Hi-Endowe sieciówki - Acoustic Zen, Cardas, Enerr

Jakiś czas temu, przeglądając archiwum naszych testów doszedłem do wniosku, że rzadko zajmujemy się przewodami zasilającymi. Kilka modeli owszem było, ale przeważnie występowały one w komplecie z interkonektami i kablami głośnikowymi lub listwami i kondycjonerami. Postanowiliśmy więc zebrać kilka sieciówek i przeprowadzić test grupowy. Rozpuściliśmy wiadomość po kilku dystrybutorach i zaczęliśmy poszukiwania. Szybko okazało się, że najprędzej możemy otrzymać modele przeznaczone dla zaawansowanych w swojej chorobie audiofilów i, co tu ukrywać, stosunkowo drogie. Ponieważ grupa zaczęła zmierzać w tym kierunku, ostatecznie podjęliśmy decyzję o wybraniu tylko jednego, najbardziej hi-endowego reprezentanta danej marki.

Po tej finałowej selekcji na stoliku zostały trzy modele - Acoustic Zen Gargantua II, Cardas Clear Beyond Power i Enerr Black Pearl Hybrid. Żeby było ciekawiej, ostatnie dwa otrzymaliśmy w dwóch wersjach - ze standardowym wtykiem IEC oraz specjalnym, 20-amperowym złączem, które pozwoliło nam wykorzystać je w połączeniu z kondycjonerem Enerr AC Point One. Zabawy było na kilka dobrych tygodni, a co z tego wyszło? Przekonajcie się sami!

W oparach absurdu

Zanim przejdziemy do opisu poszczególnych modeli, wyjaśnijmy sobie jedną rzecz i miejmy to już za sobą. Hi-endowe sieciówki to zabawa dla osób mocno wtajemniczonych. Możecie to odczytać, jak tylko chcecie - szalonych, porąbanych, mających więcej pieniędzy niż rozsądku lub nadających się do zawinięcia w kaftan bezpieczeństwa i zamknięcia w pokoju bez klamek. Tak, wyłożenie kilku tysięcy złotych na przewód, którym ma płynąć prąd do wzmacniacza czy streamera to lekka głupota i osobiście całkowicie się z tym zgadzam! Rzecz w tym, że większość audiofilów doskonale pamięta czasy, kiedy to kupno interkonektu za 300-400 zł wydawało im się co najmniej dziwne i średnio uzasadnione. Fascynacja brzmieniem zwykle zaczyna się niepozornie i rzadko kto zaczyna swoją przygodę ze sprzętem audio od hi-endowych wzmacniaczy i kabli za kilka tysięcy złotych. Choroba rozwija się stopniowo, co nie zmienia faktu, że po pewnym czasie można dojść do rzeczy, które wcześniej wywołałyby tylko odruch popukania się w głowę. Dla większości tak zwanych normalnych ludzi wydanie na jakikolwiek kabel kwoty większej, niż kilkaset złotych to czysty idiotyzm. Ale który audiofil przejmowałby się ich opinią... A jeśli słuchamy muzyki na hi-endowym systemie, którego każdy element kosztuje tyle, co mały samochód, dodanie do niego adekwatnych kabli zasilających nie powinno już być problemem. Po co w ogóle się w to bawić? Cóż, niektórzy twierdzą, że w ten sposób można poprawić pewne aspekty brzmienia, których nie da się zmienić żadną inną metodą. Inni uważają, że skoro już włożyli mnóstwo wysiłku w złożenie takiego systemu audio, jaki im odpowiada, lepiej jest przenieść jego brzmienie na wyższy poziom za pomocą kabli, niż zmieniać wzmacniacz lub kolumny na lepsze, burząc całą układankę. Jeszcze inni mówią, że działanie kabli zasilających jest ledwo zauważalne i porządne, ale niezbyt wypasione sieciówki pasują nawet do mocno wypasionego sprzętu. Kto ma rację? No właśnie - zobaczymy.

