyciągnąłby wzrok kupujących. Do tego te pomieszane pokrętła - czarne na srebrnym panelu, srebrne na czarnym. Wszystko fajnie, ale podobno pod koniec lat siedemdziesiątych nie do końca się to ludziom podobało. Wielu z nich uznało, że wzmacniacz wygląda zbyt surowo i poważnie. Denon zyskiwał jednak przy bliższym poznaniu - odpowiednio rozgrzany potrafił zagrać naprawdę zacnie. Tak przynajmniej donoszą internetowe źródła. Jednym z najlepszych punktów programu miał być wbudowany przedwzmacniacz gramofonowy. Wówczas był to niemalże obowiązek, ale jednym wychodziło gorzej, a innym lepiej.