Acoustic Zen Gargantua II

Budowa

Wśród audiofilów przechodzących bardzo ciężki okres swojej choroby, ten kabel to prawdziwa legenda. Być może dlatego, że w swoim czasie był jednym z najdroższych przewodów zasilających dostępnych na polskim rynku, ale prawdopodobnie również za sprawą bardzo entuzjastycznych recenzji, które sugerowały, że z dowolnego wzmacniacza Gargantua II potrafi zrobić prawdziwą, hi-endową bestię. Tak czy inaczej model ten wciąż pozostaje jednym z najwyższych w ofercie amerykańskiej firmy - droższy jest już tylko Absolute, o którym producent pisze tylko jedno - jest najlepszy na świecie i kropka. Gargantua II przyjechała do nas w półprzezroczystym pokrowcu zamykanym na suwak. Co by nie mówić, jest to jeden z tych kabli, który przykuje wzrok znajomych nawet bez włączania do gniazdka.

Amerykański wąż jest gruby, sztywny, zakończony masywnymi wtyczkami i pokryty kilkoma warstwami różnokolorowych siateczek. Na stronie producenta funkcjonuje wersja w kolorze szarym, jednak do naszego testu dostarczono egzemplarz w oplocie czarno-złotym. Z bliska można w nim dojrzeć także niteczki srebrne i przezroczyste, a spod tej całej kratownicy prześwituje koszulka w kolorze fioletowym. Gargantua II spokojnie mogłaby zastąpić łańcuch choinkowy, gdyby tylko jakiekolwiek drzewko wytrzymało taki ciężar. Co by nie mówić, wygląda to trochę odpustowo, a dramaturgii całej sytuacji dodaje fakt, że przy każdym zgięciu złote drobinki sypią się z kabla, zostawiając na podłodze coś w rodzaju brokatu. Tak świątecznie nam się zrobiło podczas sesji zdjęciowej... Należy jednak zaznaczyć, że dostarczony do testu kabel najwyraźniej nie był nowy i pewnie swoje już przeżył, a skoro wciąż wyglądał dobrze, to chyba nie ma się co bać, że po kilku latach ochronny oplot zupełnie się zdezintegruje.

Jeśli chodzi o budowę wewnętrzną, producent deklaruje, że dzięki specjalnej konstrukcji Gargantua II znosi większość zakłóceń pochodzących z różnych źródeł i zniekształcając oryginalną częstotliwość przesyłanego prądu. Do budowy kabla użyto srebra i miedzi o klasie czystości 6N. Przewodniki splecione zostały w wiązki o powierzchni przekroju 7 AWG. Na pokładzie dostajemy także technologię Constant Air Twist i izolację TPO klasy CL3, a kabel konfekcjonowany jest wtyczkami Neotech Gold.

Brzmienie

Chyba już wiem dlaczego Gargantua II uchodzi za świetny kabel do wzmacniaczy i końcówek mocy. Amerykańska sieciówka potrafi dodać brzmieniu energii i potęgi, a przecież tego właśnie wymagamy od dobrego piecyka. Może sekret tkwi w tym, że w przypadku połączenia z odtwarzaczem czy przetwornikiem bardziej zauważylibyśmy postęp w dziedzinie spójności czy przejrzystości, a ze wzmacniaczem siłą rzeczy będziemy zwracać uwagę na dynamikę i ogólny rozmach brzmienia? Poprawa tych aspektów prezentacji daje przyjemne wrażenie, jakby w naszej końcówce mocy nagle włączyła się mała turbosprężarka, jakby przybyło jej kilkanaście watów lub transformator przybrał trochę na wadze. Oprócz subiektywnego wzrostu mocy i poprawy dynamiki, wpięcie Acoustic Zena do systemu objawiało się poszerzeniem zasięgu niskich tonów, delikatnym zwiększeniem rozdzielczości w zakresie średnich i wysokich tonów oraz poszerzeniem sceny stereofonicznej. Zarówno ze wzmacniaczem, jak i źródłem, Gargantua II lekko odsuwała instrumenty od słuchacza, dając poczucie swobody i napowietrzenia przestrzeni. Najbardziej podobało mi się jednak to zejście basu i rozdzielczość średnicy.

Werdykt

Gdybym miał oceniać amerykański kabel tylko przez pryzmat jego wpływu na brzmienie, z chęcią zostawiłbym go w swoim systemie. W prawdziwym świecie odstrasza mnie jednak jego niepraktyczność, wygląd zewnętrzny i - nie oszukujmy się - cena. Minusy te czynią z niego propozycję dla prawdziwych hi-endowych hardcore'owców gotowych znieść wiele kąśliwych uwag i pożegnać się z grubą gotówką, aby odrobinę poprawić brzmienie swojego systemu.

Dane techniczne

Rodzaj kabla: zasilający
Cena: 6900 zł/1,5 m

Równowaga tonalna

Dynamika

Rozdzielczość

Barwa dźwięku

Szybkość

Spójność

Muzykalność

Szerokość sceny stereo

Głębia sceny stereo

Jakość wykonania

Funkcjonalność

Cena

Cardas Clear Beyond Power

Budowa

O kablach tej marki można by napisać nawet nie artykuł, ale całą książkę. Można się o tym przekonać chociażby czytając wywiad z jej założycielem - Georgem Cardasem. To człowiek, który nie bez powodu uznawany jest za jedną z największych legend i osobowości świata audio. Zbudował kablową potęgę eksportującą własne produkty do kilkudziesięciu krajów na całym świecie i dostarczającą materiały i podzespoły wielu innym firmom, a mimo wielu, wielu lat żmudnego doskonalenia przewodów zachował w sobie tyle energii i pasji, aby podjąć się budowy audiofilskich słuchawek dousznych czy idealnej, w swoim odczuciu, gitary. Muszę przyznać, że do niedawna nie doceniałem potencjału tej firmy. Być może dlatego, że niektórzy usilnie przyklejają jej łatkę producenta tanich kabli charakteryzujących się brzmieniem ciepłym i ugrzecznionym. To dość krzywdzący stereotyp, który jednak wciąż ciągnie się za Cardasem.

Aby przekonać się, na co naprawdę stać amerykańskich specjalistów, należy sięgnąć po grube działa, a w dziedzinie kabli zasilających nie ma grubszego, niż Clear Beyond Power. To topowy kabel zasilający w ofercie firmy, charakteryzujący się wysoką pojemnością i zaprojektowany przede wszystkim pod kątem lampowych i tranzystorowych wzmacniaczy mocy o dużej wydajności prądowej. Ma on zapewniać bardzo dobry przepływ prądu oraz wyjątkową izolację i filtrację zasilania pomiędzy komponentami i linią zasilającą. Ciekawostką jest zastosowany w nim filtr toroidalny, ukryty zapewne we wtyczce z charakterystycznym zgrubieniem. Same przewody mają szerokopasmowe filtrowanie na wszystkich trzech żyłach, do czego wykorzystano hybrydowy układ niwelowania zakłóceń.

Nie pytajcie, co to dokładnie oznacza - ze strony producenta dowiemy się raczej niewiele. Clear Beyond Power jest również ekranowany, jednak mimo tych wszystkich cudowności, kabel jest bardzo giętki i przyjemny w instalacji i użytkowaniu. Choć do dyspozycji miałem odcinek o długości jednego metra, używałem go z lubością nawet w testach przetworników i wzmacniaczy słuchawkowych, którym zwykle nie funduję takich wygód. Standardowo sprzedawana jest jednak wersja o długości 1,5 m z europejską wtyczką i 15-A wtykiem prądowym. Na zamówienie dostępna konfekcja z wtykami o obciążalności 20 A i takiej też mam okazję używać w połączeniu z kondycjonerem Enerr AC Point One.

Brzmienie

Prawdopodobnie nie powinienem się zbytnio ekscytować jakimkolwiek kablem zasilającym, ale Cardasa polubiłem od razu. Zaznaczam, że nie jestem jednym z tych ludzi, którzy spędzają długie godziny w swojej pieczarze odsłuchowej, porównując mosiężne kolce pod kolumny z tytanowymi. Generalnie mój stosunek do wszelkiego rodzaju akcesoriów jest, łagodnie rzecz ujmując, ambiwalentny, a sieciówki do tej kategorii zaliczam. Z technicznego punktu widzenia przewód zasilający nie jest nawet pełnoprawnym elementem systemu, bo nie bierze udziału ani w procesie odtwarzania sygnału z nośnika, ani jego wzmacniania tudzież obróbki, ani też zamieniania prądu na drgania powietrza, czyli dźwięk. Taki kabel ma działać gdzieś, gdzie dźwięk w jakiejkolwiek postaci jeszcze nawet się nie narodził. Jest jak ci zawodnicy curlingu, którzy polerują szczotkami lód tuż przed sunącym po nim kamieniem. Teoretycznie między szczotką a kamieniem nie zachodzi żaden związek. Fizycznego kontaktu nie ma, a jednak umiejętne wachlowanie tą szczotką potrafi zmienić przebieg gry. Dokładnie taka sytuacja zdarzyła się podczas testu Cardasa. Skoro już Clear Beyond Power leżał przede mną na biurku, to włączyłem go do systemu, nie oczekując ani wielkiej rewolucji ani nawet zmiany, która mogłaby odciągnąć mnie od wykonywanych akurat zajęć. Ale... Pomyliłem się.

Mówiąc już zupełnie poważnie, Clear Beyond Power spowodował wyraźną poprawę brzmienia systemu odniesienia. Może nawet większą w sensie kalibru, niż zmiana interkonektu czy listwy sieciowej. A przecież to tylko przewód dostarczający prąd do końcówki mocy (w tym przypadku zasilającej także przedwzmacniacz). Co więcej, od samego początku byłem w stanie wyraźnie zdefiniować te zmiany. Dźwięk stał się czystszy i lepiej poukładany, ale też spokojniejszy. To dlatego, że w rozumieniu Cardasa przejrzystość nie oznacza ekspozycji wysokich tonów lub wprowadzania do dźwięku dodatkowych elementów agresji, ale czymś zupełnie przeciwnym - porządkowaniu wszystkich elementów tworzących muzykę. Miałem okazję przekonać się o tym już kilka razy, ale nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że ten profesjonalny spokój i opanowanie usłyszę również w brzmieniu kabla zasilającego amerykańskiej firmy.

Jeżeli wyobrazicie sobie dźwięk jako zdjęcie zrobione tanim aparatem cyfrowym, to Clear Beyond Power robi z nim to, co zrobiłby dobry grafik - poprawia kontrast, lekko podkręca saturację, wycina brudy na matrycy, szum i martwe piksele, których w obrazie nie powinno być, po czym wyostrza detale, które zdecydowanie być tam powinny. W odróżnieniu od większości grafików, Cardas na tym poprzestaje i nie ingeruje już w rzeczywistą treść muzycznego obrazu. Możecie być pewni, że Tina Turner nie stanie się nagle młodziutką, szczupłą i bladą dziewczyną, a Dianie Krall nie wyrosną rybie usta i trzecia ręka. Clear Beyond Power nie oszukuje. On tylko sprawia, że brzmienie staje się o wiele lepsze, fajniejsze i bardziej namacalne.

Werdykt

Najtańszy kabel w tym teście jest jednocześnie tym, z którym najtrudniej byłoby mi się rozstać. Jeżeli nie wierzycie we wpływ kabli sieciowych na brzmienie, wypożyczcie od razu trzy takie sieciówki, wepnijcie je do odtwarzacza, wzmacniacza i listwy, a następnie z ręką na sercu powiedzcie, że nie słyszycie różnicy. A jeśli tak będzie, to moim zdaniem możecie spokojnie sprzedać caly system i kupić sobie głośnik na Bluetooth. Nikogo nie namawiam, aby niezależnie od posiadanego sprzętu wchodził od razu w taką inwestycję. Mało tego! Wciąż uważam, że wywalenie nawet kilkuset złotych na sieciówkę to niezłe szaleństwo. Sęk w tym, że to działa. Clear Beyond Power po prostu zrobił mi dobrze! Mam tylko nadzieję, że George Cardas nie dowie się, co wyrabiam z jego najcenniejszymi kablami.

Dane techniczne

Rodzaj kabla: zasilający
Cena: 4950 zł/1,5 m

Równowaga tonalna

Dynamika

Rozdzielczość

Barwa dźwięku

Szybkość

Spójność

Muzykalność

Szerokość sceny stereo

Głębia sceny stereo

Jakość wykonania

Funkcjonalność

Cena

Enerr Black Pearl Hybrid

Budowa

Black Pearl Hybrid to obecnie flagowa sieciówka w ofercie polskiego producenta. W katalogu zajmuje drugie miejsce od góry - droższy jest już tylko testowany przez nas niedawno kondycjoner AC Point One, a miejsce trzecie zajmuje inny kondycjoner - AC Point Two. Z zewnątrz przewód nie wyróżnia się niczym szczególnym, no może za wyjątkiem wyraźnego podziału na dwie skręcone ze sobą żyły, zielonego koloru zewnętrznej koszulki pokrytej czarnym oplotem ochronnym i wysokiej sztywności. Przymierzając się do zakupu takiego kabla z pewnością warto zadbać o odpowiednią ilość wolnego miejsca za sprzętem - na moje oko niezbędne minimum to 30-40 cm. Black Pearl Hybrid nie jest jednak ani szczególnie gruby, ani ciężki. Jeżeli planujecie zrobić wrażenie na znajomych, widok takiej sieciówki być może ich zainteresuje, ale raczej nie wprawi w osłupienie. Podobnie, jak w przypadku rozgałęziaczy i kondycjonerów, które nie skupiają na sobie uwagi srebrnymi frontami czy też wyświetlaczami pokazującymi poziom napięcia w gniazdku, także i tutaj efekt wizualny jest raczej dyskretny.

Niewtajemniczonym współlokatorom taki kabel spokojnie można przemycić do domu mówiąc, że kosztował 500 zł. Co na szczęście nie oznacza, że jest tandetnie wykonany. Ba, powiem więcej - spośród tej trójki to właśnie Enerr sprawia wrażenie najsolidniejszego. Oplot jest pancerny i nie odłazi nawet przy mocnym wyginaniu, a wtyki sprawiają wrażenie, jakby były integralną częścią przewodu, a nie jakimiś doczepionymi na siłę ozdóbkami, które po kilku przepięciach mogłyby odpaść. Co więcej, egzemplarz dostarczony do testu na pewno już wcześniej trochę pracował, spędził najwięcej czasu w moim systemie, był wielokrotnie przepinany, zaliczył bliskie spotkanie ze szklanym stolikiem i chropowatą ścianą, a kiedy po teście pakowałem go do pudełka, wyglądał jak nowy. Zielonogórskiej firmie należy się za to spory plus.

No dobrze, a co siedzi w środku? Black Pearl Hybrid to konstrukcja określana przez producenta mianem Dual Field Plus - są to oddzielnie ekranowane wiązki L i N oraz puszczony osobno przewód PE. Przewodniki wykonano z czterech różnych materiałów - cztery wiązki to hybryda z czystej i posrebrzanej miedzi elektrolitycznej, kolejne cztery to wyłącznie posrebrzana miedź elektrolityczna, dwie wiązki wykonano z miedzi OFC o czystości 6N, a ostatnie dwie to czysta miedź elektrolityczna. Dlaczego wybrano akurat takie materiały i zastosowano tak specyficzną ich kombinację? Tego producent już nie ujawnia. Domyślam się, że jest to rezultat pomiarów lub długotrwałych testów odsłuchowych, jednak jako człowiek znający podstawy kombinatoryki boję się nawet myśleć o tym, ile takich sesji odsłuchowych konstruktorzy musieli przeprowadzić, aby dojść do takiego a nie innego układu. Izolację wykonano z dwóch materiałów - teflonu (FEP) i polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE). Na taką mieszankę nakładane są następnie dwa ekrany z ocynowanej miedzi elektrolitycznej. Otulina zewnętrzna to plecionka z PVC. Wtyk od strony gniazdka/listwy ma rodowane styki, a wtyczka IEC - złocone.

Brzmienie

Ze wszystkich opisywanych kabli Enerra męczyłem najdłużej ponieważ początkowo nie mogłem wyrobić sobie zdania na jego temat. Zarówno w połączeniu z odtwarzaczem, jak i końcówką mocy wiedziałem, że brzmienie mi się podoba, jednak nie potrafiłem w ciągu pięciu minut sprecyzować dlaczego. Przepinałem kable szukając konkretnych aspektów brzmienia, które ulegałyby największej poprawie po podłączeniu Black Pearla Hybrid i po kilku takich próbach stwierdziłem, że największy postęp dokonuje się w dziedzinie dynamiki i zwartości dźwięku, objawiającej się jako przyspieszenie reakcji niskich tonów i bardziej stanowcze dyktowanie tempa nagrań. W pewnym momencie postanowiłem rozszerzyć spektrum odsłuchiwanych kabli i zamiast porównywać Enerra z Cardasem i Acoustic Zenem, dorzuciłem do grupki niedrogiego AudioQuesta NRG-2 i nieco droższego Gigawatta LC-2 mkII. Dopiero gdy przez kilka godzin posłuchałem systemu zasilanego tymi kablami, a następnie podmieniłem AudioQuesta na Enerra, odkryłem, dlaczego początkowo nie mogłem opisać swoich wrażeń w kilku prostych słowach. Otóż Black Pearl Hybrid nie nastawia się na jeden czy dwa priorytety, ale w mniejszym lub większym stopniu poprawia wiele różnych aspektów brzmienia. Po jego podłączeniu dźwięk staje się bardziej energiczny i przejrzysty, ale też odrobinę gładszy, odrobinę lepiej poukładany i odrobinę bardziej przestrzenny, niż z tańszymi i słabszymi sieciówkami. Do listy zalet tego kabla dopisałbym także spójność i muzykalność. Można odnieść wrażenie, że poszczególne głośniki w kolumnach lepiej się ze sobą porozumiewają, dzięki czemu brzmienie jest bardziej homogeniczne. Dopiero przesiadka z Black Pearla Hybrid na znacznie tańsze sieciówki może dobitnie uświadomić nam, co się zmieniło i w jakim stopniu.

Werdykt

Bardzo uniwersalny kabel, który potrafi popchnąć sprawy do przodu bardzo delikatnie, ale w wielu różnych dziedzinach. Jeżeli nie chcecie naginać brzmienia w jednym, konkretnym kierunku, ale raczej leciutko podnieść ogólny poziom prezentacji bez zmiany jej charakteru, to będzie właściwy wybór.

Dane techniczne

Rodzaj kabla: zasilający
Cena: 5990 zł/1,5 m

Równowaga tonalna

Dynamika

Rozdzielczość

Barwa dźwięku

Szybkość

Spójność

Muzykalność

Szerokość sceny stereo

Głębia sceny stereo

Jakość wykonania

Funkcjonalność

Cena

Konfiguracja

Pylon Audio Sapphire 31, Audium Comp 5, Albedo HL 2.2, Naim CD5 XS, Naim NAC 152 XS, Naim NAP 155 XS, Hegel H160, Tellurium Q Black, Cardas Clear Light, Albedo Geo, Enerr AC Point One, Enerr Tablette 6S, Ostoja T1.

Podsumowanie

Już sama idea testowania drogich kabli zasilających od początku wydawała mi się szalona. Pomysł, że ktoś mógłby przeznaczyć na takie akcesorium równowartość dobrego wzmacniacza lub bardzo nowoczesnego laptopa - również. Skoro jednak nic nie stało na przeszkodzie, abym takiego szaleństwa posmakował i sprawdził, jak ekstremalnie wypasione sieciówki sprawdzą się w praktyce, postanowiłem z tej okazji skorzystać. Wnioski? Po długotrwałych odsłuchach wciąż uważam, że zakup takich kabli to szaleństwo, nawet jeśli dysponuje się bardzo dobrym i kosztownym sprzętem. Gdybym sam zastanawiał się nad kupnem takich sieciówek, znalazłbym co najmniej kilkanaście innych rzeczy, które w danym momencie przydałyby mi się o wiele bardziej. Z grubaśnym kablem do zasilania wzmacniacza zdecydowanie wygrałby jakiś nowy obiektyw, karta graficzna, zasilacz do preampu lub nawet hi-endowe słuchawki. Gdyby jednak przez kominek (którego nie mam) wpadł do mnie sympatyczny dziadek z siwą brodą, zapytał czy byłem w tym roku grzeczny (byłem, a jakże) i wręczył mi jeden z takich kabli (wykonanych naturalnie przez elfy), bardzo bym się ucieszył i mógłbym mu nawet zaśpiewać jakąś kolędę. Od początku zdawałem sobie sprawę z tego, że bez względu na wynik niniejszego testu, stanie się on obiektem drwin, a może nawet standardowych kłótni pomiędzy głuchymi (antykablarzami) a złotouchymi (tymi, dla których kable grają bardziej niż wzmacniacz). Moje stanowisko w tej kwestii jest jasne - sieciówki potrafią to i owo poprawić, ale trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że skala tych zmian będzie raczej niewielka. W najlepszym przypadku porównywalna ze zmianą interkonektu na lepszy. Są ludzie, którzy osiągnęli już tak wiele, że nawet dla takiej poprawy skubną znaczną kwotę z oszczędności przeznaczonych na szczęśliwą emeryturę. I chyba właśnie dla nich tworzone są takie produkty.

Kable do testu dostarczyły firmy Chillout Studio, Voice i Audiothlon.

Zdjęcia: Małgorzata Filo, StereoLife.

• « poprz.
• nast. »